Πολλές φορές όταν ασκούμε κριτική στους πολιτικούς αναφορικά με την έλλειψη σοβαρότητας που τους διακρίνει ή για την ακατάσχετη πολιτική της ατάκας που χρησιμοποιούν και η οποία ουδόλως ανταποκρίνεται στις πράξεις τους (ή στα όσα θα έπρεπε να πράττουν) κάποιοι ενδεχομένως να μας χαρακτηρίζουν υπερβολικούς. Είναι επίσης βέβαιο, ότι οι ίδιοι οι πολιτικοί συνοφρυώνονται και μας το κρατάνε μανιάτικο, ενδεχομένως πιστεύοντας ότι δεν μας αρέσει η φάτσα τους. Πλην όμως, φροντίζουν να μας δικαιώνουν με τις πράξεις τους και με τις πολιτικές συμπεριφορές που διαρκώς επιδεικνύουν. Τρανό παράδειγμα η υπόθεση Ντάουνερ. Τι και τι δεν έχουν λεχθεί από στόματα πολιτικών όλων ανεξαιρέτως των παρατάξεων τα τελευταία τρία χρόνια για τον διπλωμάτη από τη χώρα των καγκουρό; Τουρκόφιλο τον έχουν πει, εχθρό της Κύπρου τον έχουν πει, πρέσβη της Άγκυρας τον έχουν χαρακτηρίσει, διπλωμάτη της κακιάς ώρας, επικίνδυνο, μεροληπτικό και ένα σωρό άλλα. Οι λεονταρισμοί των πολιτικών μας κορυφώθηκαν μετά από το Green Tree. Αυτό που τα πιο τολμηρά «λιοντάρια» της πολιτικής μας αξίωναν επί μία τριετία, δηλαδή, να απαιτηθεί η αντικατάσταση του αυστραλού διπλωμάτη διότι έχει απωλέσει την έξωθεν καλή μαρτυρία και δεν απολαμβάνει πλέον της εμπιστοσύνης της ε/κ πλευράς, τέθηκε επιτέλους επί τάπητος. Εγγράφηκε θέμα στη Βουλή για να εκδοθεί σχετικό ψήφισμα. Το θέμα δεν είναι κατά πόσο ο Ντάουνερ είναι όντως ή πόσο τουρκόφιλος είναι. Ούτε εάν τη δεδομένη στιγμή θα ήταν πολιτικά εφικτό να ζητηθεί και να επιτευχθεί η αντικατάσταση του (διότι άλλο πράγμα είναι να ζητείτο από τον Μπαν Κι Μουν η αντικατάσταση του πριν από δύο χρόνια ή από ενάμιση χρόνο όταν ακόμη οι συνομιλίες είχαν πολύ «ψωμί» και άλλο να ζητηθεί τώρα που είτε μας αρέσει είτε όχι, βρισκόμαστε στο τέλος της διαδικασίας). Το θέμα στο οποίο οι απλοί πολίτες πρέπει να εστιάσουν την προσοχή τους είναι ότι μετά από όλες αυτές τις παλικαρίστικες ατάκες που εκσφενδόνισαν τα «λιοντάρια» της πολιτικής μας, με το «καγκουρό» να έχει πλέον τεθεί και επίσημα στη θέση του «θηράματος», ανέμενε κάποιος ότι θα το «κατασπάραζαν». Κάτι τέτοιο όμως, ισχύει μόνο για όσους συνεχίζουν να δίνουν βάση στις ατάκες των πολιτικών. Στην πράξη το μόνο που κατάφεραν ήταν να αλληλοκατασπαραχθούν, να καταθέσουν διάφορες προτάσεις, να διχαστούν ακόμη και εσωτερικά κάποια κόμματα, να δούμε για παράδειγμα τον αποβλημένο από το ΔΗΚΟ Ζαχαρία Κουλία να ψηφίζει ότι και το ΔΗΚΟ, ενώ την δηκοϊκή Κυριακίδου να ψηφίζει ότι και το ΑΚΕΛ και ο ΔΗΣΥ. Η κατάληξη ήταν αντί να βγει ένα ψήφισμα που να ζητά την αποπομπή του «καγκουρό» να βγει τελικά ένα ξεδοντιασμένο ψήφισμα που απλώς «φρονεί ότι επείγει η αποκατάσταση της αντικειμενικότητας και αξιοπιστίας του θεσμού του Ειδικού Συμβούλου». Αποτέλεσμα μηδέν, το οποίο μετά από τη δήλωση του Γ.Γ. ότι «έχει πλήρη εμπιστοσύνη στον ειδικό σύμβουλο Αλεξάντερ Ντάουνερ» κάνει τα λιοντάρια να μοιάζουν με αδύναμα γατάκια. Με δύο λόγια, αν τα λιοντάρια είναι σαν τους πολιτικούς μας, τα καγκουρό τα βλέπουνε και τους κάνουνε πλάκα!
