ΤΟΝτελευταίο καιρό γίναμε μάρτυρες των «έντονων» αντιδράσεων των οργανωμένων πολύτεκνων οικογενειών στα μέτρα που έχουν εφαρμοστεί, σ’ αυτά που προτίθεται να κάνει η Κυβέρνηση αλλά και σε όσα δεν έχουν γίνει και τα οποία έχουν ως αποτέλεσμα, αυτή η κατηγορία των πολιτών να βρίσκεται ανάμεσα σε εκείνους που πλήττονται περισσότερο από την οικονομική κρίση. Ακούσαμε βουλευτές ή και άλλους κρατικούς και πολιτειακούς αξιωματούχους, δημόσια ή και σε άλλες περιπτώσεις, να μιλούν τουλάχιστον με απαξίωση ή ακόμα και να αμφισβητούν το μέγεθος και τις διαστάσεις των προβλημάτων που ταλανίζουν αυτές τις οικογένειες, αφήνοντας σαφή εικόνα των προθέσεών τους. Το μήνυμα που εισπράττουν οι πολύτεκνες οικογένειες αλλά και ο κάθε καλόπιστος πολίτης, είναι ότι θα ακολουθηθούν πολιτικές οι οποίες όχι μόνο δεν θα ανακουφίσουν τους πολυτέκνους αλλά εξελικτικά θα τους προσθέσουν ακόμα περισσότερα προβλήματα. Και το συμπέρασμα βέβαια από τη συμπεριφορά και την αντιμετώπιση είναι ότι οι κρατούντες, κυβερνώντες και αντιπολιτευόμενοι, έχουν γραμμένους στα παλιά τους τα παπούτσια τους πολυτέκνους όπως κι άλλες κατηγορίες πολιτών που καλούνται να πληρώσουν τα σπασμένα της κρίσης και των όποιων κακών χειρισμών έγιναν και συνεχίζουν να γίνονται. Κι όλα αυτά συμβαίνουν επειδή, κυβερνώντες και αντιπολιτευόμενοι δεν έχουν ιδέα για το πώς παλεύει μια πολυμελής οικογένεια να τα φέρει βόλτα. Ποτέ δεν μπήκε στον κόπο οποιοσδήποτε από αυτούς να περάσει το κατώφλι κάποιου σπιτιού όπου αναγκάζονται να ζουν κι να επιβιώνουν έξι, οκτώ, δέκα ή και περισσότερα άτομα. Κανένας απ’ όλους αυτούς που, με βάση τη μισθοδοσία τους και τα όποια άλλα ωφελήματά τους, δεν πρέπει να αντιμετωπίζουν κανένα οικονομικό τουλάχιστον πρόβλημα, δεν είχαν καμιά ουσιαστική επαφή με αυτούς τους ανθρώπους. Το πολύ πολύ να επισκέπτονται τους πολύτεκνους σε προεκλογικές περιόδους… Κι από την πλευρά τους οι οικογένειες που επηρεάζονται γιατί δεν έχουν να πληρώσουν τους παραφουσκωμένους λογαριασμούς της ΑΗΚ, που δεν μπορούν με τα όποια επιδόματα τους παρέχονται, να αντεπεξέλθουν στο συνεχώς αυξανόμενο κόστος των καθημερινών αναγκών, όχι μόνο δεν στρέφονται δυναμικά εναντίον αυτών που τους αδικούν (όπως θα γινόταν ίσως σε άλλες χώρες) αλλά τους αντιμετωπίζουν με τον σταυρό στο χέρι, με αξιοπρεπείς διαμαρτυρίες οι οποίες όμως, όπως αποδεικνύεται, δεν φέρνουν αποτέλεσμα.
