Όλα μοιάζουν ασήμαντα, μικρά και ξένα. Τα πεταμένα εκατομμύρια στις Κυπριακές Αερογραμμές. Τα 500 χρόνια παράδοσης που διαγράφηκαν για να έχουμε ένα πρότυπο χαλλουμιού κομμένο και ραμμένο στα μέτρα των μεγαλοσυμφερόντων. Τα χαράτσια στο ρεύμα, η ακρίβεια στην αγορά, το τρύπιο πορτοφόλι. Όλα τούτα και μύρια άλλα που μας βασανίζουν τη σκέψη φαντάζουν ανάξια λόγου, εφήμερα και ιδιοτελή. Μικρές έγνοιες μες στην κοσμοχαλασιά. Μες στη λαίλαπα! Τη λαίλαπα που κατακαίει τα σωθικά της Ελλάδας, αυτήν! Που μοιάζει αχόρταγη, αδάμαστη, σαν κόλαση επί Γης. Που συνθλίβει ζωές ανθρώπων μες στη μέγκενη του χρόνου, που καταδικάζει ένα λαό εις θάνατον, που σπέρνει την απόγνωση, την απελπισία. Και κλαίει σήμερα η ψυχή μας, κλαίει όπως και τότε -τότες που τα χέρια ξένων πρακτόρων κατέκαιαν κάθε σπιθαμή γης. Μα όταν το δάκρυ στερέψει, θα ξανάρθουν οι θύμησες. (Σαν να ’ταν χθες, που απάνω στην καμένη γη, στη γη της Κερύνειας, φυτέψαμε την Αρτέμιδα και αποκτήσαμε την Ελπίδα). Τούτο (ξανά) είναι το Χρέος μας, η προσταγή των προγόνων. Να φτάσουμε εκεί που δεν μπορούμε και να ξαναφυτέψουμε την Ελπίδα. Για την Ελλάδα που μας δίδαξε πολιτισμό, για την Ελλάδα που μας μεγάλωσε, για την Ελλάδα της ψυχής μας. Για την Ελλάδα... giogros.agapiou@phileleftheros.com
