To Top
Επόμενο
Προηγούμενο
Το παντοτινό «OK»
ΑΡΧΙΚΗGOING OUTΓΝΩΜΕΣ • Το παντοτινό «OK»
  08 Δεκεμβρίου 2019, 8:51 πμ  
«Αστέρι στο άπειρο» του Τζον Γκριν σε διασκευή- σκηνοθεσία Ερμίνας Κυριαζή. 
 
Συνηθίζουμε να βλέπουμε τους καρκινοπαθείς όχι ως ασθενείς αλλά ως μελλοθάνατους. Και το χειρότερο είναι ότι απροκάλυπτα τους αντιμετωπίζουμε κιόλας ως τέτοιους. Αν όχι κι ως εν δυνάμει εκλιπόντες, ορισμένες φορές. Εξ ου και αβίαστα –και εντελώς απαράδεκτα- αποκαλούμε την ασθένεια «επάρατη νόσο», λες και υπάρχουν ασθένειες που είναι καλοδεχούμενες. Οι ήδη τσακισμένες πλάτες τους επωμίζονται έτσι το επιπλέον δυσβάσταχτο βάρος ενός κοινωνικού στίγματος. Αισθάνονται περίπου σαν να είναι και φορείς μιας μολυσματικής ασθένειας, που δημιουργεί αμηχανία στον περίγυρο.
 
Ο σπόρος της αγωνίας για το αναπόφευκτο του θανάτου ενυπάρχει βαθιά ή ρηχά στη σκέψη και του πιο υγιούς ανθρώπου. Είναι ένα θεμελιακό γνώρισμα. Απλώς η επιτακτικότητα και η βιωματικότητα της φύσης της συγκεκριμένης ασθένειας ανατρέπει ισορροπίες και φέρνει το ενδεχόμενο του τέλους στην κορυφή της ατζέντας του πάσχοντα. Αυτό πολλές φορές, λειτουργεί και με θετικό τρόπο. Αποτελεί αναπάντεχη πηγή ενέργειας. Η «πρόγευση» του τέλους, η έκρηξη έντονων αμφιθυμικών συναισθημάτων οδηγούν συχνά σε μια πορεία μελαγχολίας και συμφιλίωσης αλλά και σ’ έναν ουσιαστικό υπαρξιακό διάλογο. Μια φωτεινή διαδικασία επίγνωσης που δίνει νόημα στη ζωή.
 
Αυτά τα θέματα είναι πολύ ευαίσθητα και δεν είμαι ειδικός για να τα αναλύσω. Ωστόσο, η τέχνη πολλές φορές δίνει το βήμα για τέτοιου είδους σκέψεις. Η νεοσύστατη θεατρική ομάδα Άπειρο, που δηλώνει ως πρωταρχικό της στόχο την ανάπτυξη του Νεανικού Θεάτρου στην Κύπρο, αποφάσισε να μάς συστηθεί μ’ ένα έργο πραγματικό ναρκοπέδιο. Πήρε ένα παγκόσμιο μπεστ σέλερ που γνώρισε μια εμπορικά επιτυχημένη κινηματογραφική μεταφορά και προέβη σε μια δική της, ελεύθερη θεατρική απόδοση. Λόγω της ευαίσθητης θεματικής του, που αφορά τη συναισθηματική διαχείριση του καρκίνου από έφηβους ασθενείς, ρέπει εκ φύσεως προς το μελόδραμα κι η μεγάλη πρόκληση για την Ερμίνα Κυριαζή που ανέλαβε το κείμενο και τη σκηνοθεσία, ήταν να αποφύγει τα δόκανα της εύκολης συγκίνησης.
 
Να πω εδώ ότι αυτό δεν το απέφυγε επαρκώς ο Τζος Μπουν που υπέγραψε την ταινία του 2014, αλλά υποψιάζομαι –χωρίς να το έχω διαβάσει- πως ούτε και ο συγγραφέας Τζον Γκριν στο πρωτότυπο βιβλίο «The Fault In Our Stars» του 2012 (στα ελληνικά «Το λάθος αστέρι», εκδόσεις Λιβάνη) υπάρχει περίπτωση να το απέφυγε. Εντούτοις, η αμεσότητα, η ευθύτητα, η έντονη αλληλεπίδραση του θεάτρου, η λειτουργία του ως αναλογικός αγωγός επικοινωνίας, εκτοξεύει τον κίνδυνο και καθιστά αναγκαίο τον έλεγχο. Στο θέατρο, η υπέρμετρη δόση μελοδραματισμού είναι ανυπόφορη.
 
Η δημιουργική ομάδα, προεξάρχουσας της Κυριαζή, έκανε πολύ καλή δουλειά πάνω στο κομμάτι αυτό και το εντυπωσιακό είναι ότι το πέτυχε χωρίς να απαρνείται ενδιαφέροντα στοιχεία από το ύφος και τον ρυθμό της ταινίας. Και μάλιστα χωρίς να περιορίζεται σε λιτά μέσα, αλλά επενδύοντας σε ένα σχετικά πλούσιο τεχνικά περιβάλλον που δεν απαρνείται τα εξωτερικά ερεθίσματα και δεν έκανε εκπτώσεις στην αποτύπωση της πλοκής. Δεν επιδίωξε ούτε να φορτώσει την παράσταση ούτε να την αλαφρώσει. Αναζήτησε την αλήθεια και την ουσία. Επέλεξε μόνο να κάνει μερικές ανεπαίσθητες «επεμβάσεις», όπως στον τίτλο ή στα μικρά ονόματα των δύο κεντρικών ηρώων και αναπόφευκτα αφαίρεσε μερικούς χαρακτήρες, ενώ πήρε την πρωτοβουλία να κηρύξει «ρίψασπι» -και να εξαφανίσει- τον πατέρα της κεντρικής ηρωίδας.
 
Όσο κι αν η συγκίνηση είναι δεδομένη, όσο κι αν η φύση της ιστορίας καθιστά αναπότρεπτο τον οικτιρμό και την ταύτιση με τους χαρακτήρες, οι συντελεστές έκαναν μια ηρωική προσπάθεια να μην καταθέσουν ένα δακρύβρεχτο εφηβικό ρομάντζο, αλλά να προτάξουν ένα ανθρωπινότατο μήνυμα ελπίδας, αισιοδοξίας και δύναμης. Το χιούμορ και η συγκίνηση ισορροπούν απαλά και αγγίζουν τον θεατή από τον δύσκολο δρόμο κι όχι από την εύκολη οδό της ελαφρότητας.
 
Δεν είμαι σίγουρος ότι η πρόταση απευθύνεται στο εφηβικό κοινό, όπως εξήγγειλαν οι ιθύνοντες της ομάδας. Σίγουρα όχι μόνο σ’ αυτό. Καταρχάς, αν ήταν έτσι θα έπρεπε να ορίσουν πιο «βατή» ώρα έναρξης λαμβάνοντας υπόψη ότι οι έφηβοι είναι και μαθητές. Εν πάση περιπτώσει, η υποκριτική ομάδα ανταπεξήλθε σ’ ένα δύσκολο στοίχημα καταθέτοντας στιβαρές ερμηνείες σε δύσκολους ρόλους. Μπορώ να σταθώ στους δύο πρωταγωνιστές που κάνουν ένα ωραίο καλλιτεχνικό ταξίδι πέρα από το χρόνο, στο «άπειρο», εκεί όπου τίποτα δεν τελειώνει. Εκεί όπου η αγάπη και η θέληση για ζωή κατανικούν το άλγος και την ταλαιπωρία κι όπου ένα απλό «OK» φαντάζει ισχυρότερο από το «για πάντα».
 
Φιλgood, τεύχος 250
 
  Γιώργος Σαββινίδης   
Σχολιάστε ή διαβάστε πατώντας εδώ...