To Top
Επόμενο
Προηγούμενο
Παράσταση χωρίς θεατές
ΑΡΧΙΚΗDOWN TOWNΓΝΩΜΕΣ • Παράσταση χωρίς θεατές
  21 Ιουλίου 2019, 9:45 πμ  
«Body Unmuted» της Λίας Χαράκη: Μια ιδιωτική ψυχοακουστική εμπειρία.
Έχοντας ξεδώσει χορεύοντας (spoiler alert) μετά τη 16η, τελευταία και πιο ζωντανή στάση- ηχογράφηση και αποχωρώντας από το Θέατρο Πόλης ΟΠΑΠ όπου φιλοξενήθηκε το νέο έργο της Λίας Χαράκη «Body Unmuted», το πρώτο ερώτημα που καρφώθηκε στο μυαλό μου ήταν το εξής: πόσο προσωπικό πρέπει να είναι ένα καλλιτεχνικό έργο για να τους αφορά όλους; Ακολούθησε τη διαπίστωση ότι όσο πιο άδολα προσωπική γίνεται η δουλειά της γνωστής χορογράφου τόσο πιο εννοιολογικό είναι το αποτέλεσμα που προκύπτει. Απελευθερωτικά εννοιολογικό.

Η ικανοποίηση, ήδη αποτυπωμένη στο πρόσωπο της Χαράκη κάτω από μια διακριτική μάσκα υπεύθυνης αγωνίας, προδίδει ότι η ίδια έχει ήδη φτάσει εκεί που ήθελε. Κάπου πέρα από τον φόβο της ύπαρξης, όπου τολμά να είναι και να κάνει αυτό που επιθυμεί. Κάπου όπου οι διεπιστημονικές ιδέες, η πειραματική διάθεση, η μεταδοτική δύναμη της δημιουργικής διαδικασίας, έχουν μεγαλύτερη σημασία από το τελικό αποτέλεσμα. Αγαπημένο της απόφθεγμα είναι το «whatever you perform is right» -ό,τι ερμηνεύεις είναι σωστό. Μόνο που τη φορά αυτή δεν το απευθύνει στον εαυτό της ή τους χορευτές της, αλλά στο κοινό. Στον καθένα ξεχωριστά. Γιατί στο «Body Unmuted» η ιδέα εικονοποιείται στο μυαλό του παρατηρητή.

Για τη δημιουργό, φωνή και σώμα είναι όργανα ανάλογης μετασχηματιστικής δυναμικής και φορείς της ταυτότητας. Εδώ προτείνει μια παράσταση χωρίς θεατές. Πρόκειται περισσότερο για μια ηχητική- εικαστική εγκατάσταση όπου η αριθμημένη και καθορισμένη διαδρομή του επισκέπτη μοιάζει με έναν αναπάντεχο στροβιλισμό σ’ ένα μουσειακό περιβάλλον που μετατρέπει τον ίδιο σε performer- κοινωνό, πομπό και δέκτη μιας ψυχοακουστικής, αλλά πάνω απ’ όλα νοητικής εμπειρίας. Σε κάθε μια από τις 16 στάσεις υπάρχουν ακουστικά και μια ολιγόλεπτη ηχογράφηση. Δεν μιλάμε για αφηγήσεις, ούτε καν για απλές εξομολογήσεις, αλλά για ασυνήθιστες μαρτυρίες του σώματος, μικρά συναισθηματικά ξεσπάσματα, γέλιο, κλάμα, ψιθύρους, τραγούδια, κρίσεις, αντιδράσεις του σώματος και του στόματος που είναι σε πολλές περιπτώσεις τόσο αυστηρά προσωπικές που προκαλούν αμηχανία. Η ουσία όμως είναι ότι γίνονται προσωπικές και για τον καθένα ξεχωριστά, με την ενσυναίσθηση να αποτελεί το κλειδί που αποφυλακίζει τον νου και εκτοξεύει το βίωμα.
 
Η φυσική απουσία –του καλλιτέχνη- μεταβάλλεται σε οιονεί παρουσία. Αμβλύνοντας το απτό και οπτικό μέρος και με τη συνδρομή του Γιάννη Χριστοφίδη στη σύνθεση ήχου και του Ανδρέα Πασιά στην εικαστική επιμέλεια, η πρόταση επιτρέπει στον επισκέπτη να αναπλάσει τη δράση με τη φαντασία του. Παράλληλα, θέτει ερωτήματα σχετικά με την ίδια τη φύση της τέχνης, αφήνοντας περιθώριο σύνδεσης της διαδικασίας σκέψης με το πεδίο της φιλοσοφίας. Περιπλανώμενος στο βασίλειο της έννοιας, ο συμμετέχων παραβλέπει τις φυσικές διαστάσεις και αντιλαμβάνεται την εμπειρία στο πλαίσιο ενός πιο βιωματικού μηχανισμού.
 
Πρόκειται για ηχητικά «γλυπτά» που περιμένουν να τα συλλάβεις, για να αποκτήσουν χωρικές διαστάσεις και εικονικές μορφές μέσα από μια έντονη -αλλά αυστηρά ιδιωτική -συναισθηματική και πνευματική εμπειρία. Με τα επιμελώς διατεταγμένα ακουστικά στ’ αυτιά, ο κενός χώρος αποκτά ζωή και κίνηση και στην πορεία αποκτά και την ανάλογη αισθητική αξία. Στην πορεία που κορυφώνεται με τη συνειδητοποίηση ότι η πνευματικότητα υπερτερεί της υλικότητας, υπερβαίνοντας τη διάκριση μεταξύ λογικού και διαισθητικού πλαισίου. Καθώς η ιδέα αυτονομείται από το αποτέλεσμα, το έργο παύει να αποτελεί σημαντικότερη προϋπόθεση της τέχνης από τη διεργασία της σκέψης, μέσα στην οποία καλλιτέχνης και μεθέκτης είναι πια ισότιμοι.
 
* Η performance «Body Unmuted» επαναλαμβάνεται μεταξύ 26-29 Σεπτεμβρίου στο Θέατρο Πόλης ΟΠΑΠ
 
Φιλgood, τεύχος 233

  Γιώργος Σαββινίδης      Παύλος Βρυωνίδης   
Σχολιάστε ή διαβάστε πατώντας εδώ...