Όσο και αν δεν αποτελεί πρωτοτυπία η επισήμανση ότι η σημερινή κυβέρνηση παρουσιάζεται να υπαναχωρεί από δογματικές θέσεις που υποστήριζε με μανία για πολλά χρόνια, δεν μπορεί να αγνοείται το φαινόμενο, καθώς αν συνέβαινε σε άλλη ευρωπαϊκή χώρα θα αποτελούσε πρώτο θέμα. Ποιος μπορεί άραγε να ξεχάσει τον κάθετο τρόπο με τον οποίο ο πρόεδρος Χριστόφιας απέκλειε κάθε ενδεχόμενο για δημιουργία καζίνο στην Κύπρο επί δικής του διακυβέρνησης; Και όμως, έστω και αν χρονικά δεν προλαβαίνουν να ιδρύσουν καζίνο μέχρι το τέλος της θητείας του (ένας χρόνος) εντούτοις, ο δογματισμός έχει πάει περίπατο εδώ και καιρό δια στόματος του υπουργού Οικονομικών και το θέμα πλέον, είναι πώς θα σχεδιαστεί και πότε. Κατ’ ανάλογο τρόπο, ποιος μπορεί άραγε ποτέ να ξεχάσει τον πόλεμο που έκανε το ΑΚΕΛ για πολλά χρόνια, στην πρόταση που άλλοι έθεταν για αποκρατικοποίηση σε διάφορους ημικρατικούς οργανισμούς και το άνοιγμα της πόρτας σε ιδιώτες στρατηγικούς επενδυτές, ώστε να αποτραπεί η χρεοκοπία που πριν από πολύ καιρό διαφαινόταν να σκιάζει αρκετούς οργανισμούς; Ειδικά για τις Κυπριακές Αερογραμμές, η σχετική πρόταση επαναλαμβανόταν στα πρωτοσέλιδα του Τύπου κάθε λίγο και λιγάκι, όταν καλείτο η εκάστοτε κυβέρνηση (στην ουσία οι φορολογούμενοι πολίτες) να τις ενισχύσουν με κάμποσα εκατομμύρια για να συνεχίσουν να πετούν. Οποία ειρωνεία όμως. Το κράτος πέρασε από διακυβέρνηση του δεξιού ΔΗΣΥ και δεν προχώρησε σε αποκρατικοποιήσεις, αλλά προχωρά σε αυτές επί μιας αριστερής διακυβέρνησης, με Πρόεδρο έναν κομμουνιστή ο οποίος όπως έχει αρκετές φορές διακηρύξει, δεν μετανιώνει ποτέ για την ιδεολογία του. Τι άλλο άραγε, παρά κορυφαία κατάρρευση μιας πολιτικής ιδεολογίας είναι αυτό; Τι άλλο από δικαίωση εκείνων που υποστήριζαν για χρόνια την πολιτική των αποκρατικοποιήσεων μπορεί να σημαίνει; Και βεβαίως, το θέμα που έχει σημασία δεν είναι ποια ιδεολογία δικαιώνεται και ποια όχι. Αυτό αφορά μόνο όσους συνεχίζουν όντας στην τρίτη μετά Χριστό χιλιετία, να φανατίζονται για ιδεολογίες, ενώ είναι πέραν πάσης αμφιβολίας αποδεδειγμένο ότι καμία δεν κατέχει το αλάθητο και όλες έχουν τα συν και τα πλην τους. Ότι στη σύγχρονη εποχή που ζούμε, δεν μπορεί το πρότυπο καμιάς ιδεολογίας να δώσει λύσεις σε όλα τα προβλήματα της ανθρωπότητας και ότι μόνο η σύνθεση των θετικών στοιχείων τους είναι η καταλληλότερη συνταγή. Εκείνο που πραγματικά έχει σημασία είναι ότι οι δογματισμοί και οι ιδεοληψίες, επέφεραν τελικά κόστος στον τόπο και στους πολίτες του. Αν η απόφαση για στρατηγικό επενδυτή λαμβανόταν πριν μερικά χρόνια, ίσως το τεράστιο οικονομικό κόστος να είχε αποτραπεί. Αυτή η στροφή 180 μοιρών στους δογματισμούς και τις ιδεοληψίες των κυβερνώντων, μας υποχρεώνει να διερωτηθούμε τι άλλες αλλαγές θέσεων ενδέχεται να δούμε στο μέλλον. Μήπως για παράδειγμα στον εναπομείναντα ένα χρόνο θητείας της κυβέρνησης Χριστόφια μπορεί να κάνει στροφή στην επίσης δογματική άρνηση για υποβολή αίτησης ένταξης στο Συνεταιρισμό για την Ειρήνη; Είτε κάνει όμως κι άλλες στροφές από ιδεοληψίες και δογματισμούς είτε όχι, το γεγονός είναι ότι στην τετραετή μέχρι στιγμής θητεία της έχει καταγράψει λανθασμένους υπολογισμούς σε ένα σωρό θέματα: Υδατικό όπου σταμάτησε στην αρχή της διακυβέρνησης της τις αφαλατώσεις με αποτέλεσμα να πληρώσουμε δεκάδες εκατομμύρια για εισαγωγή νερού, οικονομία όπου διακήρυττε ότι δεν θα μας αγγίξει η κρίση, ένταξη στην ευρωζώνη όπου το κυβερνών ΑΚΕΛ αντιτίθετο, φυσικό αέριο όπου επέμενε σε μια συμφωνία με τη Shell που θα ήταν άκρως ζημιογόνα για τον τόπο, κυπριακό όπου η περιβόητη «κυπριακή διαδικασία» επέφερε εγκλωβισμό, Μαρί όπου το αποτέλεσμα ήταν μια τραγωδία με 13 νεκρούς και τεράστιο οικονομικό κόστος κ.α.). Όσο και να θέλει κάποιος, πώς να δείξει εμπιστοσύνη για ακόμη ένα χρόνο; Πώς;
