To Top
Επόμενο
Προηγούμενο
Στέλιος Καυκαρίδης: Αν δεν περάσεις από την κάμινο τίποτα δεν είσαι
ΑΡΧΙΚΗDOWN TOWNΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ • Στέλιος Καυκαρίδης: Αν δεν περάσεις από την κάμινο τίποτα δεν...
  20 Νοεμβρίου 2019, 10:30 πμ  
Ο ηθοποιός που κάθεται απέναντί μου δεν θα μου μιλήσει μόνο για το θέατρο. Αλλά και για την ιστορία του, ένα κομμάτι της οποίας δημιούργησε. Δεν έζησε όμως μόνο γι’ αυτό. Έζησε, αγωνίστηκε και πάλεψε γι’ αυτό. Γιατί την αδικία δεν την ανέχτηκε ποτέ.

- Είναι ενδιαφέρον να βλέπετε να ξετυλίγονται στη σκηνή γεγονότα της πραγματικής ζωής… Φυσικά και είναι. Πάρτε για παράδειγμα το έργο που σκηνοθετώ τώρα, το «Άνθρωποι και Ποντίκια». Nα πούμε για τους μετανάστες; Να πούμε για τους αγρότες; Για τον ρατσισμό; Όλα αυτά, δίνουν ένα δείγμα πως η ζωή δεν άλλαξε πολύ. Οι ήρωες του Στάινμπεκ λένε πως θα θέλανε να έχουν ένα δικό τους σπίτι να ζουν, ένα κομμάτι γης για να μην τους εκμεταλλεύονται οι άλλοι, να μην ανήκει ο πλούτος μόνο σε μερικούς. Αν το καλοσκεφτείς, αυτό γίνεται και σήμερα, με διάφορους τρόπους. 

- Το θέατρο θα λέγατε πως είναι ένας δρόμος για την αλήθεια; Σίγουρα είναι. Οι μεγάλοι συγγραφείς όπως ο Στάινμπεκ, ο Μίλλερ και τόσοι άλλοι, είναι μεγάλοι επειδή ακριβώς έχουν εισχωρήσει βαθιά στα ανθρώπινα προβλήματα και έχουν δώσει οραματισμούς για μια καλύτερη η ζωή. Αυτό είναι το ένα κομμάτι της αλήθειας. Το άλλο είναι η αλήθεια που σου προσφέρει το θέατρο σαν ηθοποιό. Έχω παίξει πολλούς και δυνατούς χαρακτήρες στη ζωή μου και έχω αλλάξει πολύ από τα νιάτα μου. Το θέατρο οπωσδήποτε μου έχει δώσει γνώση. Μου κατέδειξε πράγματα, μου έμαθε να αγαπώ τον κόσμο και με ώθησε να φιλοσοφώ τη ζωή.

- Τι άλλαξε από τότε, από τα νιάτα σας; Στα νιάτα μου δεν σήκωνα μύγα στο σπαθί μου. Μπορούσα να αντιδράσω. Οι χαρακτήρες που έπαιξα ήταν βασιλιάδες, άρχοντες, στρατηγοί, μεγαλοβιομήχανοι, εργάτες στους δρόμους, ξυλοκόποι ό,τι θες. Μέσα από τους ρόλους και τα δεδομένα των μεγάλων συγγραφέων έγινα πιο ήπιος και πιο ανεκτικός. Έμαθα να αγωνίζομαι και μάλιστα έντονα γι’ αυτά που θέλω, να αγωνίζομαι σωστά για μια καλύτερη ζωή. Με τις δυνάμεις που έχω βέβαια. Δεν είμαι πολιτικός, αλλά ένας ηθοποιός που προσπαθούσε να ερμηνεύσει πιο σωστά όσο μπορούσε τους συγγραφείς. Είχα, βέβαια, καλούς δασκάλους και έμαθα να προσφέρω μέσα από πολλή δουλειά αυτό που έπρεπε. 
Φωτογραφία: Δημήτρης Βαττής. 

- Αδικήθηκε το θέατρο στην Κύπρο; Στην Κύπρο ναι. Για να πούμε και την αλήθεια, μόνο του το θέατρο δεν μπορεί να επιζήσει σε ένα μικρό νησί. Δεν έχουμε τα εκατομμύρια που υπάρχουν αλλού. Δεν μπορεί να κρατήσει μια παράσταση 2 και 3 χρόνια. Δυο μήνες θα αντέξει και αυτό με το ζόρι. Η βοήθεια που ήδη δίνεται με τις επιχορηγήσεις έχει περιοριστεί, η πίτα που υπήρχε έμεινε στάσιμη και διαμοιράζεται πια σε πολύ περισσότερους, με αποτέλεσμα να δίνουμε μάχες για να ζήσει το ελεύθερο θέατρο. Στο Σατιρικό νιώσαμε κατακέφαλα τη σφυριά που μας έδωσαν. Οι δυσκολίες είναι πολλές φορές ασήκωτες.
 
- Η δημιουργία του Σατιρικού θα λέγατε εκ των υστέρων πως ήταν ρίσκο; Στις δουλειές δεν γίνεται διαφορετικά. Ή αποφασίζεις και ακολουθείς ή δεν κάνεις τίποτα. Υπήρξαν και καλές, αλλά ήταν πάντα δύσκολες οι εποχές. Τώρα θα μου πεις, είναι ανάγκη να έχετε όλοι θιάσους; Όχι βέβαια, αλλά ρισκάρουμε. Κτίσαμε ένα θέατρο. Είχαμε τεράστιες δυσκολίες και φτάσαμε πέρσι στο σημείο να το κλείσουμε. Το κρατάμε από τις οικονομίες μας. 

- Αλήθεια πώς ξεκίνησε η σχέση σας με το θέατρο; Ο πατέρας μου ήταν θεατρόφιλος. Σχετιζόταν, σαν κουρέας που ήταν -είχε μαγαζί στην οδό Λήδρας- με κόσμο που πήγαινε εκεί καθημερινά για ξύρισμα, άκουγε για το θέατρο, το αγάπησε. Μας πήγαινε λοιπόν με τα πόδια από την Παλουριώτισσα που ήταν το πατρικό μας, για να πάμε στο Λυρικό Θέατρο, από μικρά παιδιά. Κάπως έτσι ξεκίνησε η ιστορία με το θέατρο. Και στο Σωματείο Αναγέννηση Παλουριώτισσας. Υπήρχαν άνθρωποι εκεί που αγαπούσαν το θέατρο και έκαναν ερασιτεχνικές παραστάσεις. Εκεί ο αδερφός μου, ο Βλαδίμηρος, κάποια στιγμή είχε προθυμοποιηθεί να βοηθήσει. Ανέλαβε ένα ρόλο σε ένα έργο και του άρεσε. Από τότε έπαιζε και ξανάπαιζε. Τον είδε ο Παντελίδης, που είχε το κυπριακό θέατρο, να παίζει την «Αγάπη της Μαρικκούς» και του είπε «θέλω να παίξεις για μένα». Από ερασιτέχνης έτσι, έγινε ημιεπαγγελματίας ηθοποιός. Έμεινε για ακόμα λίγα χρόνια στο θέατρο και μετά πήγε για σπουδές σκηνοθεσίας και υποκριτικής στη Μόσχα.    

- Να υποθέσω ακολουθήσατε τα βήματά του… Όχι, δεν το 'θελα. Εκείνη την εποχή υπήρχαν οι δυσκολίες, όπως και σήμερα, που ανάγκαζαν τους ηθοποιούς να κάνουν εταιρικούς θιάσους. Όταν ο Βλαδίμηρος επέστρεψε και έκανε το θίασο Ηνωμένοι Καλλιτέχνες, άκουγα τα προβλήματα και προτίμησα να μείνω μακριά. Ακολούθησα άλλο δρόμο. Πηγαίναμε όμως στο Σωματείο -δεν υπήρχε τίποτα άλλο από πλευράς ψυχαγωγίας, πέρα από το ραδιόφωνο και τα τραγούδια- και κάποια στιγμή μάθαμε ότι άνοιξε μια δραματική σχολή και είπαμε με ένα φίλο μου να πάμε να δούμε τι είναι. Ο φίλος μου έφυγε, εγώ έμεινα. Δεν είχα πρόθεση και διάθεση να γίνω ηθοποιός γι’ αυτό και προβληματιζόμουν αν θα φύγω ή αν θα μείνω. Πήγα στον δάσκαλο και του είπα «θα φύγω. Είσαι τρελός, πού θα πας; σε χρειάζομαι», λέει. «Είσαι από τους καλούς μου…». Έτσι, έμεινα.  
Φωτογραφία: Δημήτρης Βαττής. 

- Μπορείτε να φανταστείτε τον εαυτό σας σήμερα, έξω από το θέατρο; Όχι, ηθοποιός θα γινόμουν, δεν υπάρχει θέμα. Σίγουρα ηθοποιός.

- Από τα παιδικά σας χρόνια τι άλλο κρατάτε μέχρι σήμερα; Δεν ήμασταν της αστικής τάξης, αλλά της εργατικής. Ο πατέρας μου ίσα που τα έβγαζε πέρα με μεγάλη οικογένεια, πέντε παιδιά, αλλά ποτέ δεν μας άφησε χωρίς την εξοχή μας. Νοίκιαζε σπίτι και στη θάλασσα και στο βουνό. Ωραίες εμπειρίες. Τον ευγνωμονούμε για όσα μας πρόσφερε. Μπορεί τώρα τα παιδιά να έχουν χιλιάδες παιχνίδια εμείς παρακαλούσαμε τότε να μας αγοράσουν τα Χριστούγεννα μια μπάλα.

- Σας μιλούσε για την Αριστερά; Βεβαίως και από 5-6 χρονών πηγαίναμε στο Σωματείο Αναγέννηση Παλουριώτισσας. Μπορεί να μη δίναμε προσοχή τότε στα λεγόμενά τους, αλλά ακούγαμε πράγματα. Κι όταν μπήκαμε στην εφηβεία, μας φώναζαν και μας μιλούσαν: Τι σημαίνει δημοκρατία, τι σημαίνει να εργάζεσαι 8 ώρες τη μέρα, τι σημαίνει εκμετάλλευση. Μας μιλούσαν άνθρωποι που δεν ήταν μορφωμένοι ήταν γεωργοί, σκαρπάρηδες, πογιατζήδες. Αλλά και πνευματικοί άνθρωποι που μας έλεγαν πέντε κουβέντες και τις κρατούσαμε. Μεγαλώσαμε, ανδρωθήκαμε εκεί σ’ αυτό το αριστερό σωματείο. 

- Η ιδεολογία αυτή σας ακολούθησε στον δρόμο της μετέπειτα ζωής σας; Σίγουρα, ναι. Έμαθα να μην κάνω αδικίες. Ούτε να σκεφτώ την ατιμία. Ήμουν άνθρωπος πάντα που προστάτευα και παιδιά και γυναίκες. Μπορεί να με έβλεπες στον δρόμο και χωρίς λόγο και αιτία να ανακατευτώ σε υπόθεση που δεν με αφορούσε. Δεν άντεχα να βλέπω έναν άντρα να κτυπά τη γυναίκα ή το παιδί του. Και στη δουλειά δεν μπορούσα να βλέπω αδικίες. Ανακατευόμουν παντού. Στα ίσια.

- Με κόστος φαντάζομαι…  Μεγάλο κόστος. Αλλά δεν φοβόμουν. Είχα το σωματότυπο που μπορούσα να αντιμετωπίσω καταστάσεις. Δεν μπορούσαν να με δείρουν εύκολα. Γι’ αυτό επενέβαινα. Αυτό έγινε αρκετές φορές και στην Κύπρο και στην Αθήνα.   

- Θα λέγατε πως αυτή στάση σας αυτή ήταν και ο τρόπος να κάνετε την επανάσταση σας; Νομίζω, ναι. Μην ξεχνάτε πως έκανα και συνδικαλιστής για πολλά χρόνια. Ο συνδικαλισμός δεν ήταν εύκολος. Μέχρι ανθέλληνα με είπανε κάποιοι, επειδή πήγα να τους κάνω κατάσταση απεργιακών μέτρων. Σκεφτείτε, πηγαίναμε περιοδεία με τον ΘΟΚ, κάναμε το πρωί παράσταση μαθητική, μας αμολούσαν στα καφενεία και στους δρόμους και περιμέναμε μέχρι το βράδυ για να κάνουμε άλλη παράσταση ξανά. Θα μπορούσαν να μας φέρουν πίσω και να ξαναπάμε. Πόσο μακριά ήταν ας πούμε η Μόρφου; Και μια φορά τους είπα ότι δεν θα πάμε και δεν πήγαμε. Έτσι με κατηγόρησαν με επιστολή πως ήμουν ανθέλληνας. 

- Ήταν ψυχοφθόρο όλο αυτό; Ξέρεις πότε ήταν; Όταν κάποιοι συνάδερφοι, ίσως για λόγους δικούς τους, δημιουργούσαν προβλήματα τέτοια. Οι λόγοι ήταν πως δεν είχαμε ούτε εγώ ούτε η γυναίκα μου μεγάλες σχέσεις με Διοικητικά Συμβούλια και διευθυντές. Αλλά ήμασταν χρήσιμοι στη δουλειά και αυτό ενοχλούσε κάποιους. Και ήθελαν να το πολεμήσουν. Αυτό με στεναχωρούσε. Έβλεπα πως ήταν άδικο. Στην Κύπρο συνέβαινε συχνά και το εξής: Έμπαινες στα χρόνια και γινόσουν σεβαστός ηθοποιός και τότε άρχιζε ο πόλεμος. Η αντιμετώπισή τους ήταν «ποιος είσαι εσύ που θα μας πεις εμάς κουβέντα;» Τα Δ.Σ. όμως τι είναι; Άνθρωποι που τους διορίζουν οι εκάστοτε κυβερνήσεις. Αλλά όταν αγωνίζεσαι για κάτι και είσαι συνδικαλιστής και ζητάς καλύτερους όρους και χώρους εργασίας και τότε σε πολεμούν, λες γιατί το κάνουν; Τι κερδίζουν αυτοί; Υπήρξαν και εξαιρετικοί άνθρωποι βέβαια στα Συμβούλια. Όπως ο Ανδρέας Χριστοφίδης, ο Κωστής Κολώτας... Και έκαναν πράγματα και έδωσαν. Και στο θέατρο και στην τηλεόραση. 
Φωτογραφία: Δημήτρης Βαττής. 
- Ως ηθοποιός, είχατε πει παλαιότερα πως στην αρχή της πορείας σας κάνατε ρόλους που οι νέοι σήμερα δεν μπορούν να κάνουν…  Σκέψου μόνο πως στο Θέατρο Τέχνης, στα 23 μου χρόνια, ο Κουν μού ανέθεσε να ερμηνεύσω τον Ξέρξη στους «Πέρσες», που θα πήγαινε περιοδεία στα μεγαλύτερα φεστιβάλ του κόσμου, Λονδίνο. Παρίσι Μόσχα. Γνώρισα μεγάλους ηθοποιούς όπως τον Λόρενς Ολιβιέ σ’ αυτά τα φεστιβάλ. Ήμουν, όμως, πάντα προσηλωμένος στη δουλειά μου. Λίγο τεμπελάκος, αλλά προσηλωμένος. 

- Γιατί το λέτε αυτό; Γιατί βλέπω τη Δέσποινα. Που όταν κάνει μια δουλειά την κάνει με απίστευτη αφοσίωση και το αγαπώ αυτό. Είναι κάτι που δεν θα μπορούσα να κάνω. Δεν το αντέχω. Θυμάμαι μόνο στον «Οιδίποδα Τύραννο» να κάνω πρόβες 7 ώρες στο θέατρο και 7 ώρες στο σπίτι… Είχα τότε λιγοστές πρόβες και δούλευα πολλές ώρες για να προλάβω την παράσταση και να κάνω σωστά το ρόλο.
 
- Αλήθεια, θυμάστε πότε πρωτοσυναντηθήκατε με την κα Μπεμπεδέλη; Δεν ξεχνιέται αυτό. Ήμουν στο Θέατρο Τέχνης στην Αθήνα και η Δέσποινα ανέλαβε ένα ρόλο σε ένα έργο του Ιονέσκο. Έπαιζε η Τζένη Γιαϊτανοπούλου μαζί της. Εμείς κάναμε ένα δεύτερο μονόπρακτο. Και ήμασταν στα ίδια καμαρίνια. Η Δέσποινα έκανε μια νοσοκόμα και είχε ένα σταυρό στο καπελάκι της, που της έπεσε και τον έχασε. Τον βρήκα, πήγα της τον έδωσα και αυτό ήταν. Θα ρώτησε φυσικά και την Τζένη ποιος είναι αυτός και σίγουρα θα της είπε τα καλύτερα (γέλια). Στο θέατρο βέβαια δεν επιτρεπόταν να γίνονται τέτοιου είδους σχέσεις για να μη δημιουργούνται προβλήματα. Εμείς συνεχίζαμε να βγαίνουμε, κάποιοι φίλοι μας καρφώσανε κι έφυγε η Δέσποινα από τον Κουν. Ήταν ένας συγκεκριμένος κανόνας αυτός και ίσως είχαν δίκαιο. Το βλέπω και στο δικό μας θέατρο. Τα πράγματα χαλάνε. Αλλά με τον Κουν είχαμε καλές σχέσεις, μέχρι και στο γάμο μας ήρθε (γέλια).

- Η επαγγελματική συνύπαρξη με τη σύζυγό σας, λειτούργησε ποτέ ανταγωνιστικά; Όχι, ποτέ. Βασιζόμαστε στο «κάνεις τη δουλειά σου, κάνω τη δική μου». Η Δέσποινα, όπως σου είπα, ήταν αφοσιωμένη στη δουλειά. Ήταν στιγμές που τη χάναμε, εδώ στο σπίτι. Έκανε τις δουλείες της μας φρόντιζε και μετά απομονωνόταν. Άμα υπήρχε ανάγκη να μιλήσουμε για ένα ρόλο, άμα είχαμε καμιά διαφωνία, το συζητούσαμε. Δεν καβγαδίζαμε όμως. Λέγαμε «έχω την αίσθηση πως…». Αυτό το κάνουμε μέχρι σήμερα. Τώρα είναι στην Αθήνα, γι’ αυτό δεν την βλέπεις στο σπίτι…. Κάνει μια παράσταση εκεί.

- Αλήθεια τι μάθατε απ’ τον Κουν; Με ποιο τρόπο επηρέασε τη σκέψη σας; Έμαθα κοντά του να σέβομαι τον άλλο, τον συνάδελφο. Μάθαινε όλους μας πως αν θέλουμε να γίνουμε ηθοποιοί δεν πρέπει να είμαστε αμόρφωτοι. Μας προέτρεπε να διαβάζουμε. Όχι μόνο εφημερίδες. Μυθιστορήματα, θεατρικά, φιλοσοφικά. Και έλεγε πάντα «μη ζηλεύετε τους ξένους που κάνουν θέατρο. Κι εσείς μπορείτε να κάνετε. Μπορείτε να μπείτε βαθιά στη δουλειά και να κάνετε παραστάσεις μεγάλες όπως κάνουν οι Άγγλοι, οι Γάλλοι, οι Ρώσοι, οι Αμερικάνοι». Όταν βλέπαμε μια παράσταση και την άλλη μέρα πηγαίναμε και τη συζητούσαμε θύμωνε. «Ναι, είναι σπουδαία, αλλά κι εσείς είστε σπουδαίοι. Μην ξεχνάτε πως το θέατρο γεννήθηκε εδώ, σ’ αυτό τον τόπο», έλεγε.

- Ποιοι άλλοι σας επηρέασαν; Ο αδερφός μου ο Βλαδίμηρος. Ήταν ανοικτό μυαλό ο Βλαδίμηρος. Ήταν άνθρωπος που του άρεσε η ζωή. Του άρεσε να διασκεδάζει. Τόσο, που μαζί με τον Κοτσώνη κάποτε κι ένα φίλο τους κάνανε τρίο κιθάρας και πηγαίνανε και παίζανε για να διασκεδάσουν πρώτα οι ίδιοι. Ο Βλαδίμηρος τραγουδούσε σπουδαία. Στη Μόσχα τού είχαν προτείνει να πάει στην Όπερα. Ήθελε όμως να ασχοληθεί με το θέατρο. Ήταν 9-10 χρόνια μεγαλύτερός μου και επηρέαζε όλη την οικογένεια. Λέγαμε Βλαδίμηρος κι ως εκεί. Ακόμα και ο πατέρας μου έλεγε Βλαδίμηρος και ήταν ο Βλαδίμηρος. Και στη δουλειά κάναμε ωραία πράγματα μαζί. Έλεγε ο μακαρίτης, «έχω εσένα και τη Δέσποινα τι να φοβηθώ;». Κι εμείς λέγαμε «έχουμε τον Βλαδίμηρο τι να φοβηθούμε». Πολεμήθηκε και για την ιδεολογία του και για τη δουλειά του. Άλλοι που με επηρέασαν είναι η Δέσποινα, ο Νίκος, η Τζένη, ο Εύης. Με τον Εύη ήμασταν κοντά, παρ' όλο που είχαμε συγκρουστεί πολλές φορές, όταν αυτός ήταν διευθυντής του ΘΟΚ κι εγώ στον συνδικαλιστικό τομέα. Μπορεί να θύμωνε μαζί σου, αλλά σίγουρα δεν σε παραμέριζε σαν ηθοποιό. Και ο Ούβε Χάους με επηρέασε, γιατί ήρθε στην Κύπρο και μας δίδαξε τον Μπρεχτ.  
Φωτογραφία: Δημήτρης Βαττής. 
 
- Εσείς έχετε επιλέξει να μην ανεβαίνετε πια στη σκηνή. Περνάτε περισσότερο χρόνο στο σπίτι πια; Μ’ αρέσει να μένω σπίτι. Ξέρεις στη ζωή μας ήμασταν σαν αθίγγανοι. Το πρωί κάναμε ραδιόφωνο στο ΡΙΚ, μετά πρόβα στον ΘΟΚ, μετά μεσημέριαζε και τρέχαμε να μαζέψουμε και να φροντίσουμε τα παιδιά, ύστερα στις 3 κάναμε τηλεόραση, στις 6 στον ΘΟΚ, στις 11 σπίτι. Τώρα, δουλεύω λίγο στην τηλεόραση και σκηνοθετώ στο Σατιρικό. Αλλά δεν επιδιώκω να παίξω στο θέατρο. Δεν ξέρω αν θα αντέξω, όχι την κούραση, αλλά το να μην είμαι στο σπίτι. Νομίζω πως με τη σκηνοθεσία και με λίγη τηλεόραση είμαι ευχαριστημένος. Έχω κάνει πίσω από τις δουλειές του θεάτρου. Ανέλαβαν νέοι άνθρωποι. Το συμβούλιο του Σατιρικού πέρσι παραιτήθηκε γιατί φτάσαμε στο σημείο να το κλείσουμε. Μπήκε ένα συμβούλιο και νέοι άνθρωποι που δουλεύουν ασταμάτητα να το κρατήσουν. 

- Τι ζητάτε από τους μαθητές σας; Τι έχουν περισσότερη ανάγκη; Τη μόρφωση. Τη γνώση. Τα περισσότερα παιδιά που έρχονται και θέλουν να γίνουν ηθοποιοί βλέπουν μόνο τηλεόραση. Δεν ξέρουν τι σημαίνει πραγματικό θέατρο. Τι σημαίνει σκληρή δουλειά για να κάνεις ένα χαρακτήρα. Στην τηλεόραση τα πράγματα είναι πολύ εύκολα. Το θέατρο θέλει δουλειά. Και γνώσεις. 

- Γίνεται ή γεννιέται τελικά κανείς ηθοποιός; Δεν ξέρω... Υπήρξαν παιδιά που δεν ξέρανε από θέατρο και μεγαλούργησαν. Υπήρξαν παιδιά που πήραν αριστεία, υποτροφίες, αλλά χάθηκαν. Γιατί; Σηκώθηκε η μύτη. Η δουλειά μας θέλει απλότητα. Να μην παίρνουν τα μυαλά σου αέρα. Να μη βλέπεις έναν τελειόφοιτο σχολής να δουλεύει μαζί σου και να έχει στο μάτι του αμφισβήτηση. Τι αμφισβητείς βρε; Αφού δεν ξέρεις τίποτα. Τι είσαι; Αν δεν περάσεις από την κάμινο, τίποτα δεν είσαι.  
 
- Τι έχει να κερδίσει ένας άνθρωπος μεγαλώνοντας; Τις αναμνήσεις του, τις καλές και τις κακές. Εγώ είχα και καλές και κακές αναμνήσεις. Και με πόλεμο έμπλεξα και στρατιώτης έκανα και εξόριστος έκανα λόγω πολιτικών φρονημάτων… Θυμάμαι το 1970 όταν μαζευτήκαμε στον ΚΕΝ Λάρνακος 1.200 στρατιώτες και καθόμασταν κάτω στο χώμα και οι λοχαγοί και οι συνταγματάρχες, φώναζαν αλφαβητικά το όνομά μας για να πάμε στο λόχο μας, με αφήσανε εκεί ώρες πολλές, μέχρι τα μεσάνυχτα. Το όνομά μου στο Κ, δεν το άκουσα. Το ‘βλεπα πως κάτι δεν πάει καλά. Έφυγε ο Νίκος Χαραλάμπους στο Χ και εγώ ήμουν εκεί ακόμα. «Καυκαρίδη νομίζω είναι τυχαία που σ’ αφήσαμε τελευταίο», λέει ένας λοχαγός. Τους είπα «καλά είναι εδώ, είναι ωραία εδώ γιατί είναι δροσιά…». Την άλλη μέρα, όλοι είχαν στολή εκτός από μένα. Κι όμως, ένας διοικητής Ελλαδίτης με έβαλε δυο τρεις φορές να μαζέψω τους στρατιώτες του λόχου μου να τους μιλήσω για την ιστορία της Ελλάδος. Μου άρεσε η ιστορία, ακόμα και τώρα. Από το '66 παίρνω κάθε μήνα το περιοδικό «Ιστορία» και το διαβάζω… Ποιος μπορεί να έρθει να μου πει εμένα ότι είμαι ανθέλληνας ή τέλος πάντων να μου πει πως δεν υπηρέτησα την πατρίδα; Και στον πόλεμο πήγα και σφαίρες σφυρίξανε δίπλα μου και όλμοι κ.λπ.

- Νιώθατε τότε όλο το κακό που ερχόταν; Ήταν αλόγιστα πράγματα δεν ξέρω αν μπορούσε να τα εμποδίσει κανείς. Αλλά φαινόντουσαν πως θα γινόντουσαν. Σκεφτείτε πως αυτό που έγινε στον Στρατό. Αυτά είναι ψήγματα Ιστορίας που προχωρεί. Θυμάμαι είχε έρθει τότε στο ΚΕΝ και ένας ποδοσφαιριστής της Ομόνοιας. Εγώ ήμουν 28 χρονών όταν πήγα και γνωστός ανά το παγκύπριο. Αυτό μου έδινε το δικαίωμα να μιλήσω, να γυρίσω να δω λοξά ακόμα και ένα λοχία που ήταν μικρότερος. Αυτού λοιπόν του αλλάξανε τα φώτα. Σε μια στιγμή πήγα και να διαμαρτυρηθώ και γύρισε και μου λέει, «άστους εγώ τώρα κάνω προπόνηση, δεν με πειράζει». Για να καταλάβετε την πρόθεση και τη διάθεση που υπήρχε...

- Τι σας κάνει ευτυχισμένο σήμερα; Τα παιδιά και τα εγγόνια μου. Και το θέατρο, να πηγαίνει καλά. Η ανάγκη να κρατηθεί είναι μεγάλη. Ν' αντέξει το ελεύθερο θέατρο. 

«Άνθρωποι και Ποντίκια», Τζον Στάινμπεργκ. Σκην. Στέλιος Καυκαρίδης. Παραστάσεις: Σάββατο 20:30 και Κυριακή 18:30 μέχρι τις 22 Δεκεμβρίου. Σατιρικό Θέατρο 22312940, 22421609.
 
Φιλgood, τεύχος 247.
  Συνέντευξη: Χριστίνα Σκορδή      Δημήτρης Βαττής   
Σχολιάστε ή διαβάστε πατώντας εδώ...