To Top
Επόμενο
Προηγούμενο
Λαυρέντης Μαχαιρίτσας: Τίποτα δεν είχα ονειρευτεί κι όλα τα είχα ονειρευτεί
ΑΡΧΙΚΗDOWN TOWNΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ Λαυρέντης Μαχαιρίτσας: Τίποτα δεν είχα ονειρευτεί κι όλα τα είχα...
  04 Μαρτίου 2019, 12:00 μμ  
Αν «κρεμούσε» την κιθάρα του, όχι μόνο σήμερα αλλά και το 2012 ή το 2008, ο τραγουδοποιός από τον Βόλο θα ήταν απόλυτα ευχαριστημένος μ’ όσα έχει πετύχει στο τραγούδι. Ωστόσο, παραμένει ενεργός και παραγωγικός έχοντας ήδη στα σκαριά νέα ερεθίσματα για τα συναισθήματα και τις αισθήσεις μας. Ως συνομιλητής, ο Λαυρέντης Μαχαιρίτσας αποπνέει μια αμεσότητα και μια ντομπροσύνη που ανενδοίαστα συνδέει κανείς και με την καλλιτεχνική του περσόνα. Ο ίδιος επαίρεται άλλωστε ότι η δημόσια και η ιδιωτική του εικόνα ταυτίζονται πλήρως. Είναι με την ίδια ευθύτητα που απορρίπτει κάθε είδους ταμπέλες και με ψυχραιμία και απλότητα μπορεί να αποτιμά την εξέλιξη μιας ολόκληρης καλλιτεχνικής σκηνής στο διάβα του χρόνου. Και μιας ολόκληρης δημιουργικής γενιάς, της πρώτης της μεταπολίτευσης, της οποίας είναι εκ των εκπροσώπων με τη μεγαλύτερη διάρκεια και συνέπεια.
 
- Κοιτάζοντας πίσω, πώς θα χαρακτηρίζατε την εποχή στην οποία ξεκινήσατε; Εμείς μουσική φτιάχνουμε, δεν φτιάχνουμε κτήρια. Τραγούδια. Άρα, είναι για μας είναι τα τραγούδια που καθορίζουν τις εποχές. Γραφτήκαν εκείνη την περίοδο κάποια κομμάτια από μια μερίδα ανθρώπων που σήμερα θεωρούμε δικούς μας, όπως τον Πορτοκάλογλου, τον Ζιώγαλα, τον Καζούλη, τον Γερμανό, τον Μηλιώκα, τον Γιοκαρίνη, τον Λάκη Παπαδόπουλο, αργότερα τον Μίλτο κι άλλους. Όλοι αυτοί αποτελούν μια σκηνή, ένα οικοδόμημα όπου ο καθένας έβαλε το λιθαράκι του. Με 2, 3, 5 ή 15 τραγούδια- διαμάντια ο καθένας. Υπάρχει και μια ειδική κατηγορία, με τον Μάλαμα και τον Θανάση Παπακωνσταντίνου. Όλο αυτό είναι, γενικότερα, ένα ισχυρό φαινόμενο που δεν έχει να απολογηθεί πουθενά και για τίποτα.
 
- Υπάρχει σήμερα η εξέλιξη που θα αναμένατε; Πάντα υπάρχει εξέλιξη. Στην πορεία βγήκαν καινούρια παιδιά, αλλά σιγά- σιγά στις μέρες μας άρχισαν να λιγοστεύουν. Βλέπουμε ότι αυτή η σκηνή κρατιέται πια από τους ίδιους και τους ίδιους. Ο Βασίλης Παπακωνσταντίνου ακόμη θεωρείται «ο αιώνιος έφηβος». Και γεμίζουν οι συναυλίες του, όπως κι οι δικές μας, αφού δεν βγήκαν καινούριοι να μας αντικαταστήσουν. Με εξαίρεση 3-4 δημοφιλή παιδιά, σαν τον Χαρούλη, την Ελεονώρα Ζουγανέλη, την Μποφίλιου, τον Μαραβέγια. Οι οποίοι όμως τραβάνε μοναχική πορεία. Δεν μπορείς να πεις ότι έχουν πάρει μια σκηνή στους ώμους και προσπαθούν να την εξελίξουν. Εμείς ξεκινούσαμε να κάνουμε ένα φεστιβάλ και μαζευόμασταν 40 νοματαίοι. Γινόταν πανικός.
 
- Προκύπτει σήμερα τραγούδι που να αποτυπώνει και να εκφράζει τον σφυγμό της κοινωνίας; Ασφαλώς, δεν το συζητάμε αυτό. Τώρα, όμως δεν υπάρχει δισκογραφία κι είναι δύσκολο να ασχολείσαι με playlist σε εξειδικευμένα ραδιόφωνα, τη στιγμή που οι mainstream επιτυχίες έχουν κατακλύσει το σύμπαν. Ποτέ δεν είπα ότι είμαστε εμείς και κανένας άλλος. Εν τοιαύτη περιπτώσει, υπάρχει κοινό για όλους. Μπορεί να άλλαξαν οι εποχές, όμως υπάρχει κοινό που ακούει όσα προτείνουμε. Και δεν μπορούμε να τους το στερήσουμε. Στην Κύπρο μάλιστα, αναλογικά, είναι μεγαλύτερο.
 
- Τι έχει αλλάξει στον τρόπο που σκέφτεστε και δημιουργείτε; Αυτό που έχει αλλάξει είναι ότι πέρασαν τα χρόνια. Το λέει και το τραγούδι: «Άλλαξαν πολλά, μαζί κι εσύ κι εγώ». Χωρίς τη δισκογραφία, αλλάζει η στόχευση. Εμένα δεν μ’ ενδιαφέρει να κάνω τραγούδια για το διαδίκτυο, αλλά για όλο τον κόσμο. Είμαι από τους τυχερούς, εφόσον πρόλαβα να σκαρώσω 5-6 κομμάτια που έμειναν στον χρόνο. Ήταν πιο τυχερή η δική μου γενιά. Τα νέα παιδιά έχουν πρόβλημα. Μοιάζουν να είναι αναλώσιμα.
 
- Το κίνητρο έχει αλλάξει ή παραμένει το ίδιο; Το κίνητρο είναι κατά περίσταση. Δεν μπορεί να είναι πάντα το ίδιο. Σαν γενικό ρεζουμέ, όμως, ο στόχος είναι να μη χαλάσεις δέκα καλές σχέσεις με ανθρώπους που έκανες κοινή πορεία και να βγάλεις 5-6 τραγούδια που να μείνουν στον χρόνο. Για να υπάρχει κι ένα κοινό που να έρχεται να σε παρακολουθεί ζωντανά, ν’ ασχολείται μαζί σου και ν’ αφήνει χώρο για σένα στο μυαλό και την ψυχή του. Από εκεί και πέρα τι άλλο να κάνεις; Δεν φιλοδοξούμε να γυρίσουμε τον πλανήτη ανάποδα, ούτε καν να βγάλουμε τον κόσμο στον δρόμο, να φέρουμε την επανάσταση.
 
- Η θεματολογία δεν έχει διαφοροποιηθεί; Η δική μου η θεματολογία είναι μια παράλληλη πορεία με τραγούδια κοινωνικοπολιτικά από τη μία πλευρά και ερωτικά από την άλλη. Αυτό είναι κανόνας. Τι άλλο να πεις μ’ ένα τραγούδι; Θρίλερ θα γράψεις; Δεν υπάρχει τρίτος δρόμος, τα υπόλοιπα είναι απλώς υποκατηγορίες.  
 
- Γιατί ο έρωτας «πουλά» περισσότερο από την πολιτική; Γιατί είναι ένα συναίσθημα αληθινό και πανανθρώπινο. Είμαστε όλοι παθόντες και θέλουμε ν’ ακούσουμε ένα τραγούδι να μας απαλύνει τον πόνο.
 
- Και η πολιτική μάς πονάει, όμως. Τη νιώθουμε στο πετσί μας... Γι’ αυτό κι εμείς έχουμε την ευχέρεια να βγούμε και να τα πούμε. Νομίζω ότι αν έχεις το βήμα οφείλεις να το κάνεις. Έκαστος εφ’ ω ετάχθη. Δεν γίνεται να έχεις μια άποψη και να μην την καταθέτεις. Έχεις τη δυνατότητα να βγεις να σχολιάσεις, να καυτηριάσεις, να αντιδράσεις. Ο περισσότερος κόσμος δεν την έχει. Αυτή την περίοδο ετοιμάζω έναν δίσκο που λέγεται «Ψέμα στο ψέμα». Νιώθω να έχω κουραστεί από το ψέμα που εισπράττω σε πολιτικοκοινωνικό επίπεδο και στήνω μια ολόκληρη δουλειά πάνω σ’ αυτό το θέμα. Θα κυκλοφορήσει γύρω στο Πάσχα. 
 
- Σας προβληματίζει το γεγονός ότι στην Ελλάδα καλλιεργείται ο διχασμός και η πόλωση; Γιατί στην Κύπρο δεν καλλιεργείται; Στη Γερμανία δεν καλλιεργείται; Στην Αμερική, στην Αγγλία, την Ιταλία; Το να χωρίζεις τον κόσμο, πουλάει. Δημιουργεί ένα φανατισμό που τον εκμεταλλεύονται οι επιτήδειοι.
 
- Νιώθετε ότι πιάνει τόπο η δική σας παρέμβαση; Εσύ είσαι υποχρεωμένος να τα πεις κι όσοι πιστοί προσέλθετε. Δεν μπορείς να κάνεις κάτι άλλο. Αυτός είναι ο δικός μας ρόλος. Εγώ δεν είμαι ούτε ο Τυρταίος, ούτε ο Ρήγας Φεραίος να βγάλω τον κόσμο στον δρόμο.
 
- Είναι ζητούμενο να βγει ο κόσμος στον δρόμο; Ξέρω ‘γω; Μπορεί να είναι κάποιες φορές. Κάποτε χρειάζεται ν’ αφήσεις τον καναπέ για να μη σε ρουφήξει και να βγεις στον δρόμο. Να αντιδράσεις τελοσπάντων. Είναι σχετικό τι εννοούμε «βγαίνω στον δρόμο».
© Πάνος Γιαννακόπουλος
 
- Τα τραγούδια που λέτε έχουν αυτοβιογραφικά στοιχεία; Κάποια ναι. Όχι όλα. Το «Διδυμότειχο μπλουζ» είναι ένα. Συχνά, όμως, τραγουδάς και τον πόνο, τα προβλήματα, τους προβληματισμούς του άλλου. Δεν μου έτυχε προσωπικά λ.χ. να έχω φίλη φοιτήτρια στο Παρίσι και ν’ ανταλλάζουμε γράμματα. Κάποιος έφερε τον στίχο και τον έκανα τραγούδι.
 
- Γενικότερα, γιατί αποφεύγετε να γράψετε στίχους; Είναι κάτι που δεν κάνω τόσο καλά και υπάρχουν άλλοι που το κάνουν και μπορούν να μου δίνουν στίχους που ταιριάζουν με την προσωπική μου οπτική. Υπάρχουν τόσοι άνθρωποι με δυνατή πένα με τους οποίους συμπίπτουν οι απόψεις μας, που δεν βρίσκω τον λόγο να γράψω δικούς μου. Λειτουργεί μέσα μου ένα είδος αισθητικής που μου υποδεικνύει να μη γράφω εγώ, δεν χρειάζεται να είμαι φαταούλας. Αρκεί να κάνω αυτό που κάνω καλύτερα. Ένα τραγούδι είναι συλλογικό έργο. Σαν μια μικρή όπερα, ένα μικρό μυθιστόρημα. Κάποιοι τα κάνουν όλα μόνοι, κάποιοι λειτουργούν πιο συλλογικά. Εγώ νιώθω πιο πολύ μουσικός, αυτό είναι όλο.
 
- Ποιου ο ρόλος είναι πιο σημαντικός, του συνθέτη ή του στιχουργού; Είναι εξίσου σημαντικά. Στον δίσκο που ετοιμάζω τώρα συμμετέχουν πολλοί στιχουργοί, όπως ο αείμνηστος Μάνος Ελευθερίου, ο Γιάννης Προεστάκης, ο Θανάσης Γκαϊφύλλιας. Για μένα που γράφω όλη τη μουσική και ενορχηστρώνω, η μουσική είναι πιο σημαντική. Για τους ποιητές, που έσπασαν το κεφάλι τους να γράψουν, είναι πιο σημαντικός ο στίχος. Είναι απλό.
 
- Μετά από τέσσερις δεκαετίες στο τραγούδι, νιώθετε να έχετε καλλιτεχνικά απωθημένα; Δεν είχα ποτέ απωθημένα. Μόνο στόχους. Εκτός αν εννοείς την εποχή που ήμουν πιτσιρικάς και ήθελα να κάνω ένα συγκρότημα που θα γινόταν οι νέοι Rolling Stones. Αυτό δεν έγινε κι άρα έμεινε απωθημένο. Είχα στόχους που σταδιακά τους πετύχαινα και πήγαινα παραπέρα. Σκοπός του καλλιτέχνη, σε οποιονδήποτε τομέα, είναι να ακολουθήσει την εσωτερική του παρόρμηση. Υπήρξαν κάποιες συγκυρίες που έκανα πράγματα που φάνταζαν πολύ μεγάλα για το μυαλό και την ιδιοσυγκρασία μου τη δεδομένη στιγμή, όπου μάλιστα θα μπορούσα να πω ότι και να σταματούσα θα ήμουν ικανοποιημένος.
 
- Ποιες στιγμές ήταν αυτές; Μια τέτοια περίπτωση ήταν η συναυλία με τους Τερμίτες στο Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας. Ή επίσης οι τρεις βραδιές στον Λυκαβηττό με τίτλο «20 χρόνια μια ανάσα» (2008). Πολλώ δε μάλλον η συναυλία- κόνσεπτ στο Καλλιμάρμαρο «Οι άγγελοι ζουν ακόμη στη Μεσόγειο» (2012). Τη βραδιά εκείνη είχα πει στον εαυτό μου «εντάξει ρε συ, έκανες πολλά πράγματα στη ζωή σου». Μπορούσα άνετα να πω «και μέχρι εδώ καλά είναι». Όμως παραμένω εν ενεργεία. Τα πράγματα αλλάζουν και λέω φτου κι απ’ την αρχή πάλι. Τουλάχιστον, για όσο υπάρχει κόσμος που με ανέχεται.
 
- Τα είχατε ονειρευτεί όλα αυτά, τότε, στα πρώτα σας βήματα; Τίποτα δεν είχα ονειρευτεί κι όλα τα είχα ονειρευτεί. Κι ακόμη περισσότερα. Με την έννοια ότι τα ήθελα όλα και στον υπερθετικό βαθμό, όμως και τίποτα από αυτά δεν τα είχα ονειρευτεί με τον τρόπο που τελικά έγιναν. Πιτσιρικάδες ήμασταν, όνειρα κάναμε, όλα ήταν όμορφα. Πιθανόν αν γύριζα τον χρόνο πίσω να ξανάκανα τα ίδια. Συναυλίες, δίσκους και μερικά τραγούδια που έμειναν στον χρόνο. Δεν έχω παράπονο.
 
- Ποια είναι συνήθως η τελευταία σας σκέψη -αν είναι μία- πριν βγείτε στη σκηνή; Αν όχι σαν την πρώτη φορά, κάθε φορά αισθάνομαι σαν να υπάρχει ένα κενό στο στομάχι. Είναι τρεις οι βασικές ανησυχίες. Η πρώτη είναι «θα ενδιαφέρει τον κόσμο αυτό που κάνω;». Μόλις την ξεπεράσεις, έρχεται η δεύτερη που είναι «θα στηθεί σωστά το πρόγραμμα, θα είναι καλές οι πρόβες;». Όταν το ξεπεράσεις κι αυτό σκέφτεσαι «θα παίξουμε καλά σήμερα;». Αυτό που λέμε όμως πια με τους μουσικούς είναι πως ό,τι και να γίνει, στις δύο το πρωί θα είμαστε στα σπίτια μας. Δεν θα μας κόψουν και το κεφάλι.
 
- Σε ποια φάση βρίσκεται σήμερα η σχέση σας με το κοινό; Εμπιστοσύνης, θα έλεγα. Ξέρει ο κόσμος τι να περιμένει από μένα. Κι εγώ φροντίζω να του το προσφέρω, να φύγει ευχαριστημένος. Όλα παίζουν ρόλο: ο ήχος, η διάθεση, ακόμη και η εξυπηρέτηση των σερβιτόρων. Λάθη και προβλήματα προκύπτουν. Στη γενική σούμα, όμως, το ζητούμενο είναι να περάσει καλά ο κόσμος που σε διαλέγει. Να φύγει από την παράσταση χορτασμένος και πεινασμένος ταυτόχρονα. Τι άλλο να περιμένει από μένα το κοινό; Δεν πρόκειται να βγάλω μαστίγια και ν’ αυτομαστιγωθώ, ούτε να κάνω στριπτίζ.
© Πάνος Γιαννακόπουλος
 
- Ποιος είναι ο μεγαλύτερος φόβος σας σήμερα; Να μεγαλώσουν καλά τα παιδιά. Να είναι εντάξει οι επόμενες γενιές και να μπορούν να κάνουν όνειρα. Οι εποχές είναι περίεργες και δύσκολες. Από περιβαλλοντικής, πολιτικής, οικονομικής άποψης. Είμαστε άνθρωποι, πατεράδες, έχουμε παιδιά, ανησυχούμε και θέλουμε να είναι τα πράγματα ανθρώπινα.
 
- Σε ποιο σημείο της ζωής σας καταλάβατε ότι σας ενδιαφέρει ν’ ακολουθήσετε σοβαρά αυτόν τον δρόμο; Όταν ξεκίνησα κι έκανα το συγκρότημα. Όταν απολύθηκα από φαντάρος, μόλις κατέβηκα στην Αθήνα τα πρώτα μου μεροκάματα ήταν σε μπουάτ με αντάρτικα του Πάνου Τζαβέλλα. Κάπου εκεί βγήκανε και οι Τερμίτες.
 
- Έχετε κάνει κακές επιλογές τραγουδιών; Ασφαλώς. Αρκετές. Αλλά τις έχω προσπεράσει. Τα τραγούδια που δεν μου άρεσαν ήταν σαν να μην τα είπα ποτέ. Και δεν τα ξαναείπα κιόλας. Κατέληξαν μόνα τους στην αφάνεια. Αυτό που με καίει πιο πολύ είναι ότι είπα τραγούδια που θεωρώ καταπληκτικά, αλλά δεν ακούστηκαν όσο έπρεπε, χάθηκαν στο πουθενά κάτω από σκιά κάποιων άλλων τραγουδιών που έγιναν επιτυχίες. Συμβαίνει σε όλους. Πάντοτε ξεχωρίζουν 3-4 τραγούδια σε κάθε δουλειά και τα υπόλοιπα τα τρώει η μαρμάγκα. Το ραδιόφωνο εστιάζει σε μερικά και παίζει μόνο αυτά. Έτσι λειτουργεί το σύστημα.
 
- Νιώσατε ποτέ να κάνετε κακή διαχείριση της εικόνας σας; Όχι, γιατί δεν έκανα ποτέ κάτι προμελετημένα. Όπως λειτουργώ επαγγελματικά λειτουργώ και στην καθημερινότητά μου. Αν πω ότι έκανα κακοδιαχείριση στην εικόνα μου ως μουσικός, είναι σαν να λέω ότι έκανα κακοδιαχείριση στην εικόνα μου ως άνθρωπος.
 
- Δεν νιώσατε ποτέ την όποια δημοσιότητα να πιέζει την καθημερινότητά σας; Ποτέ. Ποτέ. Ποτέ. Ούτε κατά διάνοια. Δεν το επέτρεψα εκ των πραγμάτων.
 
- Αν ερχόταν η καταστροφή του κόσμου και μπορούσατε να σώσετε μόνο ένα από τα δημιουργήματά σας, ποιο θα ήταν αυτό; Η κόρη μου.
 
- Από τραγούδια; Είναι 2-3 που αγαπώ ιδιαίτερα. Θα διάλεγα το «Πόσο σε θέλω» και τα «Μάτια δίχως λογική».
 
INFO: Ο Λαυρέντης Μαχαιρίτσας εμφανίζεται στις 6 και 7 Μαρτίου στο Downtown Live στη Λευκωσία, στην παράσταση «Τι έχει μείνει απ’ τη φωτιά», με τους Νίκο Πορτοκάλογλου και Μιρέλα Πάχου, 10.30μ.μ. 99810011
 
  Συνέντευξη: Γιώργος Σαββινίδης   
Σχολιάστε την Είδηση

Τα σχόλια εκφράζουν ΜΟΝΟ τις απόψεις των χρηστών που τις δημοσιεύουν, τις οποίες και δεν υιοθετεί το philenews.com. Προσβλητικά σχόλια θα διαγράφονται.