To Top
Επόμενο
Προηγούμενο
Γιώτης Κατσαμπάς: Ο μάγος του animation
ΑΡΧΙΚΗDOWN TOWNΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ Γιώτης Κατσαμπάς: Ο μάγος του animation
  11 Μαρτίου 2019, 6:30 πμ  
Ρωτήσαμε τον Κύπριο Διευθυντή Τεχνολογίας της Sony Pictures Entertainment πώς είναι η ζωή μετά από ένα Oscar για την Καλύτερη Ταινία Animation. 

Μπορεί στην 91η Απονομή των Βραβείων Oscars οι viral τιμές να αποδόθηκαν στη διελκυστίνδα μεταξύ Γιώργου Λάνθιμου και Alfonso Cuaron για το «The Favourite» και το «Roma» αντιστοίχως και τις εντυπώσεις να κέρδισε η «λανθιμική» Olivia Colman που έφυγε από το Dolby Theatre βαρύτερη κατά 3,8 κιλά -όσο δηλαδή ζυγίζει ένα βαρύτιμο αγαλματίδιο- ωστόσο, υπήρξε κι ένας Κύπριος που σχεδόν αθόρυβα βραβεύτηκε για τη δουλειά του στην Καλύτερη Ταινία Animation, το «Spider-Man: Into The Spider-Verse». Για τον Γιώτη Κατσαμπά, Διευθυντή Τεχνολογίας της Sony Pictures Entertainment και υπεύθυνο για τα οπτικά εφέ του εν λόγω φιλμ ήταν απλώς μια ακόμα ημέρα στη δουλειά, αφού τα τελευταία χρόνια αποτελεί κινητήριο μοχλό πολλών animation ταινιών και σάρκα από τη σάρκα της αληθινής βιομηχανίας του θεάματος. Εντάξει, η βραδιά της απονομής των Oscars προφανώς και του έχει εντυπωθεί ως μια ιδιαίτερη, κομβική για τον ίδιο, όπως και για κάθε δημιουργό, στιγμή. Κι ας μη γύρισε σπίτι φορτωμένος με ένα Oscar. «Το βραβείο πηγαίνει στην ταινία. Ένα αγαλματίδιο κρατάει το στούντιο και τα υπόλοιπα πηγαίνουν στους σκηνοθέτες. Θα ήταν πολύ ωραία να επιστρέψω σπίτι με ένα Oscar, αλλά δυστυχώς δεν γίνεται έτσι», λέει γελώντας.
 

 
Ο Κατσαμπάς είναι όσο πολυάσχολος περιμένει κανείς από έναν επαγγελματία που επιβλέπει και συμμετέχει στα projects και τις ταινίες της Sony, που έχουν να κάνουν με υπολογιστές και τεχνολογία, δηλαδή σχεδόν σε όλες. Και είναι τόσο χαμογελαστός όσο δεν περιμένεις από έναν ευφυή και αναγνωρισμένο -και με οσκαρική βούλα πια- τύπο. Τα διαπιστώνω αμφότερα στη διάρκεια της συνομιλίας μας που γίνεται μέσω Skype. Τι κάνει, λοιπόν, ο πολιτογραφημένος εδώ και πολλά χρόνια μόνιμος κάτοικος Λος Άντζελες Γιώτης Κατσαμπάς στην Αμερική; «Είμαι υπεύθυνος για το κομμάτι της τεχνολογίας στη Sony Pictures. Οτιδήποτε έχει σχέση με υπολογιστές περνάει από εμένα. Για κάθε ταινία δημιουργούμε πάρα πολλά designs, αφού πρέπει να σχεδιάσουμε καθετί, από το πιο μεγάλο μέχρι το πιο μικρό, από την αρχή. Κάθε ταινία έχει το δικό της στιλ και τον δικό της κόσμο. Πρέπει να φτιάξεις τους χαρακτήρες, τα σπίτια, τα αυτοκίνητα, τα ρούχα, τα παπούτσια, τα πάντα. Για κάθε ταινία κάνουμε περίπου 25.000 διαφορετικά σχέδια για το πώς θα φαίνεται οτιδήποτε. Κι αυτός είναι ο μέσος όρος. Για το “Spiderman” φτιάξαμε πολλά περισσότερα. Εκτός από αυτό κάνουμε και τα storyboards. Αυτά είναι περίπου 100.000 κατά μέσο όρο», εξηγεί για τη φύση και τον δυσθεώρητο, όπως ακούγεται, όγκο της δουλειάς του. Αναρωτιέμαι τι σημαίνει η βράβευση με ένα Oscar για έναν επαγγελματία της κινηματογραφικής βιομηχανίας. Θα του αποφέρει κι άλλη αναγνώριση, περισσότερα χρήματα, προσωπική καταξίωση; «Τι σημαίνει το Oscar; Το πόση διαφορά κάνει στις οικονομικές απολαβές ή στο εάν γίνεσαι περιζήτητος δεν το ξέρω. Αυτό που γνωρίζω είναι ότι τα στούντιο σού δείχνουν περισσότερη εμπιστοσύνη. Σε σένα και στην ομάδα σου. Μπορείς, δηλαδή, να κάνεις περισσότερες ταινίες με μεγαλύτερη ελευθερία. Μπορεί να μην πάρεις άμεσα μια αύξηση, αλλά σε βάθος χρόνου κερδίζεις ακριβώς διαμέσου της εμπιστοσύνης. Αυτή τη στιγμή είμαι τρομερά απασχολημένος. Φτιάχνουμε τρεις ακόμα ταινίες. Ο πήχης έχει ανέβει με τον “Spiderman” και οι προσδοκίες είναι μεγάλες. Έχουμε δύο φιλμ που θα βγουν του χρόνου. Η μία είναι το “The Mithcells vs the Machines”, μια κωμωδία με ρομπότ, και η άλλη είναι τελείως διαφορετική, ένα μιούζικαλ που ονομάζεται “Vivo”», καταλήγει ενθουσιώδης.

 Το να φαντάζεσαι κόσμους ολόκληρους και να τους δημιουργείς από την αρχή με ανατριχιαστικά φαντασμαγορικές λεπτομέρειες στον υπολογιστή μάλλον δεν είναι η πιο συνηθισμένη δουλειά στον κόσμο. Σίγουρα, φάνταζε εξεζητημένη όταν ο Κατσαμπάς στα 12 χρόνια του πήρε τον πρώτο υπολογιστή του και μαζί το βάπτισμα του πυρός στον προγραμματισμό. «Η πορεία μου ξεκίνησε από τον “Φιλελεύθερο”.  Αυτή ήταν η πρώτη μου δουλειά. Όταν ήμουν 12 χρονών άρχισα να ασχολούμαι με τους υπολογιστές και τον προγραμματισμό», εξιστορεί. «Τότε στην Κύπρο δεν υπήρχαν πολλοί άνθρωποι που να γνωρίζουν από animation, ήμουν από τους λίγους που είχαν ηλεκτρονικό υπολογιστή. Θυμάμαι ότι με ενδιέφερε να γράφω για όσα καινούρια μάθαινα. Τότε, δεν υπήρχε το ίντερνετ. Αν ήθελες να μάθεις κάτι για τους υπολογιστές έπρεπε να παραγγέλνεις βιβλία και να περιμένεις να σου έρθουν από το εξωτερικό με το ταχυδρομείο. Ήθελα, λοιπόν, να μοιραστώ τις καινούριες γνώσεις μου. Τότε, δοκίμασα να γράψω στον “Φιλελεύθερο”. Δεκαέξι χρονών ξεκίνησα την πρώτη στήλη μου για την τεχνολογία. Μπορεί να μην πληρωνόμουν, όμως, αυτή η στήλη με βοήθησε πάρα πολύ να έρθω στην Αμερική. Τότε, βέβαια, δεν το είχα στο μυαλό μου. Κάθε εβδομάδα έγραφα ένα μικρό πρόγραμμα, έναν μικρό κώδικα για το πώς μπορούσες να δημιουργήσεις ένα animation, δηλαδή μια εικόνα με κίνηση στο σπίτι, αν είχες υπολογιστή. Μέσα από αυτή τη δουλειά άρχισα να πηγαίνω σε διάφορες εκδηλώσεις σχετικές με την τεχνολογία για να τις καλύπτω για τη στήλη. Και κάπως έτσι ανακάλυψα ότι τα ίδια πράγματα που μάθαινα μπορούσε να τα χρησιμοποιήσει κανείς για να κάνει διαφημίσεις ή να δημιουργήσει εφέ σε ταινίες. Έτσι πήρα αυτόν τον δρόμο. Στα 17 μου έκανα την πρώτη μου διαφήμιση. Ήταν το πρώτο 3D animation στην Κύπρο για τη Cyprus Airways. Όταν τελείωσα το σχολείο ήρθα στην Αμερική για να σπουδάσω. Και με το που τελείωσα τις σπουδές μου με προσέλαβαν στην πρώτη δουλειά μου». Φυσικά και δεν είχε φανταστεί τον εαυτό του σε αυτή τη θέση. Μπορεί σήμερα να ενσαρκώνει με τον καλύτερο τρόπο τη φιλοσοφία του dream big και του αμερικανικού ονείρου, όμως, στην πραγματικότητα δεν έκανε τίποτα περισσότερο από το να εξελίξει μια σχεδόν φυσική κλίση του. «Δεν ξεκίνησα από την Κύπρο με το σκεπτικό ότι ήθελα να ασχοληθώ με το animation για να πάρω κάποτε Oscar ή για να καταξιωθώ. Έκανα απλώς αυτό που μου άρεσε. Όταν ήρθα στην Αμερική και ξεκίνησα να δουλεύω κατάλαβα ότι για να μπορέσω να μείνω εδώ έπρεπε να είμαι πολύ καλύτερος στη δουλειά μου από οποιονδήποτε άλλον. Αυτό με έσπρωξε να γίνω ακόμα καλύτερος, για να μπορέσω να μείνω εδώ και να κάνω ταινίες», λέει. Επισημαίνει ακόμα -χωρίς ψήγμα κομπορρημοσύνης, αλλά για να καταδείξει ότι τίποτα δεν είναι ανέφικτο- ότι η δική του περίπτωση και η τόλμη του να κυνηγήσει το όνειρό του έγινε παράδειγμα και για άλλους συμπατριώτες του. «Υπάρχουν άνθρωποι που ήρθαν εδώ, να ασχοληθούν με το animation, έχοντας ως παράδειγμα εμένα. Ένας συμμαθητής μου ο Ανδρέας Προκοπίου ήρθε στην Αμερική δυο χρόνια μετά από μένα. Σήμερα δουλεύει σαν animator στην Pixar. Είμαστε πολύ καλοί φίλοι, αν και σε ανταγωνιστικά στούντιο», λέει γελώντας.

 
Ο Κατσαμπάς θυμάται ότι στα πρώτα χρόνια του στην Αμερική, η καθημερινότητα ήταν ασύμβατη ή τουλάχιστον ασυνήθιστη με τον τρόπο που είχε μάθει στην Κύπρο. Σήμερα, μάλλον, δεν θα μπορούσε να φανταστεί τον εαυτό του μακριά από τον τόπο που τον ανέδειξε και του έδωσε την ευκαιρία να εξελίξει το ταλέντο του. «Ζω στο Λος Άντζελες. Πώς είναι η ζωή μου; Μου αρέσει πάρα πολύ η δουλειά μου. Έχουμε πια μια μεγάλη ομάδα 14 ατόμων στο τμήμα μου. Είμαι παντρεμένος με την Αννέτα κι έχω έναν γιο 11 ετών, τον Μιχάλη. Προχθές, μάλιστα, είχε τα γενέθλιά του. Κάθε πρωί πηγαίνω τον γιο μου στο σχολείο στις 8, μετά έρχομαι στο γραφείο. Φεύγω στις 6, αλλά έχω πάντα μαζί μου το laptop μου, οπότε δουλεύω και από το σπίτι. Δεν χρειάζεται πάντα, αλλά μου αρέσει να δουλεύω. Είναι χαλαρωτικό. Η ζωή εδώ είναι πολύ ωραία. Χρειάζεται, βέβαια, να το συνηθίσεις. Στην αρχή δεν μου πολυάρεσε, αλλά μετά μαθαίνεις τις περιοχές γύρω, μαθαίνεις τι μπορείς να κάνεις… Βλέπω τον γιο μου που μεγαλώνει εδώ. Έχει τόσες δυνατότητες και τόσες ευκαιρίες να κάνει πράγματα. Για παράδειγμα, στις γιορτές των Χριστουγέννων πήγαμε στο JPL της NASA, εκεί όπου κατασκευάζονται τα ρομπότ που στέλνονται στον Άρη. Σκεφτόμουν πόσες πολλές ευκαιρίες έχει ένας νέος άνθρωπος εδώ. Πρέπει να είναι συναρπαστικό για ένα παιδί να έρχεται σε επαφή με όλα αυτά. Μου αρέσει να πηγαίνω στην Κύπρο για διακοπές. Δεν θα μπορούσα να γυρίσω πίσω. Όχι μόνο γιατί λείπω τόσα χρόνια πια και είμαι συνηθισμένος σε έναν άλλο τρόπο ζωής, αλλά γιατί και στην Κύπρο αλλά και σε ολόκληρη την Ευρώπη δεν μπορείς να κάνεις τις ταινίες animation που γίνονται εδώ».

Περιοδικό Down Town, τεύχος 639.

  Από τον Κώστα Μπουρούση   
Σχολιάστε την Είδηση

Τα σχόλια εκφράζουν ΜΟΝΟ τις απόψεις των χρηστών που τις δημοσιεύουν, τις οποίες και δεν υιοθετεί το philenews.com. Προσβλητικά σχόλια θα διαγράφονται.