Μια από τις λιγοστές εταιρείες που παρέμειναν στον κατασκευαστικό τομέα προειδοποιεί με κλείσιμο ενός τμήματος (μονάδας κατασκευής μπετονίτη). ΚΕΒΕ -ΟΕΒ, από τους φανατικότερους θιασώτες της ιδιωτικοποίησης, κρούουν τον κώδωνα διαφόρων κινδύνων από την αλλαγή καθεστώτος στο λιμάνι της Λεμεσού. Ο βουλευτής του ΔΗΣΥ Δημήτρης Δημητρίου, αν και εκθειάζει τόσο την απόφαση της κυβέρνησης για ιδιωτικοποίηση του λιμανιού όσο και «τα αντανακλαστικά μας στην αντιμετώπιση κρίσεων», μοιάζει να μην είναι σίγουρος για το τελικό αποτέλεσμα: «Αν κινηθούν στο λιμάνι με μια λογική πως δεν υπάρχει άλλο τρόπος να εξαχθούν τα ντόπια προϊόντα, αλλά ούτε να εισαχθούν αυτά που θα εισαχθούν θα είναι καταστροφική για την οικονομία του τόπου μας. Αν καταφέρουμε από την ιδιωτικοποίηση του λιμανιού να ακριβύνουμε τις υπηρεσίες αντί να μειώσουμε το κόστος των εταιριών μας θα λειτουργήσουμε εντελώς ανάποδα από τον στόχο».
 
Σε ένα παράλληλο σύμπαν ο υπουργός Οικονομικών πανηγυρίζει για το θαύμα, επισημαίνοντας πως ο μεγαλύτερος βασικός κίνδυνος στους ικανοποιητικούς ρυθμούς ανάπτυξης που καταγράφει η κυπριακή οικονομία είναι ο κακός μας εαυτός. Ο εαυτός που αποφάσισε πως οι ιδιωτικοποιήσεις είναι πανάκεια και πρέπει τα πάντα να περάσουν στα χέρια ιδιωτών. Άνευ όρων. Χωρίς μεταβατικές περιόδους. Χωρίς μελέτη των τυχόν επιπτώσεων. Αγνοώντας το πιο απλό: Ένας ιδιώτης δεν ρίχνει τα εκατομμύριά του σε μια επιχείρηση (σε ένα λιμάνι) για να τα χάσει. Στόχος του είναι το κέρδος, το οποίο θα φροντίσει με κάθε τρόπο να πολλαπλασιάσει. Ακόμα κι αν θα πληγούν ντόπιες υπηρεσίες. Και ήδη το βλέπουμε να συμβαίνει. Ποια είναι τώρα η λύση της κυβέρνησης; Πώς θα λειτουργήσουν τα αντανακλαστικά της στη διαχείριση κρίσεων; Μετακυλώντας το αυξημένο κόστος στους συνήθεις ύποπτους διά επιδοτήσεων;
Σε έναν τόπο που μέχρι πρόσφατα το κράτος διαχειριζόταν ακόμα και αρτοποιεία, αποφασίζει να προχωρήσει σε ιδιωτικοποιήσεις πέφτοντας στα βαθιά. Και με υπέρμετρη αισιοδοξία ξεκινά από το λιμάνι του τόπου.
 
Όχι από το τελεφερίκ του Τροόδους ή κάποιο άλλο μικρό project, για τα οποία προφανώς δεν υπάρχει ενδιαφέρον. Ξεκινάμε από το λιμάνι ανεβάζοντας τους δείχτες της οικονομίας, έστω κι αν του χρόνου θα έχουν παράλληλα καταστραφεί παραγωγικοί τομείς. Τι να τον κάνουμε τον μπετονίτη, τα εσπεριδοειδή και τις πατάτες; Πουλάμε βίζες κι οι δείχτες μοιάζουν μια χαρά.  

Ο κακός μας εαυτός, λοιπόν, είναι ο μεγαλύτερος κίνδυνος για την οικονομία και τον τόπο γενικότερα. Πώς το εννοεί όμως ο υπουργός; Προφανώς δεν εννοεί εαυτόν.