Έχουμε και μια πολύ απλοϊκή απορία, εκτός των πολλών άλλων περίπλοκων, που μας δημιούργησαν αυτή την εποχή τα δεκάδες εκατομμύρια και δισεκατομμύρια που πετούν γύρω μας σαν να είναι χαρτοπετσέτες σε νυκτερινό κέντρο. Μια απορία που μας προκάλεσε η ανακοίνωση του επιχειρηματία Λούτσιου, συμπεθέρου του Προέδρου της Δημοκρατίας. Η ανακοίνωση με την οποία απαντούσε στις επικρίσεις για τη μεταφορά χρημάτων εκτός Κύπρου, ανέφερε ότι οι εταιρείες και η οικογένεια Λούτσιου, μέχρι την 12η Μαρτίου 2013, που έγινε η μετακόμιση των εκατομμυρίων, «διέθεταν καταθέσεις σε τραπεζικά ιδρύματα της Κύπρου συνολικού ύψους €46.750.000» και επιπλέον «€4.000.000 σε κυπριακά κρατικά ομόλογα». Μπορεί να κατηγορηθούμε για αφέλεια, αλλά πραγματικά απορούμε: Πώς γίνεται μια οικογένεια, που η βασική της εργασία είναι να πουλά αυτοκίνητα διαθέτει καταθέσεις τόσων εκατομμυρίων; Η ανακοίνωση αναφέρει βέβαια ότι οι εταιρείες «εκτείνονται σε σωρεία οικονομικών δραστηριοτήτων», εκτός δηλαδή από τα αυτοκίνητα, αλλά αυτό δεν απαντά στην απορία. Είναι κάτι φυσιολογικό δηλαδή και δεν πρέπει να απορούμε το ότι μια επιχειρηματική δραστηριότητα σε μισό νησί των 800.000 κατοίκων, απέφερε σε μια οικογένεια τόσο μεγάλο κέρδος, που μάζεψε μόνο σε καταθέσεις και ομόλογα πάνω από €50 εκατομμύρια, χωρίς να υπολογίζονται άλλα κέρδη που όπως είναι πιθανό επενδύθηκαν σε ακίνητα, μετοχές κ.α.; Όταν μάλιστα, όπως έγραψε στο Facebook η θυγατέρα Αναστασιάδη και νύφη Λούτσιου, «τα έχασαν όλα το ΄74 και ο πεθερός μου ξεκίνησε από το μηδέν με σκληρή δουλειά, τιμιότητα και διαφάνεια»;
Χιλιάδες άλλοι βέβαια ξεκίνησαν από το μηδέν και παρά τη σκληρή δουλειά δεν έγιναν εκατομμυριούχοι. Μπράβο του κ. Λούτσιου, που τα κατάφερε και για να είμαστε δίκαιοι, είναι πάνω σε μερικούς δραστήριους επιχειρηματίες όπως τον κ. Λούτσιο, που στηρίχθηκε η ανάκαμψη της οικονομίας μετά την καταστροφή του 1974. Αλλά στηρίχθηκε και πάνω στους μισθοσυντήρητους, που επίσης τα έχασαν όλα και ξενιτεύτηκαν στες Αραπιές, για να μαζέψουν ένα πουγκί και ν΄ αγοράσουν διπλοκάμπινα να αρχίσουν να κτίζουν τη νέα Κύπρο. Από τότε βέβαια πέρασαν πολλά χρόνια, πνιγήκαμε στην καλοπέραση μας κι αυτές οι ιστορίες ακούγονται σαν μακρινό παραμύθι, τώρα οι νεοκύπριοι μετρούν απλώς τους εκατομμυριούχους τους και διερωτούνται πώς φούσκωσαν όλα τόσο πολύ που έσκασαν μέσα σε μια νύκτα.
Σήμερα όμως, στη σελίδα 11, έχουμε κι ένα άλλο ρεπορτάζ, που καταγράφει τις τιμές διαφόρων προϊόντων κατά τον τελευταίο χρόνο. Θα δείτε ότι παρά την τόσο διαλυτική κρίση, που μας έπληξε, οι τιμές παραμένουν στα ύψη σαν να μην συμβαίνει τίποτε. Χθες δημοσιεύσαμε άλλο ρεπορτάζ με λίστα που ετοίμασαν οι Γερμανοί και στη σύγκριση φαίνεται ότι το κόστος ζωής στη Λευκωσία είναι πολύ ψηλότερο από αυτό του Βερολίνου παρότι εκεί είναι ψηλότεροι και οι μισθοί. Έτσι λοιπόν, τώρα που μας έπληξε τόσο πρωτοφανής κρίση, εκτός των άλλων, πρέπει να δούμε και μερικά ζητήματα που αφορούν αυτό που λέμε αισχροκέρδεια. Γιατί εκτός από τη λεηλασία των τραπεζών, εκτός από την ασυναρτησία της πολιτικής, εκτός από την επιπολαιότητα της κρατικής και ημικρατικής αναλγησίας, μας πλήττει και η αισχροκέρδεια. Που δεν λέει να συνετιστεί παρά τα χαστούκια. Με το συμπάθιο δηλαδή, αλλά καιρός να προσγειωθούν και οι εκατομμυριούχοι μας.