To Top
Επόμενο
Προηγούμενο
Ντίνος Κωνσταντινίδης: Not Another Superhero
ΑΡΧΙΚΗDOWN TOWNΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ Ντίνος Κωνσταντινίδης: Not Another Superhero
Τελευταία Ενημέρωση: 12 Μαρτίου 2019, 3:12 μμ
Οι πόρτες είναι ερμητικά κλειστές, τα τραπέζια άδεια, κάποιοι εργάτες γκρεμίζουν τοίχους για μια ακόμα επέκταση και κόσμος να διασχίζει το πεζοδρόμιο αδιάφορα. Το 2018 ταξίδευε για 150 μέρες. Από την Ασία στην Αμερική κι από τις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες στη γραφική επαρχία, ο κύριος «Lost and Found» δεν επαναπαύεται λεπτό. Αντλεί έμπνευση, βάζει νέους στόχους και την ίδια στιγμή απολαμβάνει τους καρπούς της επιτυχίας του. Είναι όμως κάθετος - δεν θέλει να μιλάμε για success story.  Κι αυτό γιατί, όπως υποστηρίζει, έχει πολλά χιλιόμετρα ακόμα να διανύσει μέχρι να πραγματοποιήσει τα όνειρά του.

 
Είναι Παρασκευή μεσημέρι και τίποτε δεν σε προϊδεάζει πως αυτό το μέρος, σε μερικές ώρες θα μεταμορφωθεί στο πιο διάσημο μπαρ της πρωτεύουσας κι ένα από τα καλύτερα στον πλανήτη. Όμορφες φατσούλες από κάθε μεριά του νησιού και ψαγμένοι τουρίστες θα κατακλύσουν τα τραπέζια, ο DJ θα δίνει το ρυθμό και τα αγόρια πίσω απ’ το μπαρ θα φτιάχνουν με ταχυδακτυλουργικές κινήσεις τα κοκτέιλ, στύβοντας εσπεριδοειδή και αναμειγνύοντας στο shaker, φρούτα, αρωματικά βότανα, λαχανικά και αλκοολούχα. «Superheroes work here» λέει μια επιγραφή στον τοίχο κι εσύ, όσο περνάει η ώρα, αρχίζεις να βλέπεις τις κρυφές τους δυνάμεις να αποκαλύπτονται. Η συμπερίληψη του «Lost + Found Drinkery» στη λίστα των «World’s 50 Best Bars» ήταν να επιβράβευση, που ήρθε πολύ νωρίτερα απ’ ό,τι περίμεναν. «Μετά από αυτό ακολούθησε ένα ωραίο hype. Γίναμε destination bar, σαν αξιοθέατο. Έρχονται άνθρωποι από το Ισραήλ, τη Γερμανία, τη Γαλλία και την Αμερική, που τους έστειλαν εδώ φίλοι τους. Ντόπιοι από την Πάφο για να πιουν ένα ποτό και τουρίστες που μας είπαν πως είμαστε ένα από τα πράγματα που σημείωσαν ότι έπρεπε να κάνουν στην Κύπρο!», λέει ο Ντίνος και μοιάζει τόσο χαρούμενος όσο και τη μέρα, πριν από τέσσερα χρόνια, που άκουγε με κομμένη την ανάσα τον παρουσιαστή να ανακοινώνει πως το drinkery αυτό στη μακρινή Κύπρο, έκανε δυναμική είσοδο στην παγκόσμια κατάταξη. Οδηγώντας με σε ένα πριβέ δωμάτιο στον πρώτο όροφο, του ζητώ να μη σταθεί στο παρόν, που το μπαρ του ανεβαίνει συνεχώς θέσεις στη λίστα, αλλά να πιάσει το νήμα από την αρχή. Πριν το bartending να γίνει το πιο σημαντικό κομμάτι της ζωής του, αλλά από εκείνη τη μέρα που βρέθηκε για πρώτη φορά πίσω απ’ την μπάρα για να βγάλει το χαρτζιλίκι του. 
 
Όταν ήμουν μικρός, πήγαινα σε club και είχα πάντα απορία τι έπρεπε να πιω. Κάθε φορά προσπαθούσα να μάθω ένα νέο κοκτέιλ, για να μπορέσω να το ζητήσω. Δεν είχα χρήματα, ένα μόνο μπορούσα να πιω και ήθελα να επιλέξω το σωστό. Όταν μια φορά μου έφτιαξαν ένα μπλε κοκτέιλ με γάλα, εντυπωσιάστηκα τόσο πολύ που πήγα σε ένα boat party, το έβγαλα σε σφηνάκια και ο κόσμος ξετρελάθηκε. Στη συνέχεια το είδα ως ευκαιρία για να έχω ένα επιπλέον εισόδημα και ήταν κάτι που με βοηθούσε πολύ οικονομικά ως φοιτητή. Στη ζωή μου γενικά, με ό,τι ασχολούμαι, θέλω να το κάνω όσο καλύτερα γίνεται. Γι’ αυτό, παρόλο που ήταν μια extra δουλειά, ήθελα να τη δω σοβαρά. 

Επιστρέφοντας στην Κύπρο οι γονείς μου ήθελαν να μπω σε κάποια τράπεζα, να βρω μια δουλειά που να παρέχει ασφάλεια. Εγώ και μόνο στη σκέψη, πνιγόμουν. Ήταν και το λουκ μου κάπως παράξενο, με ράστα και σκουλαρίκια και δεν μπορούσα ποτέ να φανταστώ τον εαυτό μου σε τέτοιου είδους δουλειά. Είχα βρει τότε ένα αλκοολούχο ποτό και το έκανα εισαγωγή στην Κύπρο, ενώ δούλευα και νύχτα. Δεν είχα πρόβλημα με τα ωράρια, αντιθέτως, είχα τεράστιο θέμα με το πρωινό ξύπνημα και αυτό νομίζω ήταν και το πιο σημαντικό. Ούτε στα πρωινά μαθήματα του πανεπιστημίου δεν μπορούσα να πάω! Ήταν ένα από τα μεγαλύτερά προβλήματα που αντιμετώπιζα σε όλη μου τη ζωή. Πλέον, βέβαια, αυτό έχει αλλάξει…

Μια μέρα μού παράγγειλαν Cosmopolitan και δεν ήξερα να το φτιάξω. Ρώτησα κάποιον που ήταν μαζί μου στο μπαρ και μου είπε τη διαδικασία, χωρίς να μου δώσει τις λεπτομέρειες για τις ποσότητες. Δεν έπαιζαν ρόλο αυτά τότε. Το έδωσα σε δυο κοπέλες και τις έβλεπα που δεν το έπιναν. Ντράπηκα πολύ αλλά δεν είχα καν τις δεξιότητες να πάω να τους ρωτήσω τι να κάνω για να γίνει καλύτερο. Μπλόκαρα, φοβήθηκα. Τότε, είπα ότι θα πάω πίσω Αγγλία και θα κάνω μαθήματα. Έκανα 8 κλασικά, μου άρεσε πολύ και συνέχισα με Molecular mixology, Flair και μετά ό,τι σεμινάριο έβρισκα πήγαινα και το παρακολουθούσα. 

Μετά το 2012, άλλαξαν τα πάντα. Ενώ βλέπαμε μπουκάλια χωρίς ετικέτα και μιλούσαμε για νοθευμένα ποτά και κατακρίναμε τις μεζούρες, άρχισε να ισχύει ακριβώς το αντίθετο. Νομίζω σε αυτό συνέβαλαν τα social media, αλλά και οι νέες λέξεις που δημιουργήθηκαν. Έλεγαν πως «αυτός δεν είναι μπάρμαν, είναι mixologist». Που στην ουσία δεν είχε καμία διαφορά, αλλά δημιουργήθηκε ένας όρος που λειτούργησε σαν Δούρειος Ίππος. Μας επέτρεψε να μπούμε εκεί που δεν ήμασταν μέχρι τότε αποδεχτοί. 

Στην αρχή δημιουργήσαμε μια εταιρεία με βάση την ιδέα μου να κάνουμε mobile bar services, ενώ αργότερα πιάσαμε αυτό το χώρο, για να δημιουργήσουμε σχολή για bartenders και παράλληλα να έρχεται ο κόσμος, να βλέπει τις υπηρεσίες μας ή να κάνει private party. Μετά από ένα charity event που διοργανώσαμε, έπεσε για πρώτη φορά η ιδέα να γίνει αυτό το μέρος το μπαρ που σκεφτόμασταν να ανοίξουμε. Εδώ τότε δεν είχε τίποτα, όλο το hype ήταν στην Παλιά Λευκωσία. Επειδή ο χώρος έμοιαζε με μπαρ, ήμασταν πολύ κοντά σε αυτό που θέλαμε να κάνουμε - με πολύ λίγες μετατροπές, το ετοιμάσαμε σε 8 μήνες. Έπιπλα δεν αγοράσαμε, αλλά χρησιμοποιήσαμε τραπέζια και καρέκλες που βρίσκαμε πεταμένα. Παράλληλα, ενώ ψάχναμε για όνομα, είχα πάει ένα ταξίδι στο Παρίσι. Η βαλίτσα μου είχε χαθεί και για 7 μέρες δεν την έβρισκαν. Ταλαιπωρήθηκα αφάνταστα μέχρι που μια μέρα χτύπησε το τηλέφωνό μου και μου είπαν ότι ήταν από το Lost and Found στη Λάρνακα και πως την είχαν εντοπίσει. Ταίριαξαν τρία πράγματα για το όνομα, λοιπόν. Η βαλίτσα μου που χάθηκε, τα έπιπλα και το trend που τότε ήταν η επανεμφάνιση κλασικών κοκτέιλ από το παρελθόν, που είχαν χαθεί και εμείς τα επαναδημιουργούσαμε. 


Ο κόσμος το αγκάλιασε από την πρώτη μέρα. Το μυστικό είναι ότι υπήρχε ένα κενό στην αγορά. Και η κρίση μάς βοήθησε επειδή καταφέραμε να βρούμε άτομα πιστά για να δουλέψουν εδώ, με τα οποία δεθήκαμε πραγματικά. Bartenders από την Κύπρο, που ένιωθαν εκείνη την ώρα την κρίση, έδωσαν έμφαση σε αυτό το πράγμα και το είδαν ως επάγγελμα. 

Την έμπνευση για ένα κοκτέιλ που θα δημιουργήσω την αντλώ συνήθως από τις χώρες που επισκέπτομαι, γεύσεις που δοκιμάζω κι από κάποιους συνδυασμούς γεύσεων των σεφ που παρακολουθώ. Νομίζω πως έχει να κάνει περισσότερο με εμπειρίες, παρά με κάποιο ταλέντο, αφού τη γεύση την αποκτάς στην πορεία. Πολλές φορές βάζουμε κάτω ένα κόνσεπτ και κτίζουμε πάνω του. Δεν ακολουθούμε όμως trends, αφού αυτό σε κρατά πάντα κάποια βήματα πίσω.

Παρακολουθούσα live κάθε χρόνο την απονομή των «The World’s 50 Best Bars», γιατί χαιρόμουν να βλέπω φίλους μου να βραβεύονται. Εκείνη τη χρονιά ήμουν στη θάλασσα, ήρθα εδώ στο μπαρ και καθόμουν μόνος με το laptop. Σε κάποια φάση ακούω να λέει: «I got Lost but I Found it. We welcome Lost and Found». Δεν μπορούσα να το πιστέψω! Αμέσως άνοιξε η πόρτα, μπήκε ένα παιδί που δουλεύει εδώ και με βρήκε να φωνάζω. Αγκαλιαστήκαμε και τα μάτια μας είχαν βουρκώσει. Ούτε οι ίδιοι δεν πίστευαν ότι κατάφερε να μπει στη λίστα τους ένα μπαρ από την Κύπρο. 

Από τα 18 μου ταξίδευα συχνά και κάθε φορά έψαχνα να βρω τον καινούριο προορισμό και να οργανώσω το ταξίδι. Το 2010 με έπιασε μια εταιρεία και μου πρότεινε να φτιάξω ένα ποτό και να πάω στον Λίβανο να διαγωνιστώ σε έναν Middle East Competition. Πήγα και κέρδισα, ανάμεσα σε Τουρκία, Συρία, Λίβανο, Άμπου Ντάμπι, Ντουμπάι και Κύπρο. Το βραβείο ήταν ένα ταξίδι στη Βαρκελώνη για τον τελικό. Και εκεί μου είπαν πως μπορούσα ως νικητής να πάω δωρεάν στον παγκόσμιο διαγωνισμό στο Πουέρτο Ρίκο. 

Μετά την πρώτη βράβευση του «Lost and Found», απέκτησα δικαίωμα ψήφου στο διαγωνισμό, γεγονός που με βοηθά στο να πραγματοποιώ περισσότερα ταξίδια. Με καλούν από διάφορες χώρες να πάω να δω το χώρο τους, ταξιδεύω και για διαγωνισμούς, ενώ έκανα κάποιες συμφωνίες με εταιρείες, οι οποίες περιλαμβάνουν και ταξίδια. Πέρσι πέρασα 150 μέρες εκτός Κύπρου, ενώ το 2019 σχεδιάζω ταξίδια σε Πουέρτο Ρίκο, Σαγκάη, Κουάλα Λουμπούρ, Νάπολη, Μιλάνο, Μεξικό, Ταϊλάνδη, Ρουμανία, Άμστερνταμ, Λονδίνο, Λίβανο, Νέα Υόρκη, Αγία Πετρούπολη και Βαρκελώνη. 

Τελευταία έχω γίνει foody και μου αρέσει να ταξιδεύω για το φαγητό, να δοκιμάζω διάφορα εστιατόρια και σεφ. Κορυφαίο μέρος για αυτό το σκοπό είναι η Ασία. Στην Ταϊλάνδη έχω πάει από το 2012 έξι φορές, ενώ πρόσφατα ήμουν σε Φιλιππίνες, Τόκιο, Σιγκαπούρη, Ντουμπάι και Άμπου Ντάμπι. Στις χώρες που πηγαίνω, επισκέπτομαι τα εστιατόρια που πηγαίνουν οι ντόπιοι, βλέπω ναούς και αξιοθέατα. Μου αρέσουν πολύ διαφορετικά μεταξύ τους πράγματα και προσαρμόζομαι εύκολα στις συνθήκες. Εντυπωσιάστηκα από πυραμίδες στο Μεξικό, τους ναούς στο Άμπου Ντάμπι, μου αρέσει η Νέα Υόρκη που είναι επίπεδη αλλά και το Ντουμπάι. Ξετρελάθηκα με το Τόκιο για πάρα πολλούς λόγους και λαμβάνοντας υπόψη πολλούς παράγοντες, μπορώ να πω ότι ήταν το καλύτερό μου ταξίδι. Το πιο όμορφο μέρος για εμένα όμως είναι η Σκοτία, τα Highlands και τα μονοπάτια του ουίσκι.

Η προσωπική ζωή μένει πίσω αναγκαστικά, κάνοντας αυτή τη ζωή, αλλά συνειδητά. Είναι δύσκολο να κάνω εκπτώσεις στη δουλειά μου, καθώς κτίζουμε κάτι πολύ καλό στον επιχειρηματικό τομέα και ασχολούμαι με κάτι που παράλληλα με ευχαριστεί. Άρα, προσπαθώ να βρίσκω τον τρόπο να τα συνδυάζω. Είμαι σε σχέση και χρειάζεται πολλή κατανόηση από το άλλο άτομο, λόγω του τρόπου ζωής μου. Το πιο δύσκολο όλων όμως είναι τα ωράρια. Το άτομο αυτό να δουλεύει πρωί και εσύ βράδυ. Δεν μπορεί να συνδυαστεί εύκολα και πρέπει να βρίσκετε τρόπο να περνάτε χρόνο μαζί ή και να ταξιδεύετε παρέα, που είναι και το πιο ιδανικό, αλλά και το πιο ανέφικτο σενάριο. 

Αυτό δεν είναι ένα success story, αφού ο σκοπός δεν είναι ποτέ να βγάλεις λεφτά. Αν κάνεις κάτι για τα χρήματα, θα αποτύχεις, αφού πρέπει να είναι αποτέλεσμα πράξεων και όχι αυτοσκοπός. Δικός μου στόχος από την αρχή ήταν να μην ξυπνάω το πρωί, κάτι που κάνω πλέον καθημερινά. Οπότε για εμένα, προς το παρόν, δεν είναι επιτυχία. Μια μέρα, όμως, ευελπιστώ ότι θα το πετύχω και αυτό…

 
Styling: Γιώργος Χρυσοστόμου
 
Περιοδικό Omikron, τεύχος 275.
  Από την Νταϊάνα Αζά       Μιχάλης Κυπριανού   
Σχολιάστε την Είδηση

Τα σχόλια εκφράζουν ΜΟΝΟ τις απόψεις των χρηστών που τις δημοσιεύουν, τις οποίες και δεν υιοθετεί το philenews.com. Προσβλητικά σχόλια θα διαγράφονται.