ΟΠΩΣθα έλεγε –σε άλλους καιρούς– ο Χρ. Κουρτελλάρης: —Τζιει πο ’πήεν η κουνιά, ας πά’ τζιαι το στελύφιν! Στην ατελείωτη κατηφόρα της –πάλαι ποτέ– υπόσχεσης για «δίκαιη λύση και δίκαιη κοινωνία» του Δ. Χριστόφια, που από το «μπορεί καλύτερα» αποδείχτηκε ότι ούτε -καν- υποφερτά «δεν μπορεί», πόσο θα μετρούσε μια δέσμευση: —Για λόγους αρχής, ποτέ καζίνο! (Η αλήθεια είναι πως όταν σε κάθε τετράγωνο λειτουργεί ένα live casino –έτσι γράφουν οι ταπέλες– τέσσερα-πέντε επίσημα αν προστεθούν, τι αλλάζει;) Λοιπόν, στα πλαίσια, λέει, λήψης μέτρων για αντιμετώπιση της ανεργίας και ενίσχυσης της επιχειρηματικότητας, παραγωγικότητας κ.λπ., προωθείται και η… αδειοδότηση για καζίνο. Και για να μην υπάρξει –πάλι– αντιμαχία μεταξύ των πόλεων για το ποια θα λάβει το… προνόμιο του καζίνο, θα έχει εκάστη το… δικό της! Έτσι: Με… εκπαιδευμένους –ήδη– τουςκαζινόβιους χρήστες του οδοφράγματος, αφενός υπάρχειη σουρμαγιάπρώτης πελατείας και αφετέρου θα έχουμε άλλο ένα… κοινό σημείο «επαναπροσέγγισης», με προοπτικές προσέλκυσης τζογαδόρων «υψηλού τουριστικού προϊόντος». Από τη στιγμή που οι αρχές –άλλων εποχών και άλλων οραμάτων– βγήκαν στο σφυρί, για…μικρο-αρχές θα συζητάμε; Είναι να μην μπλεχτεί κάποιος με τα προνόμια να… αδειοδοτεί. Σιγά-σιγά μαθαίνει πως για κάθε αδειοδότηση υπάρχουν πολλοί υποψήφιοι και πολλοί οι εμπλεκόμενοι. Οι υπογραφές κοστίζουν, η παραγωγικότητα και η επιχειρηματικότητα… επωάζονταικάτω από τα τραπέζια! Και: Έτσι κι αλλιώς, παρακολουθούμε –χρόνια τώρα– άλλοι κι άλλοι «να παίζουν τη μοίρα μας στα ζάρια». Γιατί να μην παίζουμε –αυτοπροσώπως– την τύχη μας στη ρουλέτα; Ξανά: —Τζιει πο ’πήεν η κουνιά, ας πά’ τζιαι το στελύφιν!
