To Top
Επόμενο
Προηγούμενο
Σουηδικές Ικέτιδες με κυπριακή πινελιά
ΑΡΧΙΚΗDOWN TOWNΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ • Σουηδικές Ικέτιδες με κυπριακή πινελιά
  18 Οκτωβρίου 2019, 12:59 μμ  
Εικαστική παρέμβαση και ατομική έκθεση πραγματοποιούν στη Σουηδία η Γιούλα Χατζηγεωργίου και η Κλίτσα Αντωνίου με αφορμή τη θεατρική παράσταση Ικέτιδες (De skyddssökande) του Ευριπίδη, που ανεβαίνει στο Östgötateatern του Νόρσεπινγκ.
 
Η έκθεση εγκαινιάζεται στις 19 Οκτωβρίου στη σκηνή X του θεάτρου. Εντάσσεται στο πλαίσιο των παράλληλων εκδηλώσεων της παραγωγής και πραγματοποιείται σε συνεργασία με το Πανεπιστήμιο Λινσέπινγκ και το σουηδικό Μουσείο της Λησμονιάς, με τη στήριξη των Πολιτιστικών Υπηρεσιών του ΥΠΠΑΝ. Θα διαρκέσει για όλη τη διάρκεια των παραστάσεων, τουλάχιστον μέχρι την 1η Νοεμβρίου. Οι Κύπριες εικαστικοί επιλέχθηκαν για να αποδώσουν εικαστικά τις δικές τους εμπειρίες περί πολέμου και προσφυγιάς. 
 
Η Γιούλα Χατζηγεωργίου προτείνει τα έργα «Happy Birthday» (εγκατάσταση 2019) και «The calm» (performance - video 2019). Κατασκευάζει μια σειρά από ομοιώματα κουκλών, φτιαγμένες από στάχτη, ως εάν ευρήματα από ανασκαφή. Ο θάνατος του παιδιού δηλώνεται ως ήδη-πάντοτε παρών, μέσα από τη χρήση της κούκλας, ως το χαρακτηριστικότερο σύμβολο παιδικής αθωότητας, ενώ η στάχτη υπενθυμίζει την αμετάκλητη καταστροφή του πολέμου και το αδυσώπητο του θανάτου.
Το περιβάλλον ολοκληρώνεται μέσα από ένα video-performance, στο οποίο η Χατζηγεωργίου αδειάζει – με τελετουργικές κινήσεις – το βαρύ παλτό που φοράει από την άμμο με την οποία είναι γεμάτες οι εσωτερικές του τσέπες. Στο τέλος, εμφανίζεται εξαιρετικά καταβεβλημένη, αλλά και ανακουφισμένη, καθώς έχει καταφέρει να βιώσει μια μορφή «κάθαρσης» που προέρχεται από τα ίδια της τα χέρια. Το έργο της λειτουργεί ως βιωματικό, καθώς επιχειρεί μέσα από τη σωματική της εμπειρία να μεταφέρει στο θεατή τη βία του θανάτου ενός οικείου, τον τρόμο για το άγνωστο, αλλά και την ισχυρή θέληση του ανθρώπου για την επικράτηση του ηθικώς ορθού.

Η Κλίτσα Αντωνίου δημιουργεί μια διαδραστική video-εγκατάσταση, που τοποθετεί το θεατή εντός ενός ονειρώδους περιβάλλοντος, ανάμεσα σε εφιάλτη και αγωνία για το μέλλον. Ο θεατής προσλαμβάνει, μέσω του έργου, την προσδοκία των ανθρώπων που ταξιδεύουν σε καραβάνια, αναζητώντας μια νέα πατρίδα – αναζητώντας, δηλαδή, ένα νέο χώρο ταφής. Μέσα από το έργο της Κλίτσας Αντωνίου και το διάλογό του με την τραγωδία του Ευριπίδη, η τελευταία, μα και ύψιστη πράξη της ζωής – η ταφή – συνυφαίνονται με την ιδέα της πατρίδας.

Επειδή οι πατρίδες συγκροτούνται, τελικά, από το δικαίωμα να τις ζει κανείς, να πεθαίνει και να αναπαύεται στα χώματά τους. Η πατρίδα είναι για τις Ικέτιδες, για τους μετανάστες, για τους πρόσφυγες, για τον κάθε ξεριζωμένο, το δικαίωμα στο χώρο ταφής τους. Ο θεατής του έργου της Αντωνίου καλείται να αναγνωρίσει το ηθικά σωστό ως προς τη μοίρα των θυμάτων πολέμου και των όπου γης διωγμένων, το οποίο υπερβαίνει ακόμη και τους ανθρώπινους νόμους και τερματίζει την ανωμαλία των ανθρώπινων πράξεων.

Η παράσταση ανεβαίνει σε σκηνοθεσία Πόντους Πλεντζ. 

Η τραγωδία Ικέτιδες, που παρουσιάστηκε γύρω στα 420 π.Χ, έχει ως βασικό θεματικό πυρήνα τα δεινά που επιφέρει ο πόλεμος στον άμαχο πληθυσμό. Θα πρέπει, δηλαδή, να διαβαστεί ως ένα επιχείρημα εναντίον της απανθρωπιάς, ιδιαίτερα κατά τη διάρκεια του πολέμου. Στην τραγωδία του Ευριπίδη, η Αθήνα παρουσιάζεται ως το υπόδειγμα του ιδανικού – δηλαδή ικανού να δείξει έλεος – δημοκρατικού κράτους, μέσω του ηγέτη της, Θησέα.

Πηγή: philenews
Σχολιάστε ή διαβάστε πατώντας εδώ...