ΔΕΝ είναι –φευ– τηλεοπτικό σίριαλ, να προηγηθεί η προειδοποίηση: —Το πρόγραμμα που ακολουθεί είναι κατάλληλο για γενική παρακολούθηση! και η επιβράδυνση να είναι τέτοια που και μιας εβδομάδας να χάσεις τα επεισόδια, η… πλοκή μένει εκεί που την άφησες! Ούτε διαφήμιση που χαϊδεύει τη ματαιοδοξία με τα κοινότοπα: —Επειδή σάς αξίζει κ.λπ. Είναι τηλεοπτικά δελτία και τίτλοι πρωτοσέλιδοι σε έντυπα: —Η Ελλάδα σε κλοιό απεργιών υπό την απειλή χρεοκοπίας. Και: —Επειδή δεν… εφαρμόστηκε πλήρως το Α' Μνημόνιο, θα… επιβληθεί Β' Μνημόνιο! Έτσι γίνεται με τους… αναξιόπιστους οφειλέτας: Και άλλες μειώσεις στο κατώτατο όριο μισθών και συντάξεων κ.λπ. (Δικαιολογημένη η απορία: — Υπάρχει από τον υπερθετικό το… κατώτατο– και άλλο…πιο κάτω;) Λοιπόν: Να είναι φτώχεια, αντέχεται από όσους ασκήθηκαν να στηρίζουν την αυριανή τους επιβίωση στα δυο τους χέρια. Να είναι θεομηνία, αντιμετωπίζεται με υπομονή και ανασυγκρότηση. Άμα, όμως, είναι διασυρμός, χωρίς τέλος και ανατροπή: —Αναξιόπιστε που δεν πληρώνεις τα χρέη σου, για να σε δανείσουμε να πληρώσεις τα προηγούμενα χρέη σου απαιτούμε και απαιτούμε… τότε, στη δυσπραγία και την ανέχεια προστίθεται και η ασήκωτη προσβολή. Γι’ άλλη μια φοράοι… τοξικές ηγεσίες που υποθήκευσαν μετοξικάδάνεια το μέλλον της χώρας και των πολιτών, έχουν (αυτο)αποσυρθεί στα μέγαρα, και: «Λαός που πίστευε και καρτερούσε, λαός φαρμακωμένος στέκει και θωρεί…»
