To Top
Επόμενο
Προηγούμενο
Εδώ παπάς, εκεί παπάς, πού είναι ο παπάς;
ΑΡΧΙΚΗDOWN TOWNΓΝΩΜΕΣ • Εδώ παπάς, εκεί παπάς, πού είναι ο παπάς;
  17 Νοεμβρίου 2019, 4:00 μμ  
«Η εκκλησία δεν είναι συντηρητισμός, η εκκλησία είναι άλματα!», μητροπολίτης Μεσογαίας και Λαυρεωτικής κ. Νικόλαος Χατζηνικολάου.

Υπάρχει ένας αριστουργηματικός δίσκος που κυκλοφόρησε το 1990, χαρακτηριστικός των τολμηρών επιλογών που έκανε κάποτε η ελληνική δισκογραφία και οι τραγουδιστές, όχι τόσο για τις «πειραγμένες» του ενορχηστρωτικές καταβολές που προσπάθησαν να συστήσουν νέες οπτικές στους εκκλησιαστικούς ύμνους, κάτι που συνήθως αποστρέφομαι, ιδιαίτερα όταν ο εμπορικός στόχος γίνεται το κοινό του Πάσχα ή των Χριστουγέννων, όσο για την ερμηνεία της τραγουδίστριας – της αξιοπρεπούς, μέσα στα σαράντα χρόνια πορείας της, Ελένης Δήμου. «Πάθη», ονομάζεται. Πρωτογενής, με λεπτότητα και σεβασμό, απέριττα όλα σαν να επισκέπτεσαι μικρό μοναστήρι στα βουνά του Τροόδους χωρίς παγκάρι: «σήμερον κρεμάται επί ξύλου», «η ζωή εν τάφω», «ω, γλυκύ μου έαρ», «εν τάφω νεκρός». Η θλίψη της ζωής που εν τη γενέσει της είναι τραχεία – αυτό. Το να βρεις φως στη μελαγχολία που σε κυκλώνει – αυτό είναι ο χριστιανισμός. 

Αξίωμα βασικό εδώ και χιλιάδες χρόνια: οι ιερείς είναι θνητοί. Κι ως είθισται (διαπιστωμένα πια) με ανθρώπινες αστοχίες και σε ανοησίες βουτηγμένοι μέσα στα άμφια που τους περιβάλλουν «προστατεύοντάς» τους, ομοτράπεζοι της χλιδής κάποιοι, θαμπωμένοι από εκείνο το ζαβολιάρικο παιδάκι (ας το πούμε «διάβολο», για να μιλάμε ίδια γλώσσα) που τους τραβά από το μανίκι για να ζήσουν όσα στερήθηκαν στα καλύτερά τους χρόνια, τα χρόνια της εγκλωβισμένης τους νιότης, τα χρόνια των άλυτων θεμάτων χαρακτήρα και στερήσεων, ενός ανελέητου κυνηγητού πλούτου και κέρδους (άραγε για ποιον;) – οι ιερείς είναι ανθρώπινα όντα επιρρεπή κι αυτά στην καλοπέραση, στα λάθη, στη «μεγάλη» ζωή και στον παραγοντισμό στις εξουσίες (κάνω ό,τι θέλω. Μπορώ!). Γράφτηκαν τόσα πολλά αυτή τη βδομάδα, όχι για πρώτη φορά, όχι πως θα αλλάξει κάτι στο δακτυλοδεικτούμενο – αβγά στον τοίχο. Κανονικά βέβαια, στις «κανονικότητες» μιας μεγάλης ανθρώπινης ήττας - λόγω μιας μεγάλης ατυχίας, λόγω ενός αναπότρεπτου συμβάντος, λόγω ενός σοβαρού προβλήματος υγείας εν προκειμένω- ο λόγος μαλακώνει, το χαμόγελο γίνεται πιο εγκάρδιο και ψύχραιμο, ιεραρχούνται αλλιώς τα πράγματα -ποιο προηγείται, ποιο έπεται, ποιο θα μείνει για πάντα θαμμένο ως «λάθος» του παρελθόντος - η συγκίνηση κι η αγάπη δεν παραμένουν έπεα πτερόεντα, μα διαθέτουν ήθος και βάθος – μια διάθεση για αλλαγή, στην πράξη και στις λέξεις. Όχι πάντα. Εκείνη τη σοφή ηρεμία που συναντάς πια σε μικρά χωριά, από ιερείς «αγράμματους», μα με λεόντειο ήθος και εκτίμηση από μία χούφτα πιστών, την καπελώνει η αμετροεπής προβολή του «άλλου» – δεν έχει άλλο πάτο η κατάπτωση. Δυστυχώς. Καταλαβαινόμαστε νομίζω. 

Απ’ την άλλη βέβαια -ως ελπίδα, ως «ανάχωμα»- υπάρχει στην Ελλάδα και ο μητροπολίτης Νικόλαος Χατζηνικολάου, ένας φωτισμένος ιερέας με εντυπωσιακό βιογραφικό: σπούδασε φυσική, αστροφυσική στο Harvard, μηχανολογία στο MIT, με μεταπτυχιακά και διδακτορικά σε ιατρική, μαθηματικά και αστρονομία – διετέλεσε μέχρι και επιστημονικός συνεργάτης της NASA. Σπουδαία μορφή! Αν μπείτε στη σελίδα του στο facebook και παρακολουθήσετε συνεντεύξεις του -στον τρόπο που εκφέρει τις λέξεις, στο πώς κοιτάει τον συνομιλητή του, στο μεγάλο κυπαρίσσι που είναι ο λόγος του σε αντιδιαστολή με τα θαμνοειδή που επίσης υπηρετούν την εκκλησία, σε Ελλάδα και Κύπρο- θα εκπλαγείτε – αν αυτό, λοιπόν, είναι η εκκλησία κι όχι εκείνη η νωθρή αναλγησία που απομάκρυνε πολλούς από τους Κύπριους ιερωμένους απ’ το σκοπό τους, ξηραίνοντας το νερό στο πηγάδι και μπερδεύοντας τους πιστούς ανάμεσα σε λεφτά, μπίζνες, μίζες, ξενοδοχεία, αγοραπωλησίες και -κυρίως- οξεία αλαζονεία, τότε δηλώνω πιστός χριστιανός για πάντα χάρις σ’ αυτόν τον έναν: «Να τι είναι ο διάβολος: ζημιά, καταστροφή, βλάβη, ασχήμια, αντικοινωνικότητα. Σήμερα, όμως, κάποιοι άνθρωποι επηρεασμένοι από ιδεολογικά ή και φιλοσοφικά ρεύματα, ισχυρίζονται ότι ο διάβολος είναι απλή προσωποποίηση του κακού, ψευδαίσθηση φαντασιόπληκτων χριστιανών που επιμένουν να βλέπουν παντού δαιμόνια. Κι αυτή η θεώρηση αποτελεί έργο του διαβόλου, που προσπαθεί να καλύψει την ύπαρξή του, πείθοντας τον κόσμο ότι δεν υπάρχει». Τόσο απλά, φυσικά και ξεκάθαρα. 

Ακούω πως ο (νέος) μητροπολίτης Κιτίου Νεκτάριος -αν αφεθεί, αν δεν ζημιώσει την ψυχή του και δεν κάνει το παρακινδυνευμένο λάθος σάλτο στην εξουσία και στο χρήμα, απαλλαγμένος από ενδεχόμενα «δεκανίκια»- θα μπορούσε να ανάψει στο μέλλον ένα αχνό λαμπάκι στην εμπιστοσύνη των ανθρώπων, όπως κάποτε συνέβη με τον Αθανάσιο. Μακάρι. Σίγουρα η βάση του, το υλικό από το οποίο είναι φτιαγμένος ο νέος ιεράρχης δεν έχει (και ελπίζω να μην αποκτήσει ποτέ) τη μαγιά εκείνου που θα στιγματίσει τους ζώντες μετά θάνατον ως μία μαύρη κηλίδα: την απληστία. Ή την έπαρση. 

Ακούω ξανά τα «πάθη». Αρκούν τριάντα λέξεις, τελικά, για να μην μπερδεύεται η εκ γενετής βασική μας αφετηρία, για την επιστροφή στο «χορτασμένο» με τα ελάχιστα – γιατί αυτό φέρει ο χριστιανισμός: «εξέδυσάν με τὰ ἱμάτιά μου / καὶ ἐνέδυσάν με χλαμύδα κοκκίνην / ἔθηκαν ἐπὶ τὴν κεφαλήν μου, στέφανον ἐξ ἀκανθῶν / καὶ ἐπὶ τὴν δεξιάν μου χείρα, ἔδωκαν κάλαμον / ἵνα συντρίψω αὐτοὺς, ὡς σκεύη κεραμέως». 
 
Φιλgood, τεύχος 247.
  Γιάννης Χατζηγεωργίου      Γ. Χατζηγεωργίου   
Σχολιάστε ή διαβάστε πατώντας εδώ...