Για ακόμη μία φορά, η Κύπρος βιώνει πολιτικές συμπεριφορές απείρου κάλλους. Φαίνεται πως όσα χρόνια και αν περάσουν δεν πρόκειται οι πολιτικοί να αλλάξουν για να εξαφανισθούν αυτές οι συμπεριφορές που συνεχίζουν ασταμάτητα να υποβαθμίζουν το επίπεδο της πολιτικής και κάθε φορά κάνουν τον πάτο να διακρίνεται σε ακόμη μεγαλύτερο βάθος. Το παιχνίδι των γνωστών ατάκων το οποίο χαρακτηρίζει τη συμπεριφορά των πλείστων πολιτικών, «εμπλουτίζεται» και «εκσυγχρονίζεται» τώρα με τη χρήση παροιμιών. Ρωτήθηκε ο πρόεδρος Χριστόφιας να σχολιάσει την εξαγγελία της υποψηφιότητας Αναστασιάδη και έδωσε μια «μεστή» από νοήματα απάντηση: «Όποιος βιάζεται σκοντάφτει…» είπε με ύφος διανοούμενου ο πρόεδρος. Και τώρα θα αρχίσουν οι πολιτικοί, οι αναλυτές και οι δημοσιογράφοι να προσπαθούν να ερμηνεύσουν την «βαθυστόχαστη» απάντηση του Προέδρου. Τι ήθελε άραγε να πει; Μήπως εννοούσε «άστε τον Αναστασιάδη να μπει στη μάχη από τώρα να φθαρεί και όταν θα ανακοινώσω εγώ τη δική μου υποψηφιότητα θα του γελάσω;» Μήπως ότι εμμέσως για ακόμη μία φορά άφησε να αιωρείται η δική του υποψηφιότητα; Ή μήπως ότι το ΑΚΕΛ δεν ανησυχεί από την υποψηφιότητα του προέδρου του ΔΗΣΥ διότι έχει έτοιμη στρατηγική με την οποία θα μπορέσει να ξαναπαρασύρει το ΔΗΚΟ και την ΕΔΕΚ σε κάποια συνεργασία; Ό,τι και αν εννοούσε ο Δημήτρης Χριστόφιας, ελάχιστη σημασία έχει. Εκείνο που ενδιαφέρει τον κόσμο είναι πώς θα λυθούν τα προβλήματα του, πώς θα βρεθεί διέξοδος στα εθνικά θέματα ώστε να μην υποστεί τις (διαφαινόμενες) συνέπειες από τους κατά συρροή λανθασμένους χειρισμούς. Και η άλλη πλευρά όμως; Έπρεπε να δείξει ότι δεν υστερεί ούτε και στην παροιμιολογία από τον πρόεδρο της Δημοκρατίας. «Θα μπορούσε κάποιος να πει ότι αν συζητάμε την αποχώρηση του ΑΚΕΛ από την κυβέρνηση, το γοργόν και χάριν έχει» ήταν η απάντηση (από τον εκπρόσωπο Τύπο του ΔΗΣΥ και όχι τον Αναστασιάδη για να είμαστε δίκαιοι). Ο καθένας μπορεί να κρίνει την απάντηση της Πινδάρου και αν αυτή δείχνει ότι μπορούμε να αναμένουμε κάτι διαφορετικό από αυτήν. Ο καθένας μπορεί να κρίνει εάν η απάντηση αυτή αφήνει απλώς να φαίνεται η αδημονία της να καταλάβει την εξουσία. Την ίδια στιγμή όμως, το εθνικό θέμα που υποτίθεται ότι «καίει» όλους, βρίσκεται ίσως στο πιο κρίσιμο σημείο του. Από τις εξελίξεις των επόμενων μηνών ίσως να μην μπορέσουμε να αποφύγουμε την πιο δυσμενή κατάληξη που θα μπορούσε να υπάρξει. Την ίδια στιγμή, η οικονομία του τόπου συνεχίζει να βρίσκεται σε οριακό σημείο. Μπορεί τα μέτρα που λήφθηκαν και το ρωσικό δάνειο να έδωσαν προς το παρόν οξυγόνο, αλλά οι υποβαθμίσεις συνεχίζονται, ενώ χρειάζονται πολλά ακόμη να γίνουν για να μην φτάσουμε στην κατάντια της Ελλάδας. Την ίδια στιγμή η ανεργία μαστίζει χιλιάδες νέους και όχι μόνο και ένα σωρό συνάνθρωποι μας περνούν από τα κοινωνικά παντοπωλεία για να βρουν φαγητό. Την ίδια στιγμή, το κράτος ασφυκτιά για εκσυγχρονισμό και για αλλαγές. Την ίδια στιγμή υπάρχουν χίλια δυό προβλήματα σε όλους τους τομείς που απαιτούν λύσεις. Οι ατάκες και οι παροιμίες δεν προσφέρουν λύσεις. Η φαιά ουσία των πολιτικών παρά να χαραμίζεται σε αυτές θα έπρεπε να αφιερωθεί στη σοβαρή εξεύρεση λύσεων σε όλα τα προαναφερθέντα. Το μόνο που πετυχαίνουν με αυτή τη συμπεριφορά είναι να εξοργίζουν ακόμη περισσότερο τους πολίτες και να τους κάνουν να απαξιώνουν ολοένα και περισσότερο την πολιτική. Με τον κίνδυνο να επικριθούμε ότι συμπεριφερόμαστε όπως ακριβώς επικρίνουμε τους πολιτικούς ότι συμπεριφέρονται, θα επισημάνουμε μιαν άλλη παροιμία, αφού ίσως μόνο έτσι να μπορούν να καταλάβουν: «Εδώ καράβια χάνονται, βαρκούλες αρμενίζουν»…
