Κάποτε θα πουλούσαμε τις Κυπριακές Αερογραμμές. Επενδυτές πήγαιναν κι έρχονταν, φιλούσαν περιπαθώς τον τότε Πρόεδρο έξω από το Προεδρικό, ονειρευόμασταν μεγάλα deals. Τελικά αφέθηκαν να πέσουν σε μαρασμό, μέχρι που έκλεισαν και μας έμεινε το αγρινό. Αεροπορικές εταιρείες χαμηλού κόστους, κυρίως, αναπλήρωσαν τα δρομολόγια αλλά με το κλείσιμο του εθνικού αερομεταφορέα ανακαλύψαμε πως ούτε την αλληλογραφία δεν μπορούσαμε να μεταφέρουμε. Στην εποχή του διαδικτύου όμως ποιος στέλνει γράμματα και ευχετήριες κάρτες; Μόνο πακέτα από το amazon είναι επείγον να φτάσουν στον προορισμό τους.
 
Τώρα είπαμε να πουλήσουμε το λιμάνι. Και προκλήθηκε χάος. Κι αντί να κερδίζει το κράτος από την ιδιωτικοποίηση, μάλλον θα πληρώνει κι από πάνω. Αποζημιώσεις σε όσους έχουν υποστεί ζημιές, ενοίκιο στην εταιρεία που διαχειρίζεται εδώ και λίγες μέρες το λιμάνι ώστε να ανακτήσει πίσω μέρος του και πάει λέγοντας. Κι ο Πρόεδρος, που βγήκε έξω να καπνίσει και επιστρέφοντας δεν βρήκε τον Ακιντζί, μας διαβεβαιώνει πως αν δεν επανέλθει ομαλότητα στο λιμάνι, θα παρέμβει προσωπικά. Ίσως ελπίζει πως αν πάει να καπνίσει άλλο ένα τσιγάρο, θα φύγει κι η διαχειρίστρια εταιρεία.
 
Κι έπεται η ιδιωτικοποίηση της Cyta, η οποία έχει ήδη απαξιωθεί τόσο που από χρυσή κότα μοιάζει πια με μαδημένο σπουργίτι.  
 
Δεν είναι από διάθεση αυτομαστιγώματος αλλά κάποια πράγματα είναι τόσο δύσκολο να γίνουν; Ανεξάρτητα αν κάποιος συμφωνεί ή διαφωνεί με τις ιδιωτικοποιήσεις, από τη στιγμή που αποφασίστηκε ότι θα πουληθεί το λιμάνι, ποιες μελέτες έγιναν για να αποφευχθεί το σημερινό χάος; ΚΕΒΕ και ΟΕΒ, που τώρα φωνάζουν για τις επιπτώσεις στους επιχειρηματίες-μέλη τους, δεν κλήθηκαν να πουν την άποψή τους; Δεν πρόβλεψαν τις επιπτώσεις; Σύμβουλοι πάνε κι έρχονται, ξοδεύονται εκατομμύρια σε μελέτες, κι όμως, στο τέλος σαν ερασιτέχνες της κακιάς ώρας τρέχουμε εκ των υστέρων να μπαλώσουμε τα πράγματα.
 
Είναι δύσκολο να πιστέψει κανείς πως είμαστε τόσο ανίκανοι ή τόσο αθώοι ώστε να μας ξεγελάνε πάντα οι άλλοι ή να μην καταφέρνουμε να προβλέψουμε τις διαστάσεις ενός ζητήματος. Είναι δύσκολο να πιστέψει κάποιος πως χειριζόμαστε τόσο σοβαρά ζητήματα με τόση προχειρότητα. Τα παραδείγματα άπειρα: Από τη σημερινή κατάσταση στο λιμάνι, τον χειρισμό της Λαϊκής Τράπεζας και των Κυπριακών Αερογραμμών μέχρι πολύ πιο απλά ζητήματα όπως την εγκατάσταση καμερών στους δρόμους η οποία επανέρχεται μετά από δέκα χρόνια. Τι άλλο μπορεί να φταίει;