To Top
Επόμενο
Προηγούμενο
Ελ.Σωκράτους -Οδ. Κωνσταντίνου: Το σύγχρονο θέατρο έχει μεγάλη ευθύνη
ΑΡΧΙΚΗDOWN TOWNΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ • Ελ.Σωκράτους -Οδ. Κωνσταντίνου: Το σύγχρονο θέατρο έχει μεγάλη...
  14 Οκτωβρίου 2019, 1:00 μμ  
Οι σκηνοθέτες του HIV πίστευαν ότι είχαν να κάνουν με ένα πολύ σκληρό κείμενο. Η πραγματικότητα όμως αποδείχτηκε σκληρότερη…
 
- Ποια ήταν η συναισθηματική σας κατάσταση όταν μελετούσατε το κείμενο του Τριαρίδη;
Οδυσσέας: Το τρομακτικό είναι να σε προλαβαίνουν τα γεγονότα. Το να πιστεύεις πως έχεις να κάνεις με ένα σκληρό κείμενο αλλά η πραγματικότητα να ξεπερνά κάθε φαντασία. Καθώς μελετούσαμε και συζητούσαμε για την επεξεργασία του κειμένου, μας πρόλαβε η δολοφονία του Ζακ Κωστόπουλου, σε έναν κεντρικό πεζόδρομο της Αθήνας μέρα μεσημέρι από έναν κοσμηματοπώλη και έναν περαστικό και ένα κλιμάκιο αστυνομικών. Μετά ήρθαμε στην Κύπρο τον Απρίλιο να στήσουμε την παράσταση, οπότε κάθε πρωί ακούγαμε στο ραδιόφωνο για την ανακάλυψη ενός πτώματος γυναίκας μέσα σε ένα φρεάτιο, μια λίμνη, μια βαλίτσα. Κάθε μέρα ζυμωνόμασταν με ένα κείμενο για τον διασυρμό και την αυτοκτονία μιας γυναίκας, θύμα σεξουαλικής σκλαβιάς, υπό τις συνθήκες που όλοι γνωρίζουμε και πάλι η πραγματικότητα μάς υπερνικούσε, μας ισοπέδωνε.
 
- Ποιο σημείο του μονολόγου άγγιξε τον καθένα από εσάς πιο πολύ;
Έλενα: Το ουρλιαχτό της μάνας, όταν της παίρνουν την 14χρονη κόρη της από την αγκαλιά και ξέρει ποιο μέλλον την περιμένει. Με στοιχειώνει αυτό το ουρλιαχτό που θα μπορούσε να ανήκει σε οποιοδήποτε θηλαστικό χάνει κάτω από τέτοιες συνθήκες βίας το παιδί του.
Οδυσσέας: Πιο πολύ από όλα με αγγίζει η ελευθερία του κειμένου, η οποία επιτρέπει στον καθένα από εμάς να κάνει τις βαθιές προσωπικές του συνδέσεις με τη μεγάλη ευθύνη που του αναλογεί απέναντι στα μεγάλα ή τα μικρά κοινωνικά ζητήματα με τα οποία επιλέγει να αλληλεπιδρά ή επιλέγει συνειδητά να αποφεύγει.
 
- Γιατί τα μηνύματα αυτά περνούν μέσω ενός μονολόγου;  Είναι διαφορετική η δυναμική του;
Έλενα: Ο μονόλογος είναι ένα από τα πιο δύσκολα είδη θεάτρου. Η ηθοποιός πρέπει να έχει τρομερές ποιότητες για να εξασφαλίσει μόνη της πάνω στη σκηνή την προσοχή του κοινού για μια ώρα, πόσο μάλλον για ένα τόσο δύσκολο θέμα. Εμείς το κάναμε ακόμη πιο δύσκολο, αφαιρώντας οποιοδήποτε δεκανίκι, είτε αυτό ονομάζεται φωτισμός, μουσική, σκηνικά. Νομίζω ότι αυτή η μοναξιά της ηθοποιού πάνω στη σκηνή, κάνει το κοινό να έρχεται πιο εύκολα κοντά της και να γίνεται πιο δεκτικό στο να την ακούσει, να συμπορευτεί μαζί της.
 
- Γιατί επιλέξατε οι παραστάσεις να πλαισιώνονται από συζητήσεις;
Έλενα: Είδαμε το κοινό να φεύγει από την παράσταση με πρόσωπο αλλαγμένο, γεμάτο σκέψεις και προβληματισμό. Αποφασίσαμε λοιπόν, αφού η παράσταση καταφέρνει να ταρακουνήσει, είναι απαραίτητο κοινωνικά να γίνει και μια δεύτερη συνύπαρξη σε πιο ρεαλιστικό διάλογο και να συζητήσουμε για όλα αυτά που μας προβλημάτισαν. Και όντως λειτουργεί, εάν σκεφτεί κανείς ότι σχεδόν όλο το κοινό μένει στις συζητήσεις. Αυτό μας δίνει την ελπίδα, ότι το μαζί ίσως δημιουργήσει και δράση.
 
- Τι συμπεράσματα βγάλατε από τις αντιδράσεις του κοινού;
Οδυσσέας: Ζούμε στην άγνοια των γεγονότων ακόμα και τώρα που «και να θες να μην ξέρεις δεν γίνεται». Επιλέγουμε να αγνοούμε ή μάλλον επιλέγουμε να ξέρουμε συγκεκριμένα δεδομένα. Οι απαιτήσεις των θεατών ποικίλλουν αλλά παρατηρώ στο κοινό που επιλέγει να έρθει στις παραστάσεις, πως έχει ανάγκη για γνώση, για διάλογο, για συζήτηση. Δεν ήταν κάτι που υπήρχε στο μυαλό μου αλλά μάλλον ακόμα το θέατρο -οφείλει να- έχει έντονα εκπαιδευτικό χαρακτήρα.
 
 
- Ποιος θεωρείτε ότι είναι ο σκοπός του σύγχρονου θεάτρου;
Έλενα: Το σύγχρονο θέατρο έχει μεγάλη ευθύνη και οφείλει να προσαρμοστεί στις ανάγκες της εποχής μας. Δεν μας αφορά το θέατρο που αναλώνεται μέσα στην ίδια τη θεατρική πράξη. Δικός μας σκοπός είναι να συνυπάρξουμε και να συνδιαλέγουμε μέσα από τη δουλειά μας, με διαφορετικούς ανθρώπους/κοινό για όλα τα κοινωνικά θέματα που μας «καίνε» και μας αφορούν. Απαιτούμε να έρθουμε αντιμέτωποι με όλες τις πλευρές του εαυτού μας. Ακόμη και αυτές που προσπαθούμε καλά να κρύψουμε και να αναγνωρίσουμε τις ευθύνες μας και τις ενοχές μας. Ακόμη και χωρίς λύτρωση. Δεν τη δικαιούμαστε πάντα.
 
- Το κοινό εκπαιδεύεται μέσα από μια παράσταση;
Έλενα: Το θέατρο δεν είναι μονόπλευρο. Για να λειτουργήσει απαιτεί από τον θεατή να είναι έτοιμος να αλληλεπιδράσει. Να πάρει και να δώσει. Να δράσει και να αντιδράσει. Ο θεατής την ώρα της παράστασης δεν είναι ένα σώμα αφημένο μπροστά από τους ηθοποιούς, είναι πολιτικό ον, με παρελθόν, πράξεις, συναισθήματα, αντιλήψεις. Εάν έχει ανοικτές τις κεραίες του, μπορεί να εκπαιδευτεί και να εκπαιδεύσει. Γιατί στο θέατρο στο οποίο εμείς πιστεύουμε, είμαστε όλοι ισότιμοι, πάνω και κάτω από τη σκηνή.
   
- Τα social media ποιο ρόλο παίζουν στη διαμόρφωση αντιλήψεων;
Οδυσσέας: Αυτή τη στιγμή τον μεγαλύτερο. Διαβάζουμε κάτι στο ίντερνετ και το πιστεύουμε. Δεν έχουμε χρόνο για έρευνα, πιστεύουμε με αφέλεια τις χιλιάδες πληροφορίες που ανεβαίνουν και πολλές φορές τις αναμεταδίδουμε. Ίσως μέσα στην ανάγκη μας για να μας χειροκροτήσουν, να μας δουν, να ξεδιψάσουμε τον ναρκισσισμό μας ξεχνάμε να φιλτράρουμε την πληροφορία. Να τη μελετήσουμε. Να δώσουμε χρόνο. Τα σόσιαλ μίντια διεκδίκησαν να μας κλέψουν τον χρόνο και εμείς τους τον παραδώσαμε εν λευκώ.
 
- Ποια είναι κατά την άποψή σας αυτή η «αδιανόητη δυστυχία» που δεν έχουμε ακόμα συνειδητοποιήσει;
Οδυσσέας: Διανόηση σημαίνει γνώση. Αδιανόητη είναι η δυστυχία της οποίας δεν μπορείς να έχεις τη γνώση και την αντίληψη του συνόλου της. Είναι μια «αναχρονιστική» φράση από τότε που όντως οι πληροφορίες κινούνταν αργά ή και καθόλου. Αλλά με την  - τρομακτικά - άμεση πρόσβαση που έχουμε σήμερα σε στοιχεία, «δεν δικαιούμαστε να λέμε αδιανόητη δυστυχία. Οφείλουμε να τη διανοηθούμε. Πατάμε λοιπόν στο google Υποσαχάρια Αφρική και ψάχνουμε...»
 
INFO:  Λευκωσία, Θέατρο Wherehaus 612, 14-15 Οκτωβρίου, 20:30. Λεμεσός, Πολυχώρος Συνεργείο, 18 -19 -20 Οκτωβρίου, 20.30μ.μ. Πληροφορίες και κρατήσεις 99141407 και 96116763 / elena-soc@hotmail.com 
 
Περιοδικό Go, τεύχος 84.
  Συνέντευξη: Νταϊάνα Αζά      Παναγιώτης Μηνά   
Σχολιάστε ή διαβάστε πατώντας εδώ...