Τον βλέπω να ξελαρυγγίζεται στο μπαλκόνι, οι φλέβες μαζί με τα χέρια του να τεντώνονται, να μιλά για προδότες της χώρας, να διαβεβαιώνει ότι ούτε νεκρός δεν θα συνεργαστεί με οποιονδήποτε ψήφισε ή στήριξε έστω και ένα μνημόνιο, να ειρωνεύεται μέσα στη Βουλή τους αντιπάλους του ότι ο ίδιος δεν θα στηθεί ποτέ στα τέσσερα μπροστά στην Τρόικα, να τους καλεί να ετοιμάσουν τα αεροπλάνα και τα ελικόπτερά τους να εγκαταλείψουν τη χώρα γιατί δεν τους σώζει κανείς, να το παίζει Σαμουήλ και να ξεκαθαρίζει πως «Αν δεν πάρουμε αυτό που θέλουμε, θα το κάνουμε Κούγκι», να διαβεβαιώνει ότι «δεν πρόκειται ποτέ ο ΦΠΑ στα νησιά να ανέβει», να... κατοχυρώνει τους πολίτες ώστε να προσφύγουν εναντίον της πληρωμής του ΕΝΦΙΑ, να δηλώνει εγγυητής πως «κανένα σπίτι δεν θα καταλήξει στα χέρια τραπεζίτη», να διαλαλεί -λίγες μόνο ώρες πριν από τη μεγαλύτερη κωλοτούμπα στη σύγχρονη ελληνική ιστορία, λίγο πριν το «όχι» του δημοψηφίσματος μετατραπεί σε «ναι»- ότι «κάνουν λάθος όσοι νομίζουν ότι θα βρουν συνεργάσιμους στην καταπάτηση της λαϊκής εντολής, κάνουν λάθος μεγάλο όσοι νομίζουν ότι έχουν να κάνουν με Σαμαρά και Βενιζέλο»... Και μετά; Και μετά, «στα τέσσερα τώρα», όπως ειρωνικά ανταπέδωσε από τα έδρανα της Βουλής ο Άδωνις Γεωργιάδης (ω, τι κατάντια, να σε ειρωνεύεται -ποιος;- ο Άδωνις Γεωργιάδης!), και «ναι σε όλα» και υπογραφές μνημονίων και αθέτηση όλων των υποσχέσεων και αναστολή των εγγυήσεων που έδωσε τους πολίτες και ΕΝΦΙΑ και ΦΠΑ και σπίτια στα χέρια τραπεζιτών και capital controls και τούμπα η λαϊκή εντολή και... Και ενδιάμεσα πολλά... «δεν θα σας προδώσω ποτέ, δεν θα σας προδώσω ποτέ», με τις φλέβες και τα χέρια να τεντώνονται… προς την καρέκλα, προφανώς, της εξουσίας!
 
Είναι ένα από τα βίντεο που κυκλοφόρησαν αυτές τις μέρες που ο Ελληνισμός γιορτάζει τα δύο χρόνια «πρώτη φορά αριστερά», το οποίο δεν εστιάζει στον πρωταγωνιστή, στο παιδί-θαύμα που θα βαρούσε τα νταούλια και θα χόρευαν οι αγορές, αλλά στο (ακρο)δεξιό δεκανίκι του, στον άνθρωπο που υπαγορεύει το τέμπο αυτής της διακυβέρνησης, η οποία, ενδεδυμένη τον μανδύα της προοδευτικότητας και της δήθεν δημοκρατικής αριστεράς, έγινε πολύ σύντομα ένα μ' αυτά που έφτυνε και ξόρκιζε, μετερχόμενη ακόμα και μεθόδους που παραπέμπουν σε άλλες εποχές και σε άλλα καθεστώτα...
 
Παρόλα αυτά, ο Πάνος απτόητος. Όσο πιο πολλές οι κωλοτούμπες, τόσο πιο πολλές και οι παράτες, έτσι για να συντηρείται το φρόνημα των ιθαγενών. Ορθόδοξο τρισάγιο (!) για τους πεσόντες στη ναυμαχία της Σαλαμίνας, που έγινε 480 χρόνια προ Χριστού, παλέτες λιμανιού στρωμένες με κόκκινα χαλιά και καταθέσεις στεφάνων στη θάλασσα, σταύρωμα των μαχητικών αεροπλάνων, όπως έκαναν παλιά οι γιαγιάδες μας ξεπροβοδίζοντάς μας από το σπίτι, υποδοχή της προέδρου της Βουλής με παραταγμένα αγήματα σε μια... εθιμοτυπική συνάντηση ενημέρωσης, πολλές εμφανίσεις με στρατιωτικές παραλλαγές, λίγο ξέπλυμα της Χρυσής Αυγής, κάμποσες ανέξοδες μαγκιές (περί... τοκογλύφων, ενώ είναι στα τέσσερα και ζητά δανεικά) και πομπώδη λόγια... Α, και προσπάθειες τρομοκράτησης δημοσιογράφων και γελοιογράφων όποτε αισθανθεί ότι θίγεται η αφεντιά του. Όπως έκανε με τον Ανδρέα Πετρουλάκη, αλλά και με τον εκδότη της παροικιακής εφημερίδας «Εθνικός κήρυκας» στην Αμερική, όπου ταξίδεψε προ ημερών με το πρωθυπουργικό αεροσκάφος (έβγαλε και φωτογραφία ξαπλωμένος με τις φόρμες και τις κάλτσες στα αναπαυτικά μεν, επαναστατικά δε, δερμάτινα καθίσματα) για να παραστεί, όχι στην τελετή ορκωμοσίας του Τραμπ, αλλά σε μια δεξίωση της ομογένειας που έγινε για να τιμήσει Έλληνες συνεργάτες του Τραμπ (στον ένα μάλιστα απένειμε και βραβείο των Ενόπλων Δυνάμεων), τον οποίο Τραμπ, τον Μάρτιο του 2016, ο ίδιος ο Αλέξης Τσίπρας χαρακτήριζε σε ομιλία του «κακό που ελπίζουμε να μη μας βρει»!
 
Εάν τώρα τα πιο πάνω σάς φαίνονται λιγάκι υπερβολικά εκ μέρους μας -χωρίς καν να έχω γράψει ότι τον θεωρώ έναν λαϊκομπουνταλά φωνακλά, το είδος δηλαδή του πολιτικού που αρέσει σε μια μεγάλη μερίδα Ελλήνων, εμάς των Κυπρίων συμπεριλαμβανομένων- έχει ενδιαφέρον να δείτε πώς ο ΣΥΡΙΖΑ και τα υποστηρικτικά προς αυτόν μέσα ενημέρωσης ανέλυαν τον Πάνο Καμμένο και το κόμμα του μερικά χρόνια πριν ο κοινός αντιμνημονιακός αγώνας τους φέρει στο ίδιο μετερίζι, προτού κυλήσει ο τέντζερης να βρει το καπάκι. Τότε που η συριζαία «Αυγή», αναλύοντας το πρόγραμμα των Ανεξάρτητων Ελλήνων, έγραφε: «Είναι δύσκολο να μην οδηγηθεί κανείς στο συμπέρασμα ότι πρόκειται για ένα κράμα οικονομικού νεοφιλελευθερισμού (με την έννοια ότι ενισχύεται η εξουσία του κεφαλαίου έναντι της εργασίας) και ακροδεξιών πρακτικών, διανθισμένο με γερές δόσεις λαϊκισμού, διάχυτου σε κάθε πτυχή του προγράμματος. Με άλλα λόγια, το πρόγραμμα των ΑΝΕΛ είναι σχεδόν πανομοιότυπο με το πρόγραμμα του ΛΑΟΣ του Καρατζαφέρη».