Μέχρι να οριστικοποιηθεί η υποψηφιότητα του Νίκου Αναστασιάδη με την τυπική επικύρωση από το Ανώτατο Συμβούλιο του ΔΗΣΥ στις 17 Μαρτίου και μέχρι να οριστικοποιήσει η Ελένη Θεοχάρους αν θα είναι τελικά ή όχι υποψήφια στις προεδρικές εκλογές, θα συνεχίσει η πρόκληση αναταράξεων στην Πινδάρου. Θα συνεχίσει η Θεοχάρους να εξαπολύει βολές ως προς τη διαδικασία επιλογής του υποψηφίου του ΔΗΣΥ για τις προεδρικές εκλογές, αλλά και για τις εσωκομματικές εκλογές οι οποίες τελικά ήταν… ανύπαρκτες. Θα συνεχίσει όμως και η ίδια να δέχεται βολές από διάφορα στελέχη του ΔΗΣΥ όπως έκανε προχθές ο αντιπρόεδρος Λευτέρης Χριστοφόρου, σχετικά με την δική της στάση και για τα δύο θέματα. Αξίζει λοιπόν, να λεχθούν μερικές αλήθειες γι’ αυτό το θέμα. Αλήθεια πρώτη: Έχει δίκαιο ο Λ. Χριστοφόρου ότι η διαδικασία επιλογής του υποψηφίου στις προεδρικές εκλογές (στο Ανώτατο Συμβούλιο από μερικές εκατοντάδες στελέχη) δεν αμφισβητήθηκε ποτέ από κανένα σε οποιοδήποτε καταστατικό συνέδριο. Εξίσου αλήθεια όμως, είναι και ότι ακόμη και εάν αυτή η πρόνοια αμφισβητείτο από κάποιο στέλεχος εκτός ηγεσίας, θα ήταν σχεδόν αδύνατο να περάσει κι αυτό το κατανοούν όσοι παρακολουθούν για χρόνια πώς λειτουργούν τα πράγματα στα κομματικά συνέδρια στην Κύπρο, ακόμη και στα πιο φιλελεύθερα κόμματα. Ταυτόχρονα όμως, είναι επίσης σωστό ότι εάν η Θεοχάρους ή κάποιος άλλος είχε αμφισβητήσει την εν λόγω πρόνοια, σήμερα θα ήταν δικαιολογημένη η όποια αντίδραση. Το πιο σημαντικό από όλα ωστόσο, είναι ότι μια τέτοια αλλαγή θα έπρεπε να είχε προ καιρού προωθηθεί από την ηγεσία ενός κόμματος που αυτοπαρουσιάζεται ως το πλέον σύγχρονο και δημοκρατικό. Δεν χωράει σε καμία λογική, το να εκλέγει τον πρόεδρο του ΔΗΣΥ το σύνολο των μελών του κόμματος και τον υποψήφιο πρόεδρο της Δημοκρατίας μια χούφτα στελεχών. Η στήλη το ξανάγραψε, ας παραδειγματιστούμε κάποτε από το παράδειγμα των ΗΠΑ. Αλήθεια δεύτερη: Είναι σωστό το επιχείρημα ότι εάν η Θεοχάρους επιθυμεί να λάβει το χρίσμα, ουδείς της απαγορεύει να το πράξει στη συνεδρία του Ανωτάτου Συμβουλίου του ΔΗΣΥ. Είναι όμως, εξίσου αλήθεια την οποία γνωρίζουν πάρα πολύ καλά όσοι ασχολούνται με τα κομματικά, ότι ΟΥΔΕΙΣ έχει πιθανότητες να κερδίσει τον Αναστασιάδη σε μια διαδικασία στο συγκεκριμένο συλλογικό σώμα. Και βεβαίως, είναι απολύτως σεβαστή η επιλογή των μελών του Ανωτάτου Συμβουλίου του ΔΗΣΥ, αλλά ουδείς μπορεί να ισχυριστεί ότι αυτή η επιλογή καλύπτει την προτίμηση και των χιλιάδων μελών. Αλήθεια τρίτη: Έχει απόλυτο δίκαιο η Θεοχάρους όταν ισχυρίζεται πως το εκλογικό συνέδριο του ΔΗΣΥ ήταν ανούσιο και ότι «εκλογικά συνέδρια χωρίς εκλογές δεν έχουν καμία ουσία διότι δεν προάγουν τη δημοκρατία». Παρ’ όλα αυτά, εάν επιθυμούσε να διεκδικήσει οποιοδήποτε αξίωμα, έπρεπε να το είχε κάνει. Δεν είναι δικαιολογία ότι υπήρξαν πιέσεις από κάποιους για να αποφευχθούν οι εκλογές. Στο κάτω-κάτω, οι πολιτικοί πρέπει να δείχνουν κάθε στιγμή την τόλμη τους και το θάρρος τους να διεκδικούν εκείνο που θεωρούν σωστό ασχέτως εάν οι άλλοι διαφωνούν ή για κάποιες σκοπιμότητες επιχειρούν να τους αποτρέψουν. Επίσης άσχετη ήταν και η παρατήρηση του Λ. Χριστοφόρου ότι η Θεοχάρους δεν πρέπει να έχει παράπονο για την ανέλιξη της στον ΔΗΣΥ και ότι δεν προέρχεται από αυτόν. Η όποια ανέλιξη του όποιου στελέχους από ποιον καθορίζεται; Δηλαδή, επιτρέπεται και είναι θεμιτό για κάποιον να εκλεγεί αντιπρόεδρος αλλά δεν του επιτρέπεται να εκλεγεί αναπληρωτής πρόεδρος; Του επιτρέπεται να διεκδικεί εκλογή στη Βουλή ή στην Ευρωβουλή, αλλά του απαγορεύεται να διεκδικεί εκλογή στην προεδρία του κράτους; Τέτοια λογική ο καθένας μπορεί να αντιληφθεί ότι δεν μπορεί να υιοθετείται σε οποιδήποτε δημοκρατικό και φιλελεύθερο κόμμα. Αυτά για να λέμε τα σύκα-σύκα και τη σκάφη-σκάφη.
