Mια φορά, με όσα λέει ο Έλληνας υπουργός των Εξωτερικών, εγώ δεν διαφωνώ σε τίποτα. Απεναντίας. Aν εξαιρέσουμε το ολίσθημα στο Μοντ Πελαράν που θύμιζε Σπύρο Κυπριανού και εποχές 1977 -από το οποίο αποστασιοποιήθηκε πριν αλέκτωρ λαλήσει- δεν διαφωνώ σε τίποτα απ’ όσα λέει, τουλάχιστον δημόσια, ο Νίκος Κοτζιάς. Το ερώτημα είναι κατά πόσο συμφωνούν όλοι όσοι σήμερα τον έχουν αναγάγει σε εθνικό ήρωα, όλοι όσοι πίνουν νερό στο όνομά του, όσοι προτάσσουν σε άλλους την πατριωτική στάση του. Τολμώ να πω ότι ορισμένοι τον χρησιμοποιούν αποσπασματικά, κατά πώς τους συμφέρει δηλαδή και άλλοι μια χαρά βολεύτηκαν πίσω από τις αξιώσεις του, την κατάργηση των εγγυήσεων και την πλήρη αποχώρηση των στρατευμάτων - αν υποθέσουμε ότι ήταν μόνο δικές του, άποψη που μπάζει πολύ νερό. Κι επειδή, πρώτον, τα ελληνικά είναι πολύσημα, λίγο να τα μιλήσεις μπλέκεις, δεύτερον, είναι και οι καλοπροαίρετοι που καραδοκούν να διαστρεβλώσουν τα πάντα, τρίτον, είναι και οι περιορισμένης αντίληψης, διευκρινίζω ότι και οι εγγυήσεις  της Τουρκίας πρέπει να βρεθεί τρόπος να εξουδετερωθούν και τα τουρκικά στρατεύματα πρέπει να αποχωρήσουν. Άλλωστε, το είπα, συμφωνώ με όσα λέει ο Έλληνας υπουργός.

Επιτρέψτε μου, ωστόσο, να θεωρώ τις... θριαμβολογίες ορισμένων που ο Νίκος Κοτζιάς... «επαναφέρει το Κυπριακό στο θεμέλιό του, που είναι η εισβολή και η παρουσία κατοχικών στρατευμάτων», οι οποίες αφήνουν να εννοηθεί πως εάν αποσυρθούν τα στρατεύματα και τερματιστεί η κατοχή, τότε όλα θα είναι μέλι γάλα και δεν θα έχουμε πρόβλημα να «μοιραστούμε» το κράτος μας με τους Τουρκοκύπριους, υποκριτικές. Τουλάχιστον. Θα μπορούσα να πω ότι ψεύδονται ασύστολα, αλλά δεν το λέω. Είναι, όμως, ο λόγος που θεωρώ ότι κάποιοι βολεύτηκαν πίσω από αυτά που θεωρούν αδύνατα να συμβούν, δηλαδή την κατάργηση των εγγυήσεων και την αποχώρηση των στρατευμάτων, ως το τέλειο άλλοθι στην μόνιμη άρνησή τους. Όμως ο Γιώργος Περδίκης, για παράδειγμα, πριν από κάμποσους μήνες, μιλώντας σε πρωινή ραδιοφωνική εκπομπή, είχε πει ότι η αποχώρηση των στρατευμάτων και η επιστροφή εδαφών δεν είναι παρά ένα «κοκαλάκι» που θα μας πετάξουν προκειμένου να αποδεχτούμε λύση διζωνικής δικοινοτικής ομοσπονδίας. Επίσης, η μαρτυρία-καταγγελία του Σενέρ Λεβέντ, τον περασμένο  Οκτώβριο, παραμένει αναπάντητη από τους ηγέτες του ενδιάμεσου χώρου. Τι είχε πει ο Λεβέντ; Ότι ένα βράδυ που δεν έβρεχε, ρώτησε τους κυρίους Νικόλα Παπαδόπουλο, Γιώργο Λιλλήκα και Γιώργο Περδίκη: «"Ας πούμε ότι η Τουρκία παραιτήθηκε των εγγυήσεων. Αποσύρει όλο τον τουρκικό στρατό από το νησί. Σας επιστράφηκαν η Μόρφου, το Βαρώσι και μερικά χωριά. Κι ας πούμε ότι η τουρκική πλευρά παραιτήθηκε της εκ περιτροπής προεδρίας. Σε αυτή την περίπτωση αποδέχεστε τη διζωνική, δικοινοτική ομοσπονδία;”. Μου έδωσαν μια απάντηση που με εξέπληξε. Όλοι είπαν “δεν δεχόμαστε”. Δεν θα πουν ναι, λέει, σε καμία λύση που δεν είναι συνέχιση της Κυπριακής Δημοκρατίας και περιέχει τη διζωνικότητα. Και εγώ που νόμιζα ότι το μεγαλύτερο πρόβλημα για τους Ελληνοκύπριους είναι η κατοχή. Η παρουσία της Τουρκίας και του τουρκικού στρατού στο νησί. Έκανα λάθος…».

Συνεπώς, λοιπόν, όταν ο Νίκος Κοτζιάς λέει στις συνεντεύξεις του ότι «το πρόβλημα είναι η παράνομη κατοχή του βόρειου τμήματος της Κύπρου» και όλοι καμώνονται τώρα υποκριτικά ότι τάχα το θεμέλιο του Κυπριακού είναι η κατοχή και ο Κοτζιάς το επανέφερε από τον βυθό, είναι το ένα σκέλος, στο οποίο συμφωνούμε όλοι. Όταν, όμως, την ίδια ώρα δηλώνει πως «η επιδιωκόμενη λύση είναι η διζωνική, δικοινοτική ομοσπονδία» και πως -κατά την άποψή του- «η διζωνική, δικοινοτική ομοσπονδία οδηγεί στην ενοποίηση της μεγαλονήσου», το αφήνουμε να το πάρει το ποτάμι. Όπως επίσης κι όταν κάνει λόγο για «μια μοναδική ευκαιρία για λύση του Κυπριακού». Και λέει ότι «δεν βλέπω εύκολο στο μέλλον να υπάρχει άλλη ευκαιρία». Ενώ αν το πει ο Άιντα, ο Γιούνκερ ή ακόμα και ο Χριστοδουλίδης, γίνεται σαματάς, ωρυόμαστε, μας εκβιάζουν λέμε. Όταν, πάλι, λέει «έχουμε υποστεί το 1974 μια στρατιωτική ήττα και από δικά μας λάθη», δεν είδα κανέναν από αυτούς που θεωρούν ότι για όλα φταίνε οι Τουρκοκύπριοι και η Τουρκία να διαρρηγνύει τα ιμάτιά του, κανένας δεν του ζητεί το λόγο. Ούτε όταν λέει ότι  «θα πρέπει να έχουμε έναν ρεαλισμό ότι αυτή η λύση δεν είναι μια λύση που μπορούμε να επιβάλουμε όσα επιθυμούμε». Ούτε όταν επισημαίνει ότι για να πετύχει η λύση θα πρέπει να υπάρξει «ανταλλαγή ανάμεσα σε δικαιώματα και στην αίσθηση της ασφάλειας. Δικαιώματα για τους Τουρκοκυπρίους, ασφάλεια για τους Ελληνοκυπρίους». Ακόμα κι όταν λέει «η ασφάλεια των Τουρκοκυπρίων είναι εξασφαλισμένη, καθώς θα έχουν πλήρη πολιτική ισότητα, σε όλα τα σημαντικά ζητήματα θα διαθέτουν δικαίωμα αρνησικυρίας και το Ανώτατο Δικαστήριο θα αποτελείται από τέσσερις δικαστές από κάθε εθνοτική ομάδα», πάλι δεν είδα κανέναν να αντιτίθεται στις... καταστροφικές παραχωρήσεις που υιοθετεί ο υπουργός. Ούτε όταν λέει «οι Τουρκοκύπριοι θα έχουν το δικό τους ομόσπονδο κρατίδιο ή καντόνι, ή όπως αλλιώς θέλετε να το ονομάσετε» είδα κανέναν από τους οξυδερκείς ονοματολόγους μας να σκούζει όπως στο παρελθόν. Ακόμα κι όταν λέει ότι θα παραμείνουν τουρκικά στρατεύματα  και μετά τη λύση του Κυπριακού, βαφτίζοντας την παρουσία τους «Σύμφωνο Προσωρινής Στάθμευσης», πάλι το κάνουμε γαργάρα. Ενώ όταν οι δικοί μας, εδώ οι εγχώριοι, λένε ότι ζητήσαμε να αποχωρήσει το 75% την πρώτη μέρα και το υπόλοιπο σε εύλογο διάστημα, μαύρο φίδι που τους έφαγε. Προδότες!

Γι’ αυτό σας λέω, κάποιοι δεν είναι ειλικρινείς με την... αγάπη τους προς τον Νίκο Κοτζιά. Κάποιοι υποκρίνονται όταν συμφωνούν και καμώνονται ότι ο πυρήνας και το θεμέλιο του Κυπριακού είναι η κατοχή, η παρουσία των στρατευμάτων και οι εγγυήσεις. Αν αυτά, φύγουν από τη μέση, τότε θα δείτε τον πραγματικό πυρήνα του Κυπριακού. Είναι αυτός που ο Σενέρ Λεβέντ έγραψε την επομένη της απάντησης που του έδωσαν οι ηγέτες του ενδιάμεσου. «Δεν θέλουν ποτέ να δουν τους Τουρκοκύπριους ως εταίρους, όποια και αν είναι η λύση...».