ΟΣΟ ακόμα μπορούμε να ανοίγουμε τα ντουλάπια μας και να βγάζουμε από μέσα ασημένια μαχαιροπήρουνα για να τα δώσουμε σε άλλους που έχουν ανάγκη, έχουμε ελπίδα ως τόπος και ως λαός. Όσο ακόμα μπορούμε να συγκινηθούμε στο άκουσμα πως άνθρωποι αυτοκτονούν γιατί δεν μπορούν πια να τα βγάλουν πέρα, πως άνθρωποι μένουν στους δρόμους, πως εξαρτώνται από το συσσίτιο, δείχνει πως δεν χάσαμε εντελώς τις αξίες μας, πως ακόμα τα ένστικτά μας λειτουργούν σωστά, έστω κι αν πολλές φορές μοιάζει να έχουμε αλλοτριωθεί εντελώς. Όσο ακόμα ανταποκρινόμαστε στο άκουσμα μιας καμπάνιας για συλλογή ρούχων και τροφίμων για αποστολή σε μια άλλη χώρα, είτε αυτή είναι η Αϊτή που πλήγηκε από σεισμό, είτε είναι η Ινδονησία που κτυπήθηκε από τσουνάμι, είτε είναι η Ελλάδα που πνίγηκε στα διεθνή δάνεια, μπορούμε να ελπίζουμε. Όσο ακόμα μπορούμε να βάλουμε τη θέση μας στη θέση του άλλου και να συνδράμουμε, θα πει πως το παιχνίδι δεν είναι χαμένο. Όσο μπορούμε να τα κάνουμε όλα αυτά, όχι για να προβληθεί η προσφορά μας, ούτε για να επιδείξουμε τον πλούτο μας, αλλά γιατί πονάμε στα αλήθεια να σκεφτόμαστε τους άλλους που υποφέρουν, είναι παρήγορο. Πολλές φορές δίνουμε την εικόνα ανθρώπων που έχουμε αλλοτριωθεί μέσα στο νεοπλουτισμό μας. Πως είμαστε εντελώς ρηχοί, εγωκεντρικοί, σχεδόν αυτιστικοί κλεισμένοι στον μικρόκοσμό τους. Περιστρεφόμαστε γύρω από τα λεφτά, στα γκάλοπ εμφανιζόμαστε να μην έχουμε καν αντίληψη τι είναι η διαφθορά, θεωρούμε τα κρούσματά της ως φυσιολογικά. Αυτός είναι μόνο ο κακός μας εαυτός, που εμφανίζεται πιο συχνά από τον καλό, ο οποίος όμως δεν έπαψε να υπάρχει. Και στα δύσκολα, τουλάχιστον, ανασυντάσσεται. Η προσέλευση του κόσμου στα σημεία που καθορίστηκαν για τη συλλογή βοήθειας προς την Ελλάδα είναι συγκινητική, αλλά ταυτόχρονα και ελπιδοφόρα. Στα κύτταρά μας υπάρχουν ακόμα αξίες που μας κληροδότησαν οι γονείς και οι παππούδες μας. Και μπορεί η κρίση, όσα κακά κι αν έχει φέρει και όσα θα φέρει ακόμα, να ξυπνήσει αν μη τι άλλο τον καλό μας εαυτό.
