To Top
Επόμενο
Προηγούμενο
Χριστίνα Πουλίδου: Η κρίση παραμορφώνει τις κοινωνίες
ΑΡΧΙΚΗDOWN TOWNΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ • Χριστίνα Πουλίδου: Η κρίση παραμορφώνει τις κοινωνίες
  16 Οκτωβρίου 2019, 10:30 πμ  
Στα χρόνια της κρίσης τα αισθήματα της αλληλεγγύης, της δικαιοσύνης υποχώρησαν και αναδύθηκαν στην επιφάνεια επιθετικές συμπεριφορές, κυνικές και απόλυτα ιδιοτελείς.

Στις σελίδες του βιβλίου σας «Πέρα δώθε» ξετυλίγεται κι ένα κομμάτι της ελληνικής ιστορίας. Πού -πιστεύετε- σταματά η έρευνα και η Ιστορία και πού ξεκινά η μυθοπλασία; 
Στη δική μου περίπτωση, στο «Πέρα δώθε», η Ιστορία δίνει τη μεγάλη εικόνα –τις εξελίξεις στη δεδομένη χρονική συγκυρία στην Ευρώπη, την Ελλάδα και τη Σύρο. Είναι οι επαναστάσεις στη Γαλλία, οι αναταραχές στην Ιταλία και οι σφαγές των Μαρωνιτών από τους Δρούζους στη Συρία, που σπρώχνουν κόσμο στη φυγή και στον περαιτέρω εποικισμό της Σύρου. Το συγκεκριμένο νησί, που βρίσκεται στο κέντρο του Αιγαίου και υπό την προστασία της Γαλλίας, είναι ήδη μητροπολιτικό κέντρο –καθώς το προηγούμενο κύμα εποικισμού (από τους Χιώτες και άλλους κατατρεγμένους απ’ τους Οθωμανούς Έλληνες) την έχει αναδείξει σε σημαντικό κόμβο ναυτιλιακού και διαμετακομιστικού εμπορίου. Η μυθοπλασία συμπληρώνει προσφέροντας τη μικρή εικόνα –την καθημερινότητα της συριανής κοινωνίας με τα σουαρέ και τα ματινέ, τα μπαλ μασκέ, τον παραθερισμό στα εξοχικά αρχοντικά, τη ζωή στις λέσχες, στις χαρτοπαιξίες, στα κυνήγια, τις σχέσεις των ανθρώπων και των μελών των μεγάλων οικογενειών.
 
Τι ήταν εκείνο που σας ιντρίγκαρε περισσότερο για να ασχοληθείτε με τη συγκεκριμένη ιστορική περίοδο; 
Στα χρόνια της κρίσης διαπιστώσαμε όλοι ότι οι κοινωνίες μας παραμορφώθηκαν. Τα αισθήματα της αλληλεγγύης, της συνδρομής, της δικαιοσύνης υποχώρησαν και αναδύθηκαν στην επιφάνεια επιθετικές συμπεριφορές, κυνικές και απόλυτα ιδιοτελείς. Το ιστορικό προηγούμενο της Σύρου βρίσκεται ακριβώς στον αντίποδα. Δείχνει δηλαδή πώς μέσα από αλλεπάλληλες κρίσεις (σφαγές και πολέμους) η εσωτερική και εξωτερική μετανάστευση ενσωματώθηκε στη ζωή του νησιού με παραγωγικά και θαυμαστά αποτελέσματα. Η Σύρος το 1822 είχε 4.000 κατοίκους κι ήταν ένα ξερονήσι. Το 1832 είχε 20.000 κατοίκους, πέντε προξενεία, ιδιωτικά σχολεία και οικοτροφεία, ασφαλιστικά πρακτορεία, εμπορικό στόλο, τυπογραφεία και θέατρο. Υπάρχει πιο αισιόδοξο μήνυμα;
 
Φαντάζομαι προηγήθηκε έρευνα για το βιβλίο. Ανακαλύψατε περιστατικά/γεγονότα που δεν γνωρίζατε και σας έκαναν εντύπωση; 
Βεβαίως! Μου έκανε τεράστια εντύπωση η πρόταξη του δημόσιου συμφέροντος στη συλλογική συμπεριφορά. Να σας δώσω ένα παράδειγμα: το 1855 κτίσθηκε στην Ερμούπολη το Δημοτικό Παντοπωλείο –ένα ωραιότατο κτήριο μπροστά στην πλατεία, που φιλοξενούσε πολλά «εδωδιμοπωλεία». Η εύπορη αστική τάξη της εποχής έβαλε τα λεφτά για να γίνει αυτό το έργο, που «τακτοποίησε» οικιστικά και εμπορικά την πόλη προστατεύοντας τη δημόσια υγεία. Μίσθωσε στη συνέχεια τα μαγαζιά που στεγάζονταν στο κτήριο στους μικρεμπόρους κι όταν συγκέντρωσε το αρχικό της κεφάλαιο, παραχώρησε το κτήριο και την εκμετάλλευσή του στον Δήμο της Ερμούπολης. Σκέφτομαι συχνά αυτό το ιστορικό προηγούμενο, όταν ακούω ότι στις πολυκατοικίες της Αθήνας παίζουν ξύλο οι ένοικοι, γιατί δεν μπορούν να συνεννοηθούν για τις ώρες λειτουργίας του καλοριφέρ…
 
Ποιο ήταν το πιο δύσκολο κομμάτι κατά τη διάρκεια της συγγραφής; 
Η γλώσσα. Διάβασα πολλή λογοτεχνία της εποχής (Βικέλα, Ροΐδη, Δέλτα κ.λπ.), για να διακρίνω ποια γλώσσα χρησιμοποιούσαν στις καθημερινές τους σχέσεις οι άνθρωποι των χαμηλών και των υψηλών τάξεων. Ήθελα να προσαρμόσω την αφήγηση στα δεδομένα της εποχής, αλλά και των διαφορετικών τόπων. Στην αφήγηση των Χιωτών, π.χ., χρησιμοποιώ τη δική τους ντοπιολαλιά.
 
Εκδ. Μεταίχμιο 
Σελ. 456
Τιμή: €16,60
 
Φιλgood, τεύχος 242.
  Συνέντευξη: Πιερής Παναγή   
Σχολιάστε ή διαβάστε πατώντας εδώ...