To Top
Επόμενο
Προηγούμενο
Με φόντο την πλατεία
ΑΡΧΙΚΗDOWN TOWNΓΝΩΜΕΣ • Με φόντο την πλατεία
  17 Νοεμβρίου 2019, 8:43 πμ  
«Gold» σε χορογραφία- σκηνοθεσία Λίας Χαράκη, ερμηνεία Ναδίνας Λοϊζίδου.
 
Άντε τώρα να το περιγράψεις αυτό. Άντε να το αναλύσεις. Άντε να καταφέρεις να αποδώσεις με λέξεις μια ιδέα, έστω, από αυτό το συναισθηματικό και νοητικό γαϊτανάκι και μπροστά στην πραγματική εμπειρία να μη φαντάζει κάθε μια από αυτές τις λέξεις με ακαταλαβίστικα ιδεογράμματα. Ας το επιχειρήσω όμως, ας προσπαθήσω να εμφιαλώσω το άρωμα της παράστασης «Gold» στο «μπουκαλάκι» μιας πεζής αλληλουχίας από σύμφωνα και φωνήεντα.
 
Ο καλλιτέχνης είναι σαν τον αλχημιστή. Η δουλειά του είναι μια συνεχής προσπάθεια ν’ ανακαλύψει τη φιλοσοφική λίθο που μετατρέπει τον τρόπο έκφρασης σε χρυσάφι, ενώ παράλληλα αναμετριέται με τα μεγάλα ερωτήματα της ζωής σε μια προσπάθεια να βρει τη συνταγή για το ελιξίριο της αθανασίας. Ποτέ, φυσικά, δεν πρόκειται να πετύχει τον σκοπό του, κυριολεκτικά ομιλώντας, αλλά τουλάχιστον η διαδικασία δίνει έναν σκοπό στη ζωή του, ενώ παράλληλα διεγείρει τον νου και το συναίσθημα και συμπυκνώνει τον ψυχισμό και τον οραματισμό του. Το στοιχείο που το κάνει αυτό να αφορά και τους άλλους είναι κάτι πέρα από το ταλέντο ή ακόμη και τη σκληρή δουλειά. Είναι το χάρισμα μιας σχεδόν μεταφυσικής ευαισθησίας. Μια διεργασία ενστικτώδης, σχεδόν αποκρυφιστική.
 
Η ιδιαιτερότητα της περίπτωσης της Λίας Χαράκη είναι ότι όσο περισσότερο βυθίζεται στο βαθιά προσωπικό, στο πρωταρχικό, τόσο περισσότερο δημιουργεί αυτή τη βιοψυχοκοινωνική σύνδεση με τους άλλους. Και εξορύσσει με μνημειώδη ευχέρεια από μέσα της τις στοιχειώδεις αφηγηματικές μονάδες που αγγίζουν τις πιο ευερέθιστες χορδές μας, τις δραματικές προσλαμβάνουσες που συσσωρεύονται για να πλάσουν έναν κόσμο απόκοσμα συνεκτικό. Με ευφυία στην πρόσληψη κι έμπνευση στην εφαρμογή, η χορογράφος προέβη σε μια πράξη επίδειξης σεβασμού κι ευγνωμοσύνης, αποτίοντας φόρο τιμής στη δασκάλα της, Ναδίνα Λοϊζίδου, με την ίδια την τιμώμενη επί σκηνής. Απέτισε παράλληλα φόρο τιμής στην ίδια την τέχνη της και την τελετουργία της, ξεναγώντας τον θεατή στον χώρο που υπάρχει πέρα από την πλατεία.
 
Το αποτέλεσμα, σαφώς εξελιγμένο και προσαρμοσμένο στις εγκαταστάσεις του ανακαινισμένου Δημοτικού Θεάτρου Λευκωσίας, το φουαγιέ, τον εξώστη, τα παρασκήνια, συνδυάζει το ονειρικό με το βιωματικό. Ένα ελεγειακό ζωντανό ντοκιμαντέρ με θέμα τη ζωή του καλλιτέχνη και την καλλιτεχνία της ζωής, στο οποίο το αυθεντικό και το υπερπραγματικό, το οικείο και το φανταστικό, το οδυνηρά πραγματικό και το υπέροχα αληθινό συγκρούονται και αγκαλιάζονται ταυτόχρονα.
 
Στο όνειρο της δημιουργού πρωταγωνιστεί η δασκάλα της, η αέρινη Ναδίνα Λοϊζίδου, η οποία παλιώνει όμορφα και διατηρεί σε κάθε της κύτταρο το ειδικό βάρος της αριστείας. Λένε όμως ότι πάντοτε όλοι οι «πρωταγωνιστές» των ονείρων μας είμαστε εμείς οι ίδιοι. Συνεπώς, δεν μάς λέει μόνο η Λία Χαράκη ότι κουβαλά πάντα μέσα της τη γυναίκα που τη μύησε στον χορό (σκηνή ανθολογίας εκείνη που κρατά τη Ναδίνα αγκαλιά σαν να είναι κοριτσάκι), όπως κάθε άνθρωπο που διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο στη ζωή της, αλλά παράλληλα προβάλλει και τον εαυτό της στο μέλλον της δημιουργίας. Είναι κάτι παραπάνω από ένα λυρικό ευχαριστήριο γράμμα στη δασκάλα της: είναι μια υπαρξιακή επιστολή στον ενδότερο εαυτό της κι ένας εξαγνιστικός αυτοεξορκισμός.   
 
Μνήμες, εικόνες και εμπειρίες από το παρελθόν αλλά και το μέλλον διεκδικούν το δικό τους μερίδιο στο παρόν σε μια δράση που διαχειρίζεται έναν ασταμάτητο χείμαρρο συναισθημάτων και μια πληθώρα προβληματισμών, στην οποία όλα είναι κίνηση. Οι αναπάντεχες προβολές, οι τεχνικοί αιφνιδιασμοί, αλλά και το ασφυκτικά ατμοσφαιρικό ηχητικό περιβάλλον της Υακίνθης Λάγιου απελευθερώνουν μια δύναμη που μοιάζει ακατέργαστη όσο και πλήρως ελεγχόμενη. Χειρονομίες λιτές, περίτεχνες, σισύφειες. Κινήσεις ορμέμφυτες. Ιδιωματισμοί με αταβιστική χροιά. Μια σχεδόν πηχτή αύρα να αναδύεται από τα σώματα και την όλη σύλληψη να εξυμνεί τις φόρμες του σύγχρονου χορού αποδομώντας τες.
 
Η απόσταση καταργείται κι έτσι οι θεατές δεν παρακολουθούν με το βλέμμα, αλλά με την καρδιά. Αναπόφευκτα, συμμερίζονται το όνειρο και μπαίνουν στη θέση της δημιουργού˙ προκύπτει ενσυναίσθηση. Κι έτσι, αφοπλισμένοι, στέκουν μπροστά στη μεγάλη παραδοχή: ο μεγαλύτερος δάσκαλος είναι ο χρόνος.
 
Φιλgood, τεύχος 247
 
 
  Γιώργος Σαββινίδης   
Σχολιάστε ή διαβάστε πατώντας εδώ...