To Top
Επόμενο
Προηγούμενο
Εις μνήμην: Αντιγόνης Βαλάκου (1930-2013)
ΑΡΧΙΚΗDOWN TOWNΓΝΩΜΕΣ • Εις μνήμην: Αντιγόνης Βαλάκου (1930-2013)
  10 Νοεμβρίου 2019, 4:00 μμ  
Έξι χρόνια συμπληρώνονται την Τρίτη από τον θάνατο της μεγάλης πρωταγωνίστριας, της μεγάλης εκείνης Κυρίας του θεάτρου που γνώριζε ανέκαθεν και την Τέχνη της ζωής.

Σε μία περίοδο που η ονοματοδοσία και η εναλλαγή απόψεων -με αφορμή την σπουδαία Ελένη Παπαδάκη- χάνεται στο «δρόμο» των παραπεταμένων λέξεων ως ένα ακόμη «γεγονός», η περίπτωση της Αντιγόνης Βαλάκου, αυτής της κορυφαίας θεατρίνας που μάγεψε ως Ηλέκτρα, Αντιγόνη, Κασσάνδρα, Αγαύη, Ιφιγένεια, Μήδεια, Μαρία Στούαρτ, Ιουλιέττα, Οφηλία, Έντα Γκάμπλερ, Ανζελίκ, Νόρα, Μπερνάντα Άλμπα, Βεατρίκη, Αρετούσα, μου υπενθύμιζε πάντα, κατά καιρούς, με το λόγο και τη στάση ζωής της, το αυτονόητο: τού να μαγεύεσαι από ταλέντο μέσα στην απλότητά σου – σε εποχές πια «δύσκολες», «περίεργες» και πολλές φορές, «άκομψες» καλλιτεχνικά. Λεπτεπίλεπτη και αέρινη, συγκινητικά ευγενής και υπέροχη – είχαμε συναντηθεί για μία συνέντευξη, δύο χρόνια πριν πεθάνει, στο «Αγγέλων Βήμα» της οδού Σατωβριάνδου της Αθήνας -στη διάρκεια της τελευταίας θεατρικής παράστασης της ζωής της, τη «Μαντάμ Φλο»- επιμένοντας, καθώς κάπνιζε, πως «η ζωή είναι ένα πέρασμα, ένα φευγαλέο πουλί στην άκρη του σύμπαντός μας». 

«Δείχνετε πολύ εύθραυστη στην εικόνα σας. Αυτό είστε;». «Είμαι και αυτό. Αλλά πιστεύω ότι υπάρχει δύναμη, πίσω από αυτή την εύθραυστη όψη». «Πάντα ήσασταν δυνατή προσωπικότητα;». «Νομίζω πως ναι. Κυρίως αντέχω. Έχω κουράγιο. Μπορεί να χάνω τη δύναμή μου για λίγο, αλλά αυτή επανέρχεται. Αγαπώ όχι τον εφησυχασμό, όχι τις ευκολίες, μου αρέσει να μάχομαι, να παλεύω, να αναζητώ – δεν μένω ποτέ στη ζωή μου σε πράγματα που ενδεχομένως να έχω κατακτήσει ή κερδίσει. Αισθάνομαι ότι υπάρχει πάντα και κάτι άλλο που μπορεί κανείς να γνωρίσει και να τον δελεάσει ή να ανακαλύψει. Κι αυτή η αναζήτηση είναι κάτι που αγαπώ πολύ». «Ο χρόνος που περνάει δεν σας κουράζει;». «Επειδή ξεκίνησα πολύ νωρίς στο θέατρο, εργάστηκα αδιάκοπα -σκεφτείτε ότι πρωτοεμφανίστηκα το 1949, δίπλα στον Αιμίλιο Βεάκη, στο “Νυφιάτικο τραγούδι”-, καταλαβαίνετε ότι έχει ταυτιστεί η ενασχόληση του θεάτρου με τη ζωή μου. Δεν μπορώ να καταλάβω το ένα χωρίς το άλλο». «Ποτέ δεν σκεφτήκατε τη ζωή σας εκτός θεάτρου;». «Ποτέ! Πολλές φορές αναρωτήθηκα τι με τράβηξε στο θέατρο, γιατί αποφάσισα να γίνω ηθοποιός, αλλά ποτέ δεν μπόρεσα να απαντήσω σε αυτό. Αυτό έγινε ενστικτωδώς. Ποτέ δεν σκέφτηκα να ασχοληθώ με κάτι άλλο. Ποτέ δεν μπήκα στο δίλημμα να κάνω τούτο ή εκείνο. Από τότε που πήγαινα στο σχολείο, με τη σάκα μου στο χέρι, έλεγα “εγώ θα γίνω ηθοποιός”. Το 'ξερα!».

«Τι σας αρέσει να κάνετε εκτός θεάτρου;». «Διαβάζω, ακούω κλασική μουσική, μελετάω τους άλλους. Δηλαδή, παρατηρώ φυσιογνωμίες, τρόπους συμπεριφοράς, αντιδράσεις – δεν περνάνε δίπλα μου ή μπροστά μου οι άνθρωποι σαν αριθμοί». «Είστε ευτυχισμένη από τη ζωή που ζήσατε μέχρι σήμερα;». «Θα ήμουν αχάριστη αν έλεγα “όχι”. Μου δόθηκαν πολλά. Πρώτ’ απ’ όλα μου δόθηκε μια καλή υγεία -κάτι που θεωρώ το πλέον σημαντικό - ενώ μου δόθηκε επίσης η διάθεση για δράση. Ποτέ στη ζωή μου δεν έπληξα - η πλήξις δεν με άγγιξε ποτέ- και σε αυτό στάθηκε σύντροφος μεγάλος το θέατρο. Επίσης, ποτέ δεν σταμάτησα να ονειρεύομαι, γιατί πάντα υπάρχει και ένα βήμα πιο πέρα: πράγματα που μπορεί κανείς να κατακτήσει στην πορεία των χρόνων και να τα χαρεί». «Τι σας κάνει ακόμη να ονειρεύεστε;». «Τα απλά πράγματα. Όπως, το να ανοίξω το παράθυρό μου το πρωί και να κοιτάξω έξω στο δρόμο. Πολλοί άνθρωποι νομίζουν ότι τα σημαντικά γεγονότα, αυτά τα οποία μπορούν να σε γεμίσουν από ευτυχία, είναι σπάνια. Τα πραγματικά σημαντικά, όμως, είναι τα μικρά, τα ελάχιστα, αυτά που συμβαίνουν κάθε ώρα! Εγώ αυτά εκτιμώ, αυτά που δεν είναι δεδομένα: τα δώρα». «Έχετε παιδιά;». «Όχι. Δεν ευτύχησα σε αυτό. Είχα ένα ατύχημα και δεν το επιχείρησα ξανά. Αυτό ήταν ένα από τα γεγονότα στη ζωή μου που με στενοχώρησαν, που με βασάνισαν. Αλλά η ζωή δεν είναι μόνο γελάκια και χαρούλες. Είναι και βάσανα. Αλλά, πώς αλλιώς; Αυτό είναι ζωή!». «Τι σας θυμώνει;». «Η χυδαιότης. Η ασυνέπεια. Έξω φρενών με κάνει ο φαρισαϊσμός. Μέσα μου, κάπου, δεν τα συγχωρώ κιόλας». «Ζήσατε ωραία παιδικά χρόνια;». «Τα ωραιότερα! Μεγάλωσα στην Καβάλα, με στενοχώριες, με πολλές στερήσεις – πολύ φτωχικά μετά τον πόλεμο. Αλλά, όταν είσαι στα νιάτα σου, όλα είναι όμορφα, όλα είναι υπέροχα! Έπειτα, εγώ δεν εστιάζω ποτέ μου στα αρνητικά».

«Ήταν και ο έρωτας σημαντικό κομμάτι της ζωής σας, όπως και το θέατρο;». «Ναι… Ναι…». «Ερωτευτήκατε πολύ δυνατά;». «Ναι. Αυτά είναι από τα πολύ όμορφα, όταν τα βιώνουμε. Είναι τότε που αλλάζει η όψη του κόσμου, μετατοπίζονται αξίες, έρχονται τα πάνω κάτω. Είναι μία κατάσταση πραγμάτων ανεξέλεγκτη και ταυτόχρονα υπέροχη!». «Να υποθέσω ότι είστε πολύ ρομαντικός άνθρωπος, κυρία Βαλάκου;». «Νομίζω πως ναι. Γιατί είμαι του απόλυτου». «Και κάτι τελευταίο, παρατηρώντας σας όσο μιλάμε: το κάπνισμα γιατί δεν το μειώνετε;». «…Γιατί η τελειότης είναι κουραστική…».
 
xatzigeorgiou@yahoo.com
 
Φιλgood, τεύχος 246.
 
  Γιάννης Χατζηγεωργίου   
Σχολιάστε ή διαβάστε πατώντας εδώ...