To Top
Επόμενο
Προηγούμενο
Φωτεινή Δάρρα: Η κυρία τραγουδά τα μιούζικαλ
ΑΡΧΙΚΗDOWN TOWNΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ • Φωτεινή Δάρρα: Η κυρία τραγουδά τα μιούζικαλ
Τελευταία Ενημέρωση: 18 Νοεμβρίου 2019, 11:19 πμ
Με αφορμή τις συναυλίες της στην Κύπρο, η χαρισματική ερμηνεύτρια, θυμάται έναν ομηρικό οικογενειακό καβγά όταν ανακοίνωσε στον πατέρα της πως θέλει να γίνει ηθοποιός, μιλά για το μάλλον αναπάντεχο πέρασμά της από την υποκριτική στη μουσική και εξηγεί γιατί πλέον δεν την ενδιαφέρουν οι εικασίες και οι υποθέσεις αλλά οι απαντήσεις.

Ντύνεται λίγο πιο ποπ απ’ όσο αφήνει να διαφανεί η αρχετυπική και μάλλον παραπλανητική εντέλει εικόνα της, χαμογελά περισσότερο από όσο θα υπέθετε κανείς για μια τραγουδίστρια του ταλέντου και του ρεπερτορίου της κι απολαμβάνει να οδηγεί ταχύτερα και πιο σπορ αυτοκίνητα από εκείνα που λογικά συνηθίζει μια μητέρα με κόρη επτά ετών, η οποία παρεμπιπτόντως ακονίζει το οικογενειακό καλλιτεχνικό DNA μαθητεύοντας ήδη στη χορωδία του σχολείου της αλλά και στο τσέλο. Μολονότι η εικόνα της Φωτεινής Δάρρα γεννά σε κάποιους λανθασμένα στερεοτυπικά συμπεράσματα, η φωνή της δεν μπορεί παρά να ανοίγει μια χαραμάδα σ’ αυτό που ο καθένας αντιλαμβάνεται, τοποθετεί ή λατρεύει ως θείο. 

- Καταρχάς πείτε μου τι σας φέρνει στην Κύπρο. Ξεκινάμε με δύο συναυλίες. Συνεχίζουμε αμέσως μετά στην Ελλάδα. Το ''Musical Moments'' είναι μια παράσταση πολύ δική μου. Γιατί αφορά στο μιούζικαλ. Ξεκινά από μελωδίες εμβληματικών έργων του Broadway και του West End και φτάνει μέχρι τα τραγούδια του ελληνικού σινεμά. Είναι ένα πρόγραμμα που ήθελα να κάνω εδώ και χρόνια. Πάντα αγαπούσα το μιούζικαλ και αυτό ήθελα να κάνω στη ζωή μου – από τα χρόνια της δραματικής σχολής και κατόπιν του Εθνικού Ωδείου. Τελείωσα τις σπουδές μου εδώ και αργότερα έφυγα για το Λονδίνο όπου έκανα μαθήματα με τη Mary Hammond στο Royal Academy. Ήταν ένας ευσεβής πόθος το να κάνω μιούζικαλ. Έχω να κάνω από το ξεκίνημά μου όταν έπαιξα στο ''Grease”,  το “Chicago”και το ''Όνειρο Καλοκαιρινής Νύχτας''. Μαζί με τον Γιώργο Παπαχριστούδη στο πιάνο, την ενορχήστρωση και τη διεύθυνση ορχήστρας -είμαι τυχερή που τον έχω - συνεργαζόμαστε με Κύπριους μουσικούς και τον Ανδρέα Αροδίτη, έναν καταπληκτικό τραγουδιστή. 
 
- Είναι διαφορετικό το κοινό στην Κύπρο από αυτό της Ελλάδας; Στην Κύπρο το κοινό αγαπά την ευρωπαϊκή μουσική, υπάρχει μια έφεση στο μιούζικαλ, τους αρέσει να ακούν αλλά και να σπουδάζουν μουσική. Για μένα είναι ιδανικός τόπος αφετηρίας γι’ αυτό το project. Γιατί ξέρουν το είδος και μπορούν να το εκτιμήσουν πολύ καλά. 

- Οπότε σας ενδιαφέρει να απευθύνεστε σε ακροατές που ξέρουν τι έχουν έρθει να ακούσουν; Είναι πιο εύκολο έτσι. Αλλά και πιο δύσκολο ταυτόχρονα. Γιατί οι άνθρωποι που έρχονται να σε ακούσουν ξέρουν το είδος. Δεν μπορείς να τους ''κοροϊδέψεις''. Δεν μπορείς να κάνεις εκπτώσεις. Δεν μπορείς να είσαι εκτός είδους. Και ο τρόπος, η τοποθέτηση της φωνής, ακόμα και ο τόνος δεν μπορεί να αλλάζει κατά βούληση για να βολέψει εσένα. Πρέπει να τα πεις έτσι όπως έχουν γραφτεί. Και κυρίως να είσαι πειστικός ερμηνευτικά. 
 
- Παρακολουθώντας κανείς την καλλιτεχνική πορεία σας καταλαβαίνει ότι έχετε πάρει τον δύσκολο δρόμο, αυτόν που δεν έχει ούτε πολλή δόξα, ούτε  χρήμα. Γιατί; Έμεινα πιστή στην αφετηρία μου. Θεωρώ ότι όλοι οι καλλιτέχνες έχουμε αφετηρία καλλιτεχνική. Δεν την άφησα λοιπόν να χαλάσει. Και τις φορές που πήγε να χαλάσει πάντα επανερχόμουν, γιατί δεν μπορούσα να ζήσω με κάτι άλλο πέρα από αυτό. 
 
- Δεν υπήρχαν Σειρήνες; Μία και δύο φορές; Με το που μπήκα στη δισκογραφία το πρώτο πράγμα που μου είπαν ήταν ''γιατί να μη σε κάνουμε τη νέα τάδε;'', η οποία ήταν ένα ποπ είδωλο της εποχής εκείνης. Δεν υποτιμώ καθόλου το ποπ είδος το οποίο έχει ωραίες στιγμές, απλώς θεωρώ ότι ο τρόπος με τον οποίο γινόταν τότε στην Ελλάδα, ήταν κάτι που δεν μου ταίριαζε. 
 
- Μικρή πώς ονειρευόσουν τον εαυτό σου; Ήθελα να γίνω αρχαιολόγος. Έδωσα εξετάσεις, αλλά δεν πέρασα στην αρχαιολογία. Λίγο πριν από το τέλος του σχολείου κόλλησα το μικρόβιο της υποκριτικής. Μη με ρωτήσετε τι και πώς. Είδα κάποιες παραστάσεις, κάτι διάβασα κι αποφάσισα ότι ήθελα να γίνω ηθοποιός. Δεν είχα κανέναν να με προετοιμάσει κι η οικογένειά μου ήταν τελείως αντίθετη. Όταν είπα ότι θα γίνω ηθοποιός, έγινε μια ανατροπή τραπεζιού μέσα στην κουζίνα του σπιτιού από τον πατέρα μου, ο οποίος δεν μπορούσε να το δεχτεί με τίποτα. Εγώ που ήμουν η καλή μαθήτρια, με τη σίγουρη εισαγωγή στο Πανεπιστήμιο, θα γινόμουν ηθοποιός; Τελικά πέρασα στο Παιδαγωγικό Τμήμα στη Θεσσαλονίκη. Αποφάσισα τον επόμενο χρόνο να δώσω ξανά εξετάσεις. Όμως σ' αυτό το διάστημα διάβασα θεατρικά βιβλία και βρήκα έναν ηθοποιό να με προετοιμάσει για τις εξετάσεις της δραματικής σχολής. Πώς τον βρήκα; Δούλευα γραμματέας για να βγάλω τα προς το ζην. Ήρθε λοιπόν στο γραφείο, τον έπιασα και του είπα ότι ήθελα να γίνω ηθοποιός. Μου είπε ''έλα να σε δω κι αν είσαι καλή θα σε προετοιμάσω. Αν δεν είσαι όμως θα σου πω να σταματήσεις''. Πήγα λοιπόν τον βρήκα και τελικά με ανέλαβε και μάλιστα χωρίς αμοιβή. Έτσι πέρασα κατόπιν στη δραματική σχολή. Τότε μου έκοψε το επίδομα ο πατέρας μου. 
 
- Και τελικά πώς έγειρε η πλάστιγγα στη μουσική; Το τραγούδι προέκυψε φυσικά. Τραγουδούσα πάντα και πάντα ως ηθοποιός θεωρούσα ότι είναι δύο τέχνες αλληλένδετες. Τα είχα στο μυαλό μου ως ένα. Ξεκίνησα από το μουσικό θέατρο και την αρχαία κωμωδία. Ο Νίκος Μαμαγκάκης με άκουσε πρώτος σε μια συναυλία που συμμετείχα ως ηθοποιός στο Ηρώδειο. Δεν το 'χα καθόλου στο μυαλό μου ότι θα γινόμουν τραγουδίστρια. Σιγά σιγά άρχισε να μου παίρνει το μυαλό το τραγούδι. Βέβαια πρέπει να πω ότι ποτέ δεν τελείωσε μέσα μου το θέμα της υποκριτικής. Και θέλω να το ανασύρω και να ασχοληθώ ξανά. 
 
- Είστε ικανοποιημένη με την επιλογή που κάνατε τότε; Υπάρχουν στιγμές που είμαι πάρα πολύ χαρούμενη με την επιλογή μου. Και είναι κυρίως οι στιγμές που είμαι μπροστά στο κοινό, οι στιγμές που περνώ με τους μουσικούς, οι στιγμές στις πρόβες, οι στιγμές που ονειρεύομαι δηλαδή και οι στιγμές που κάνω τα όνειρά μου πραγματικότητα. Κι από την άλλη υπάρχουν οι απογοητεύσεις, οι δυσκολίες, τα οικονομικά προβλήματα που πολλές φορές προκύπτουν. Η ζωή του καλλιτέχνη δεν είναι εύκολη. Ειδικά η δουλειά που κάνω εγώ που είναι κυρίως συναυλιακή. Σήμερα έχεις συναυλίες, αύριο δεν έχεις. Σήμερα είσαι καλά οικονομικά κι αύριο δεν είσαι. 
 
- Έχετε σκεφτεί ποτέ να παρατήσετε όλα και να κάνετε κάτι άλλο, έξω από την τέχνη; Όχι, δεν τα παράτησα ούτε όταν ήταν πολύ δύσκολα τα πράγματα. Αυτό δεν θα γίνει ποτέ. 
 
- Πότε ήταν πολύ δύσκολα τα πράγματα; Όταν βίωσα την προσπάθεια να σπιλωθεί η προσωπικότητά μου. Αυτή ήταν η μεγαλύτερη δυσκολία. Οι φορές που προσπαθούν να σε κακολογήσουν μέσα στον χώρο, οι φορές που γράφεται κάτι άδικο για σένα, αυτές είναι οι δυσκολίες για μένα. 
 
- Και πώς τις αντιμετωπίζετε; Πώς απαντάτε; Οι απαντήσεις δίνονται τη στιγμή που πρέπει και εκεί που πρέπει. Καταρχάς όταν κάποιος προσπαθεί να σπιλώσει την προσωπικότητά σου δεν σημαίνει ότι τίθεται κάποιο δημόσιο ερώτημα στο οποίο υπάρχει επιταγή να απαντήσεις. Απαντάς λίγο λίγο με τον τρόπο σου, με τη στάση σου απέναντι στα πράγματα. Κι αυτό νομίζω ότι τελικά εκτιμάται. Ίσως όχι από όλον τον κόσμο αλλά δεν είναι το ζητούμενο να σε εκτιμήσει όλος ο κόσμος. Είναι ουτοπικό. Έχω νιώσει ότι έχω από αρκετούς ανθρώπους την αγάπη που θέλω να έχω. Κι αυτό για μένα είναι πολύ σπουδαίο. 
 
- Νιώσατε ποτέ ότι γεννηθήκατε σε λάθος – για το ταλέντο σας – χώρα; Είναι ωραίο να αγαπάς τη χώρα όπου γεννιέσαι και ζεις. Κι εγώ επέλεξα να μείνω στην Ελλάδα. Μου δόθηκε η ευκαιρία να φύγω. Αλλά δεν το έκανα για λόγους προσωπικούς. Δεν ξέρω πώς θα ήταν αν το είχα τολμήσει, αλλά θα ήθελα να το έχω προσπαθήσει. Οι Έλληνες τυγχάνουμε πολύ μεγάλης καλλιτεχνικής αποδοχής στο εξωτερικό. Όταν βρέθηκα στο Λονδίνο, ο τρόπος που τραγουδώ τους άρεσε, τους έκανε. Η τοποθέτηση της φωνής μας είναι πολύ διαφορετική από των Βρετανών λόγου χάρη. Όταν τραγουδούσα τα ίδια τραγούδια που τραγουδούν εκείνοι, αλλά με τη μεσογειακή τοποθέτηση φωνής, τους φαινόταν τρελό, τελείως ιδιαίτερο και διαφορετικό. Αυτό είναι το ζητούμενο έξω. Εδώ δεν ξέρω αν εκτιμάται το ιδιαίτερο και το διαφορετικό. Μέσα στα χρόνια που έχω υπάρξει καλλιτεχνικά βλέπω μια μόνιμη επανάληψη. Δεν ξέρω γιατί. Είναι ζητούμενο του κοινού; Του Τύπου; Των εταιριών; Δεν ξέρω. Όλοι λένε «ουάου» μπροστά στον διαφορετικό, αλλά τον διαφορετικό δεν τον κάνουν κεντρικό πρόσωπο. 
 
- Καθοριστικός άνθρωπος για την καριέρα σας υπήρξε; Καθοριστικοί άνθρωποι ναι. Ο πιο καθοριστικός άνθρωπος για την καλλιτεχνική μου προσωπικότητα είναι το παιδί μου. Η κόρη μου με άλλαξε σε πάρα πολύ μεγάλο βαθμό. 
 
- Είναι σαν να βλέπετε μια μικρογραφία του εαυτού σας; Δεν μπαίνω σε αυτή τη διαδικασία. Έχει τη δική της προσωπικότητα. Έχει χαρακτηριστικά δικά μου, έχει χαρακτηριστικά του μπαμπά της, αλλά έχει και χαρακτηριστικά δικά της. Κι αυτό πρέπει να το λαμβάνει υπόψη ο γονιός. Παρόλα αυτά βλέπω στοιχεία δικά μου μέσα στο παιδί μου. Κι όταν βλέπω τα καλά χαίρομαι, όταν βλέπω πράγματα που και εγώ τα δουλεύω προσπαθώ να τη βοηθήσω. Υπάρχουν πράγματα που και μένα μπορεί να με έχουν κάνει να υποφέρω μέσα στα χρόνια και δεν θέλω να τα περάσει κι αυτή. Ξέρω όμως ότι είναι αναγκαίες οι απογοητεύσεις. 
 
- Εσείς πώς δουλεύετε όσα δεν σας αρέσουν στον εαυτό σας; Τα πολεμάω. Κατά μέτωπο. 
 
- Δηλαδή; Για παράδειγμα είχα θέμα να πάρω ένα τηλέφωνο και να πω ''Γεια σας, είμαι η Φωτεινή Δάρρα και θα ήθελα να κάνω αυτό. Ή θα ήθελα να γνωριστούμε. Ή είδα αυτή τη δουλειά και μου άρεσε''. Δεν το έκανα από φόβο, από ανασφάλεια. Ήμουν σαν να βρισκόμουν στον κόσμο μου. Κάποια στιγμή κατάλαβα ότι πρέπει να ενηλικιωθώ. Και να πάρω την ευθύνη του εαυτού μου. Στην αρχή ήταν κάπως βίαιο για μένα να πάω τόσο κόντρα στη φύση μου. Και όμως πήγα. Ξέρετε, κάποιες φορές τα πράγματα γίνονται. Και κάποιες άλλες δεν γίνονται. Αλλά πλέον ξέρω ότι το προσπάθησα. Είναι πιο σημαντικό να ξέρω ότι το προσπάθησα και έχασα, παρά να μπαίνω σε υποθέσεις πώς θα ήταν αν είχα προσπαθήσει. Δεν θέλω να μένω με την απορία. 
 
- Έχετε κάνει ποτέ κάτι ακραίο; Ας πούμε στην εμφάνισή σας; Εμφανισιακά όχι. Αν και νομίζω ότι έχω αλλάξει το στυλ μου. Όχι έντονα ή δραματικά, αλλά ντύνομαι πιο απλά πια. Είμαι πιο χαλαρή. Πάντα πίστευα ότι το ρούχο πρέπει να ανταποκρίνεται στις απαιτήσεις αυτού που κάνεις αλλά και στον χώρο όπου βρίσκεσαι. Όμως πρέπει να φοράς κάτι ώστε ο θεατής να μην επικεντρώνεται σε αυτό αλλά σε σένα και σε αυτό που κάνεις. Ναι, δεν με νοιάζει τόσο πολύ η εμφάνισή μου. Δεν είναι αυτό το πρωτεύον. 
 
- Έχετε κάποια εμμονή; Κάποιο κόλλημα; Έχω κόλλημα με τα γρήγορα αυτοκίνητα. Τρελό. Μεγάλο. Μου αρέσει να οδηγώ και τρέχω. Το ξέρω, δεν είναι πάρα πολύ καλό. Μου αρέσει η ταχύτητα. Όχι να είμαι συνοδηγός. Να οδηγώ και να τρέχω. 
 
- Καλλιτεχνικά όνειρα κάνετε; Το μιούζικαλ είναι ένα όνειρο που θέλω να πραγματοποιήσω. Όπως και το να παίξω στο σινεμά. Να δω πώς είναι. Έχω βρεθεί δυο φορές στο παρά πέντε να συμμετάσχω ταινίες, μία με τον αείμνηστο Νίκο Νικολαΐδη και μία με την Όλγα Μαλέα. Και τις δύο φορές για λόγους προσωπικούς, δεν το έκανα. Όμως ποτέ δεν είναι αργά. Μπορεί και να το κάνω. 
 
- Τι φοβάστε; Φοβάμαι τον θάνατο. Ειδικά από τη στιγμή που έκανα το παιδί. Γιατί θεωρώ ότι πρέπει να είμαι εδώ για να την φροντίσω. Αποκτά πολύ μεγάλο νόημα η ζωή σου όταν κάνεις παιδιά. Αν φυσικά θέλεις παιδιά. Ακόμα κι αν δεν το ‘χεις προγραμματίσει, φέρνει κάτι καλό στη ζωή σου. Την αλλάζει. Γίνεσαι άλλος άνθρωπος. Το κέντρο βάρους πια δεν είσαι εσύ αλλά κάποιος άλλος. Πλέον νιώθω ότι απολαμβάνω πολύ περισσότερο τη μέρα, τη θάλασσα, τις εκδρομές, το διάβασμα, τη μουσική. Όλα είναι αλλιώς. Ακόμα και η φιλοδοξία μικραίνει. Γιατί ένα πολύ μεγάλο κομμάτι της προσωπικής φιλοδοξίας απορροφάται από τη δημιουργία και τη διαμόρφωση ενός άλλου ανθρώπου. Δεν μπορεί να υπάρχει τίποτα πιο σημαντικό. 

* Η μουσική παράσταση «Musical Moments» παρουσιάζεται στις 18/11 στο Παττίχειο Δημοτικό Θέατρο Λεμεσού  και στις 19/11 στο Δημοτικό Θέατρο Στροβόλου Λευκωσίας. Εισιτήρια από το Παττίχειο θέατρο και ηλεκτρονικά από την tickethour.com.cy

kbourousis@gmail.com
 
Φιλgood, τεύχος 247.
  Συνέντευξη: Κώστας Μπουρούσης   
Σχολιάστε ή διαβάστε πατώντας εδώ...