Την περασμένη βδομάδα επικρίναμε την απόφαση «αποκατάστασης των αδίκως δολοφονηθέντων» κατά τη διάρκεια του αγώνα της ΕΟΚΑ. Κυρίως το γεγονός ότι ενώ ο Δημήτρης Χριστόφιας κατείχε την εξουσία επί πέντε χρόνια και θα μπορούσε να οργανώσει αυτή την ιστορική πράξη μέσα από διαδικασίες, που θα υποχρέωνε τους πάντες να την σεβαστούν, άφησε το χρόνο να εξαντληθεί και ξαφνικά εξέδωσε μια ανακοίνωση εντελώς πρόχειρη, χωρίς καμιά τεκμηρίωση και χωρίς να λαμβάνει υπόψη αν η αποκατάσταση της μνήμης αυτών των ανθρώπων θα είναι σεβαστή από όλους, όπως πρέπει να είναι μια τέτοια ιστορική πράξη αποκατάστασης συμβάντων της ιστορίας μας. Παράλληλα όμως και για λόγους ηθικής τάξης και δεοντολογίας, θα ήταν παράλειψη να μην σημειώσουμε και την ευθύνη όσων όλα τα προηγούμενα χρόνια δεν φρόντισαν να ξεκαθαρίσουν τα γεγονότα για εκείνους τουλάχιστον, που ο θάνατος τους ήταν ολοφάνερο ότι δεν μπορούσε να αποδοθεί σε εκτέλεση της Οργάνωσης για πράξεις προδοσίας.
Για να μιλήσω με συγκεκριμένο παράδειγμα, είναι αδύνατο να αντιληφθώ γιατί βρισκόταν τόσα χρόνια σε λίστα προδοτών ο Μιχάλης Πέτρου, που φονεύθηκε στη Λύση το 1958, από ομάδα της ΕΟΚΑ. Δεν πυροβολήθηκε ως προδότης, αλλά σε επεισόδιο στο οποίο ήρθαν σε αντιπαράθεση στην πλατεία του χωριού ομάδα της ΕΟΚΑ και ομάδα της ΠΕΟ, που βρισκόταν σε καφενείο. Διαβάζοντας, κυρίως στο βιβλίο του Παναγιώτη Παπαδημήτρη «1000 άγριοι φόνοι στην Κύπρο», για το ποιος ήταν ο Μιχάλης Πέτρου, πιστεύω ότι θα ήταν τιμή για την ιστορία της ΕΟΚΑ αν οι Σύνδεσμοι Αγωνιστών, αναγνώριζαν με κάποιο τρόπο, έστω και με μια επιστολή προς την οικογένεια του, ότι ο Πέτρου δεν υπήρξε ποτέ προδότης και κυρίως ότι η ΕΟΚΑ δεν έδωσε ποτέ διαταγή για εκτέλεση του. Αυτό δεν θα μόλυνε ούτε κατ΄ ελάχιστο τον απελευθερωτικό αγώνα, αντίθετα θα τον απάλλασσε από ρύπους με τους οποίους προσπαθούν διάφοροι ανιστόρητοι να τον λερώσουν. 
Διαβάζω, λοιπόν, ότι ο Μιχάλης Πέτρου ήταν στέλεχος της ΠΕΟ, δεδηλωμένος αριστερός «και ένας άνθρωπος που πίστευε στην Ένωση με την Ελλάδα», όπως γράφει ο Παπαδημήτρης. Πολεμιστής στο Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, επέστρεψε στους Άγγλους το μετάλλιο του σε ένδειξη αποδοκιμασίας της πολιτικής τους, ενώ «όποτε η ΕΟΚΑ της Λύσης χρειαζόταν την υπογραφή του για μαζικότερη καταδίκη ενεργειών του βρετανού κυριάρχου, ποτέ του δεν αρνείτο να προσυπογράψει», παρότι δεν ήταν μέλος της οργάνωσης. Οι συνθήκες κάτω από τις οποίες σκοτώθηκε, σκοτεινές. Στην αντιπαράθεση, κάποιος από την ομάδα της ΕΟΚΑ διέταξε «πυρ» και από αυτόματο όπλο σκοτώθηκε ο Πέτρου και τραυματίστηκαν άλλοι δύο. Δεν θα στήσουμε σήμερα δικαστήρια για να βρούμε πώς και τι και ποιοι; Όμως, είναι αδιανόητο να φέρει το στίγμα του προδότη ένας τέτοιος άνθρωπος και τόσα χρόνια να μην κάνει κανένας τίποτε απολύτως για να απαλλάξει τη μνήμη του αλλά και την οικογένεια του από αυτό το βάρος.

Υ.Γ. Με τη λογική που εργάστηκε η κυβέρνηση Χριστόφια γι΄ αυτό το ζήτημα, μπορεί μια άλλη κυβέρνηση να ανακοινώσει αίφνης απόφαση Υπουργικού Συμβουλίου και να καταδικάζει το ΑΚΕΛ για όσα έκανε τότε εναντίον της ΕΟΚΑ;