Σε συνέντευξη του την περασμένη Κυριακή στην «Α», ο εκπρόσωπος Τύπου του ΔΗΚΟ Φώτης Φωτίου, εξέφρασε την άποψη ότι στις προεδρικές εκλογές του 2012, το κόμμα του πρέπει να πορευθεί με στρατηγική πρώτου γύρου. «Δεν θα περιμένουμε τα ζάρια της τελευταίας στιγμής, ούτε συμφωνίες χωρίς περιεχόμενο και ξεκάθαρες δεσμεύσεις. Δεν θα υπάρξει για μας δίλημμα δεύτερου γύρου» προσθέτει στην τοποθέτηση του. Είναι αλήθεια ότι πρόκειται για πολιτικά ορθόδοξη επιλογή, διότι μόνο έτσι μπορεί να προκύψει ένα πρόγραμμα διακυβέρνησης κάποιου Προέδρου, το οποίο θα καλύπτει στο μέγιστο δυνατό βαθμό τις θέσεις των κομμάτων που θα τον εκλέξουν και θα περιορίσει στη διάρκεια της διακυβέρνησης τις διαφωνίες στον ελάχιστο βαθμό. Πλην όμως, σημασία έχει να μελετηθεί κατά πόσο είναι δυνατή μια τέτοια επιλογή για το ΔΗΚΟ ή μήπως τα δεδομένα που υπάρχουν και οι εξελίξεις που θα ακολουθήσουν θα εγκλωβίσουν τελικά και πάλι το ΔΗΚΟ (και όχι μόνο) σε επιλογές του δεύτερου γύρου. Η επιλογή της πρώτης Κυριακής θα μπορούσε να λειτουργήσει για το ΔΗΚΟ υπό τρεις προϋποθέσεις: Να συνεργαστεί από την πρώτη Κυριακή με τον ΔΗΣΥ, να συνεργαστεί με το ΑΚΕΛ, να συνεργαστεί με τα άλλα κόμματα του ενδιάμεσου χώρου με έναν υποψήφιο τόσο ισχυρό ώστε να μπορεί να περάσει στο δεύτερο γύρο σε βάρος κάποιου από τους υποψήφιους των δύο μεγάλων κομμάτων. Στο πρώτο ενδεχόμενο, ο ΔΗΣΥ έχει ήδη δρομολογήσει την πορεία του προς τις εκλογές με υποψήφιο τον Νίκο Αναστασιάδη. Επομένως, αν θέλει το ΔΗΚΟ να συνεργαστεί μαζί του από την πρώτη Κυριακή θα πρέπει να υποστηρίξει τον Αναστασιάδη καταλήγοντας μαζί του σε συμφωνία και σε κοινό πρόγραμμα. Αυτό όμως, δεν φαίνεται πολύ πιθανό, αφού είναι σαφές ότι αρκετοί μέσα στο ΔΗΚΟ δεν είναι έτοιμοι για κάτι τέτοιο. Όσον αφορά το δεύτερο ενδεχόμενο, είναι σαφές ότι το ΔΗΚΟ θα προσπαθήσει να πετύχει συνεργασία με το ΑΚΕΛ με δηκοϊκό υποψήφιο. Αυτό όμως, εξαρτάται από την πρόθεση του Δημήτρη Χριστόφια, διότι εάν αυτός αποφασίσει να διεκδικήσει (για οποιουσδήποτε λόγους) επανεκλογή, τότε το ΑΚΕΛ δεν θα έχει άλλη επιλογή. Ακόμη όμως και αν ο Χριστόφιας δεν διεκδικήσει επανεκλογή (πράγμα που επί του παρόντος δεν φαίνεται) το ΑΚΕΛ θα επιθυμεί μια τέτοια συνεργασία με δικό του υποψήφιο, κάτι που τουλάχιστον με τα σημερινά δεδομένα δεν φαίνεται να θέλει το ΔΗΚΟ, ο πρόεδρος του οποίου μπορεί να μην το ομολογεί, αλλά θέλει να επωφεληθεί από τα όποια παρασκήνια για να είναι ο ίδιος υποψήφιος σε μια συνεργασία με κάποιο από τα μεγάλα κόμματα. Το τρίτο ενδεχόμενο είναι αστείο και να το συζητά κάποιος διότι όταν ένας Τάσσος Παπαδόπουλος, όντας πρόεδρος της Δημοκρατίας, δεν μπόρεσε να περάσει στο δεύτερο γύρο, ποιος άλλος μπορεί; Το δεδομένο που υπάρχει αυτή την στιγμή είναι ότι ο ΔΗΣΥ προχωρεί με τον Αναστασιάδη, το ΑΚΕΛ δεν έχει την πολυτέλεια να στηρίξει τον δηκοϊκό πρόεδρο (θα προκαλούσε σεισμικές αναταράξεις στη βάση του) και δεν διαφαίνεται επί του παρόντος να υπάρχει άλλος δηκοϊκός που να μπορεί να μπορεί να γίνει αποδεκτός. Άρα, εάν το ΔΗΚΟ νοιώθει ότι δεν τον καλύπτουν οι υποψήφιοι των μεγάλων κομμάτων και οι πολιτικές τους θέσεις (ρεαλιστικά και όχι στη βάση γενικόλογων αρχών που συνήθως σκαρφίζονται για να δικαιολογούν αφύσικες συνεργασίες) μάλλον πρέπει να προετοιμαστεί από τώρα και για την προοπτική δεύτερης Κυριακής. Επιλέγοντας όμως από πριν (χωρίς να το ανακοινώσει βεβαίως) και όχι μεταξύ πρώτης και δεύτερης Κυριακής όπως πριν από πέντε χρόνια όταν το μόνο που παζάρεψε ήταν τα ανταλλάγματα που θα έπαιρνε (υπουργούς, προεδρία Βουλής κ.α.) και καθόλου πολιτικές και όρια.
