Πριν λίγες μέρες σε ένα χαμόσπιτο στην αυτοστέγαση των Λατσιών, στις τέσσερεις τα χαράματα, δύο αδέλφια άρχισαν να διαπληκτίζονται για το ποιος θα έπρεπε να φροντίσει την κατάκοιτη μητέρα τους. Κι ο διαπληκτισμός κατέληξε σε φόνο. Ο αδελφός σκότωσε την αδελφή του. Το φονικό έφερε στην επιφάνεια την τραγωδία μιας οικογένειας. Μια μάνα κατάκοιτη, δεν μπορούσε καν να σηκωθεί από το κρεβάτι της και δύο αδέλφια να την φροντίζουν μέρα νύχτα, κουβαλώντας ο καθένας τα δικά του προβλήματα. Παρόλα αυτά, κατά καιρούς, έκαναν προσπάθειες να ανοίξουν κάποιο παράθυρο σε ένα άλλο κόσμο. Η νεαρή παρακολούθησε μαθήματα νομικής σε κάποιο κολλέγιο κι ο νεαρός φοιτούσε στο εσπερινό γυμνάσιο. Και το έκανε αυτό, χωρίς καν ουσιαστικά πρακτικά μέσα. Χωρίς καν μέσο διακίνησης. Πολλές φορές περπατούσε χιλιόμετρα για να επιστρέψει στο σπίτι του. Αν ο καθένας από μας βάλει τον εαυτό του στη θέση των μελών της οικογένειας, μπορεί να νιώσει το αδιεξόδο και να αντιληφθεί ότι ο φόνος δεν ήταν και τόσο απρόσμενη εξέλιξη. Μετά το φονικό και την ταφή του θύματος, η μητέρα μεταφέρθηκε από τις κρατικές υπηρεσίες σε κάποιο ίδρυμα και ο γιος στις φυλακές, ενώ η υπουργός Εργασίες έδωσε οδηγίες για διερεύνηση της υπόθεσης. Χθες ο συνάδελφος Χρήστος Χαραλάμπους φέρνει στο φως την περίπτωση μιας άλλης οικογένειας στη Λεμεσό. Η μητέρα τυφλή, καθηλώμενη σε μια πολυθρόνα με το σώμα της να γεμίζει πληγές από την ακινησία, και άλλα πέντε μέλη της ίδιας οικογένειας, ο καθένας με δικά του προβλήματα και με μόνο ένα να είναι σε θέση να δουλέψει και να φροντίσει τον εαυτό και τους άλλους. Κι αυτός ο ένας φορτώνεται το βάρος όλης της οικογένειας ζώντας σε μια τρώγλη χωρίς καν συνθήκες υγιεινής. Ενδεχομένως η υπουργός θα διατάξει και πάλι έρευνα. Τι λένε αυτές οι έρευνες; Πού σταματούν οι ευθύνες του Τμήματος Ευημερίας; Η καταβολή επιδομάτων είναι αρκετή; Μπορούν οι άνθρωποι αυτοί να τα βγάλουν πέρα μόνοι τους άμα παραλάβουν το επίδομα που τους αναλογεί; Γιατί οι άνθρωποι αφήνονται στο έλεος τους και οδηγούνται σε απόγνωση;
