To Top
Επόμενο
Προηγούμενο
Γιώργος Πελλαπαϊσιώτης: Η ζωγραφική είναι κάθαρση
ΑΡΧΙΚΗDOWN TOWNΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ Γιώργος Πελλαπαϊσιώτης: Η ζωγραφική είναι κάθαρση
  05 Μαρτίου 2019, 10:30 πμ  
Το προσωπικό ταξίδι ενός πολύπλευρου καλλιτέχνη, που ξεκίνησε πριν δυο δεκαετίες στη Νέα Υόρκη, για να εξελιχθεί σε μια πετυχημένη πορεία στον κόσμο της μόδας και της μουσικής. Ο γνωστός σχεδιαστής και συνθέτης, συστήνεται ξανά στην πόλη που γεννήθηκε, αυτή τη φορά με την ιδιότητα του ζωγράφου.
 
Στη Νέα Υόρκη ένιωσα σαν στο σπίτι μου από την πρώτη στιγμή που πήγα. Κανείς δεν θα σχολιάσει την προφορά σου, κανείς δεν θα απορρίψει την καταγωγή σου. Τη διαφορετικότητα σ’ αυτή την πόλη την λατρεύουν. Σ’ αγκαλιάζουν, γιατί οι δικές σου εμπειρίες προσφέρουν σ’ αυτούς νέες γνώσεις. Κι αυτό είναι κάτι που δεν ένιωσα στην Ευρώπη, όταν έζησα ένα μικρό διάστημα της ζωής μου στο Λονδίνο και την Ισπανία. Ήμουν ένας ξένος.   

Τα πρώτα μου έργα αποφάσισα να τα ζωγραφίσω πάνω σε ανακυκλώσιμα υλικά που μάζεψα από τους δρόμους της Νέας Υόρκης. Το θέμα της έκθεσής μου έχει να κάνει με το κοινωνικό σύστημα, την κοινωνική απόρριψη, είναι ένα ταξίδι μέσα στην ταυτότητα, με στόχο να δώσει ελπίδα σε ανθρώπους που έχουν χάσει τη φωνή τους και το συγκεκριμένο υλικό ταίριαζε σ’ όλο αυτό. Το επέλεξα, γιατί θέλησα να του δώσω την ευκαιρία να «ζωντανέψει» και να «αναπνεύσει» σε μια τροποποιημένη μορφή. Όταν έκανα τα πρώτα τέσσερα έργα, ένιωσα ψυχολογικά καλά και πίστεψα πως μπορώ να συνεχίσω μ’ αυτό το σκεπτικό.    

Ζωγράφιζα συνήθως όταν έκανα υπερατλαντικά ταξίδια. Ήταν μια πολύ προσωπική διαδικασία για μένα. Ποτέ δεν είχα σκεφτεί πως τα σχέδια αυτά θα εξελίσσονταν σε μια μεγάλη σειρά από έργα.  

Όταν μου ζητήθηκε να δείξω στην Κύπρο για πρώτη φορά τα έργα μου -ενώ προσέγγιζα γκαλερί στο εξωτερικό- αντέδρασα, γιατί δεν μου είχε περάσει ποτέ από το μυαλό να παρουσιάσω δουλειά μου εδώ. Δεν ήξερα καν την αγορά, πώς κινούνται τα πράγματα. Έχω 20 χρόνια καριέρας -στο βιογραφικό μου υπάρχουν συνεργασίες με BBC, CNN, Alexander McQueen, Donna Κaran, Lara Fabian- δεν ένιωσα ποτέ πως η Κύπρος με αγκάλιασε ζητώντας να την αντιπροσωπεύσω με το όνομά μου σε κάτι. 

Νιώθω πως χωρίς όρους εκπροσώπησα τη χώρα μου σ' ό,τι κι αν έκανα. Ίσως γιατί μου λείπει πολύ η οικογένειά μου. Από το 1995 που εγκαταστάθηκα στη Νέα Υόρκη, νιώθω πολύ πιο Κύπριος από ό,τι όταν ζούσα εδώ. 

Έτυχε αρκετές φορές στην Αμερική να κοιτάξω την υδρόγειο και στην άκρη της Μεσογείου να μην υπάρχει καμιά κουκκίδα στη θέση της Κύπρου. Μόνο θάλασσα. Περίεργο να μην υπάρχεις πουθενά.  

Γεννήθηκα στο Καϊμακλί. Έπρεπε να σπουδάσω οικονομικά για να ακολουθήσω την παράδοση της οικογένειας. Ήταν περισσότερο μια απόφαση του πατέρα μου. Ξεκίνησα να το κάνω. Και θα το έκανα καλά, όπως με κάθε τι που καταπιάστηκα. Δεν το ήθελα όμως. Άρχισα να εργάζομαι σαν αεροσυνοδός για να ξεφύγω από τα οικονομικά. Ήταν η απόδρασή μου. Όταν πήγα στη Νέα Υόρκη, είχα ένα μικρό κομπόδεμα με μισθούς των Κυπριακών Αερογραμμών. Ο στόχος ήταν να φοιτήσω στο Parsons School of Design και έπρεπε να το κάνω εξασφαλίζοντας υποτροφία. Τα κατάφερα. Ήμουν ο πρώτος Κύπριος που βρέθηκε εκεί. 

Κάθε έργο μου είναι σαν ένα παιδί μου. Παρόλα αυτά, όταν έρθει η ώρα να βάλω την υπογραφή μου, οι πίνακές μου ανήκουν στον κόσμο. Σ’ εμένα αυτό που μένει είναι η εμπειρία, η διαδρομή της δημιουργίας τους. Αυτό μου αρκεί.  

Αν με ρωτήσεις ποια είναι η έμπνευσή μου δεν θα σου απαντήσω. Ούτε θα αναλύσω το σκεπτικό του έργου μου. Γιατί πιστεύω πως θα σου χαλάσω τη στιγμή. Εξάλλου, αυτό που σου δίνω, στο δίνω για να προχωρήσεις με βάση τα συναισθήματά σου και όχι να σε καθοδηγήσω. Αυτό που επιδιώκω είναι να πας μόνος εκεί που θες να βρεθείς. Σ' έναν δικό σου κόσμο.

Είναι η πρώτη φορά μετά από χρόνια που επιστρέφω για να ζήσω κάποιους μήνες στη Λευκωσία. Τη μαθαίνω ξανά. Και με ενοχλεί να βλέπω τόσο κόσμο να κρατά τα κινητά του παντού, στο καφέ, στο σινεμά… Μην κοιτάζεις κάτι. Βλέπε το. Σταμάτησε ένα λεπτό και απόλαυσέ το. Υπάρχουν παράγοντες που δεν μας αφήνουν να δούμε αυθεντικά τις στιγμές μας. Δεν μας αφήνουν να τις αισθανθούμε. Και μετά διερωτόμαστε γιατί νιώθουμε τόσο κενοί... 

Μ’ αρέσει πολύ να συζητώ σε βάθος, να πάω πολύ κοντά στον άνθρωπο που είναι δίπλα μου. Είναι κάτι που κάνω ασυνείδητα και με τους πίνακές μου. Θέλω να τους ζω όσο πιο έντονα γίνεται. Γι’ αυτό και δουλεύω με μπαχαρικά και κανέλα, τα βάζω στο μπλέντερ, τα δένω με μπογιές, ζωγραφίζω χρησιμοποιώντας τα δάκτυλά μου... Κάποιες μυρωδιές τονώνουν τις αισθήσεις μου. Αισθήσεις που θα ήθελα να αποτυπώσω και μέσα στους πίνακές μου. 

Μικρότερος δεν λειτουργούσα επιλεκτικά. Ανακάλυπτα τον εαυτό μου όμως μ’ αυτή τη διαδικασία. Τώρα πια ξέρω πως δεν θα ασχοληθώ με τίποτα που να μην είναι ουσιώδες. Το να πάω για παράδειγμα σε ένα δείπνο για μια κοινωνική επαφή, για μένα είναι χάσιμο χρόνου. Κάθε λεπτό στη ζωή μου μετρά. Αν επιλέξω να μείνω σπίτι για να μαγειρέψω θα το κάνω, γιατί μου προσφέρει πολλή χαρά. Ζω μέσα από τις δικές μου ανάγκες και επιθυμίες.  

Μετά από δέκα χρόνια στη μόδα, δέκα απίθανα χρόνια, ένιωσα πως αυτός ο χώρος δεν έχει να μου προσφέρει κάτι άλλο. Αν έχω μια πρόταση για να φτιάξω κοστούμια για μια ταινία ή μια περφόρμανς θα το κάνω. Αλλά ως εκεί. Δεν δίνομαι πια ολοκληρωτικά.  

Θα μπορούσα να γεύομαι ακόμα τη φήμη και τη δόξα. Ήταν όμως μια ζωή που δεν με αντιπροσώπευε. Δεν μου έλεγε τίποτα να ανήκω στον κόσμο του ντιζάιν. Για μένα η στιγμή που νιώθω ευτυχισμένος και ζωντανός είναι όταν δημιουργώ. Νιώθω πως άμα σταματήσω θα πεθάνω. 

  
Δεν περίμενα πως θα περνούσα τίποτα χειρότερο στη ζωή μου από τα χρόνια της στρατιωτικής μου θητείας στην Κύπρο. Κι όμως, στο Parsons School of Design τα πράγματα ήταν ακόμα πιο δύσκολα. Έπρεπε να έχω απίστευτη πειθαρχία κι αυτό με καταπίεζε πολύ. Υπήρξαν φορές που για να παραδώσω ένα πρότζεκτ ξυπνούσα Παρασκευή πρωί και κοιμόμουν Δευτέρα βράδυ.  
 
Η ζωγραφική για μένα είναι η απόλυτη ελευθερία. Είναι κάθαρση. Δεν χρειάζεται να ακολουθήσεις κανένα κανόνα. Όσο περίεργο κι αν ακουστεί, η μόδα και η μουσική σε περιορίζουν, γιατί στη μόδα πρέπει να σκέφτεσαι με βάση ένα σώμα και στη μουσική με τις νότες. Με την τέχνη νιώθω πως είμαι μόνος μου, οι ερωτήσεις απαιτούνται από μένα, χωρίς να έχω να ακολουθήσω κανένα άλλο δεδομένο. Πρώτη φορά νιώθω τόση ελευθερία.

Πιστεύω πως εκτός από το να δημιουργώ και να είμαι καλός άνθρωπος, δεν έχω κάτι άλλο να προσφέρω στον κόσμο. 

Πέρασα δύσκολα, αλλά δεν μετανιώνω. Η ζωγραφική με βοήθησε πολύ να καταλάβω τον εαυτό μου. Από πού ξεκίνησα, τι με επηρέασε, στο ποιος είμαι σήμερα και πού θα πήγαινα αν δεν πολεμούσα το σύστημα που ήθελε να με στείλει κάπου αλλού. Κάποιοι που με γνωρίζουν καλά, κοιτάζοντας τα έργα μου, αναγνωρίζουν σ’ αυτά εμένα. Καταλαβαίνουν την ενέργειά μου. Είναι φορές που όταν τα κοιτάω, μπορεί να συγκινηθώ και να κλάψω, επειδή είναι πολύ προσωπικό αυτό που βλέπω.  

Στη μόδα προτιμούσα τα σκούρα χρώματα, δημιουργούσα με το μπλε, το μαύρο… Όταν ξεκίνησα να ζωγραφίζω συνειδητοποίησα πως ξαφνικά μπορούσα να εκφράσω αυτό που θέλω να πω μέσα από το χρώμα. Τελικά, ζωγραφίζοντας, ανακάλυψα κομμάτια του εαυτού μου, που δεν πίστευα ότι υπήρχαν.

Πολέμησα καταστάσεις και κάποιες αποφάσεις μου δεν ήταν καθόλου εύκολες. Κάποιοι έχουν την ικανότητα να φιλτράρουν τις αποφάσεις τους με βάση τα δικά τους πιστεύω και κάποιοι όχι, επιλέγουν να είναι κομμάτι του συστήματος. Υπήρξαν δυσκολίες που δεν έπρεπε να είχα στη ζωή μου, γιατί δεν έκανα κάτι πέρα από το να είμαι ο εαυτός μου, προχωρούσα χωρίς να ενοχλήσω κανένα, χωρίς να πληγώσω, να πολεμήσω κανέναν. Έκανα αυτό που πίστευα καλό για τον εαυτό μου. 

Οι δικοί μου γονείς, μου έδωσαν το πιο μεγάλο δώρο. Το δώρο της αποδοχής. Αυτό μου έδωσε τη δύναμη να αντιμετωπίσω όσους δεν ήθελαν να με αποδεχτούν όπως είμαι. Έλεγα «πολεμήστε με όσο θέλετε». Δεν με ένοιαζε. Όσο κι αν πυροβολούσαν οι απ’ έξω, ήξερα πως με το που έμπαινα σπίτι, τα παράθυρα δεν έσπαγαν με τίποτα. 

Ο δεσμός με τους γονείς είναι ένας από τους ισχυρότερους στη φύση. Η φύση αποφασίζει πολλές φορές για μας και για τα ερεθίσματά μας. Όχι κάποιο εγχειρίδιο που μερικοί θέλουν να σου δώσουν από την ώρα που γεννιέσαι…

Κινήθηκα μέσα στο χώρο των celebrities. Μίλησα μαζί τους, χόρεψα μαζί τους. Αλλά δεν θέλησα ποτέ να είμαι δίπλα τους για να «κλέψω» κάτι από τη λάμψη τους. Δεν αυξάνονται οι μετοχές σου αν είσαι με κάποιον που έκανε κάτι. Είναι πολύ ψεύτικο. Δεν με αντιπροσωπεύει. Το σημαντικό είναι τι κάνεις εσύ. 

Ο Αλεξάντερ Μακ Κουίν θα ερχόταν να δουλέψει για μια σεζόν στη Νέα Υόρκη και έψαχνε δυο σχεδιαστές μόδας για να προσλάβει στην ομάδα του. Πέρασα από πολλές συνεντεύξεις μέχρι να βρεθεί το όνομά μου στους 5 που θα έβλεπε για να επιλέξει ο ίδιος. Μόλις είχα αποφοιτήσει από το Parsons και ο Μακ Κουίν ήταν το είδωλό μου, όπως η Βίβιαν Γουέστγουντ και ο Γκαλιάνο. Αλλά νούμερο 1 ήταν αυτός. 

Όταν ανέβηκα στο αεροπλάνο για να φύγω, είχαν μείνει αποτυπωμένα στο μυαλό μου τα πρόσωπα των γονιών μου να κλαίνε. Ζούσα στο Καϊμακλί, έφευγα για τη Νέα Υόρκη και στο ταξίδι άκουγα Λάρα Φαμπιάν γιατί θεωρούσα πως είχε φωνή αγγέλου. Ποιος θα μου έλεγε πως μετά από 10 χρόνια θα ήμουν στο ίδιο στούντιο μαζί της κι αυτή θα τραγουδούσε κάτι που εγώ έγραψα… Ποιος να μου έλεγε πως θα δούλευα με τον Αλεξάντερ Μακ Κουίν; Πρέπει να είμαι τυχερός. 

Ο Μακ Κουίν δεν μπορούσε καν να πει το όνομά μου. Αρχικά με έλεγε Greek yogurt  και μετά κατέληξε να με λέει σκέτο Yogurt. Έμπαινε στο στούντιο, μου έδινε το ύφασμα και μου έλεγε «Yogurt κάνε κάτι με αυτό». Ερχόταν μετά από τρεις μέρες το κοιτούσε και έλεγε «χμ οκ». Δεν αγχωνόμουν όμως. Γνώριζα πως από τη στιγμή που με επέλεξε, πίστευε σε μένα. 

Με τον Μακ Κουίν ανεβαίναμε μαζί στην κορυφή του κτηρίου που δουλεύαμε. Βλέπαμε τη θέα του ποταμού Χάντσον και δεν μιλούσαμε σχεδόν καθόλου. Αυτός κάπνιζε το τσιγάρο του, μου έλεγε δυο-τρεις κουβέντες φιλοσοφικές και μέναμε εκεί 45 λεπτά κοιτάζοντας το άπειρο. Ήταν υπέροχα. Ήταν σαν να τον ήξερα για πάντα. 

* Ο Γιώργος Πελλαπαϊσιώτης παρουσιάσει την έκθεση ζωγραφικής με τίτλο, Beyond Gender & Sexual Orientation, στην Baker Tilly (Γωνία Κ. Χατζοπούλου & Λεωφ. Γρίβα Διγενή 30, 1066 Λευκωσία). Εγκαίνια 6/3, 19:00. Διάρκεια έκθεσης: 7- 8 Mαρτίου, 17:00 – 22:00 / 9 - 10 Μαρτίου 2019, 10:00 – 22:00. 

  Από την Χριστίνα Σκορδή   
Σχολιάστε την Είδηση

Τα σχόλια εκφράζουν ΜΟΝΟ τις απόψεις των χρηστών που τις δημοσιεύουν, τις οποίες και δεν υιοθετεί το philenews.com. Προσβλητικά σχόλια θα διαγράφονται.