Ήταν γύρω στις οκτώ το πρωί, Απρίλης του 2011, «αυτά που λέει ο Πρόεδρος είναι μαλακίες», είπε ο Σωκράτης Χάσικος αφήνοντας άφωνους τους δημοσιογράφους Μανώλη Καλατζή και Κώστα Κωνσταντίνου, οι οποίοι τον είχαν φιλοξενούμενο στην εκπομπή τους, στο ραδιόφωνο του «Πολίτη». Μόλις την προηγούμενη μέρα, ο Δημήτρης Χριστόφιας είχε κάνει λόγο για «έναν υπουργό της κυβέρνησης Κληρίδη, που βγαίνει σήμερα και επικρίνει έντονα την κυβέρνηση, ο οποίος ζήτησε και πήρε ανεργιακό». Συνεργάτες του Προέδρου φαίνεται να είχαν διαρρεύσει σε πηγαδάκια το όνομα του Σωκράτη Χάσικου, χωρίς όμως αυτό να ανταποκρίνεται στην αλήθεια, αφού στην πορεία διαφάνηκε ότι εκείνος που ζήτησε και έλαβε επίδομα δεν ήταν ο Χάσικος, αλλά ο Ανδρέας Αλωνεύτης, υπουργός Άμυνας επί Βασιλείου, τον οποίο εξέλεξε το ΑΚΕΛ, γεγονός που προκάλεσε την αντίδραση του σημερινού υπουργού Εσωτερικών. «Προσέξτε, δεν κατηγορώ τον Πρόεδρο ότι είναι μαλάκας, για να ενέχει λίβελλο η δήλωση, αλλά ότι λέει μαλακίες», είπε εκείνο το  απριλιάτικο πρωινό του 2011 ο Σωκράτης Χάσικος στους άναυδους δημοσιογράφους και επικαλούμενος τη γνωστή ρήση του Θουκυδίδη «φιλοκαλούμεν τε γαρ μετ' ευτελείας και φιλοσοφούμεν άνευ μαλακίας», επεξήγησε και σ' αυτούς και στους ακροατές τους ότι δεν εννοούσε τη μαλακία όπως την εννοούμε στις μέρες μας, αλλά τον μαλθακό λόγο.
 
Το περιστατικό αυτό ήρθε στο μυαλό μου αμέσως αφού διάβασα τα όσα είπε ο υπουργός την περασμένη Κυριακή στην εφημερίδα «Πολίτης» περί της... αποζημίωσης προς τους πρόσφυγες -παρεμπιπτόντως, είμαι πρόσφυγας, όπως άλλωστε και ο ίδιος ο υπουργός Εσωτερικών- που πρέπει να καταβάλουν οι Λεμεσιανοί, οι Παφίτες, οι Σκαλιώτες και οι Λευκωσιάτες σε περίπτωση μη λύσης του Κυπριακού. Λυπάμαι, ξέρω ότι κάποιοι θα στενοχωρηθούν που δεν λέω εύγε στον υπουργό, αλλά όσο άθλια μου ακούστηκε η τοποθέτηση του Νικόλα Παπαδόπουλου ότι μετά τη λύση θα χάσουν την αξία τους τα οικόπεδά μας στον νότο, το ίδιο άθλια βρίσκω τη δήλωση του Σωκράτη Χάσικου. Στην ίδια ακριβώς φιλοσοφία κινούνται. Προκαλούν διχασμό ανάμεσα σε πρόσφυγες και μη πρόσφυγες. Οικονομοποιούν το Κυπριακό. Και είναι και ένα είδος εκφοβισμού, παρόμοιο με εκείνον που χρησιμοποίησαν άλλοι στο παρελθόν, στην προ του δημοψηφίσματος εποχή.

Όσο, λοιπόν, η δήλωση του Νικόλα Παπαδόπουλου και άλλων «εκφοβίζει» ή και «εκβιάζει» τον λαό να μη δεχτεί λύση γιατί θα χάσουν την αξία τους τα οικόπεδά τους, το ίδιο θα μπορούσε να πει κάποιος ότι επιχειρεί και ο υπουργός τη δεδομένη στιγμή που βρισκόμαστε σε μια τελική φάση των διαπραγματεύσεων. Αν δεν δεχτείτε, θα πληρώσετε. Κι αυτό δεν έχει καθόλου να κάνει με τη θέση για ίση κατανομή βαρών (η οποία σηκώνει συζήτηση), ούτε με το ότι οι πρόσφυγες έπρεπε και πρέπει να στηριχθούν για όσα έχασαν, αλλά και όσα πέρασαν. Το γεγονός ότι μετά τα αντίσκηνα και τις παράγκες, βρεθήκαμε σε έναν προσφυγικό συνοικισμό ο οποίος κτίστηκε με δύο βέργες σίδερο τις οποίες ο εργολάβος έβγαζε πριν στεγνώσει το τσιμέντο και τις τοποθετούσε στο διπλανό σπίτι, με αποτέλεσμα σε σύντομο χρονικό διάστημα οι τοίχοι να αποκτήσουν μια... εξ αποστάσεως σχέση, ενώ απ' τις χαραμάδες των αμιάντων οι στρούθοι εισχωρούσαν στο υπνοδωμάτιο του ενός κρεβατιού, πάνω στο οποίο κοιμόμασταν τρία αδέλφια, όπως και το γεγονός ότι μεγαλώσαμε με την ταμπέλα του «άπορου μαθητή» που μας έκανε να σκύβουμε το κεφάλι από ντροπή όταν φώναζαν το όνομά μας, δεν είναι εικόνες που ξεχνιούνται εύκολα.

Όσο κι αν πέρασαν τα χρόνια, όσο κι αν αυτά μπορεί να είναι το ελάχιστο μπροστά σε όσα, πολύ χειρότερα, πέρασαν άλλοι. Αλλά το να βγαίνει ο υπουργός άξαφνα και όψιμα, 43 χρόνια μετά την εισβολή, με κάτι παραπάνω από τους μισούς πρόσφυγες να έχουν αποδημήσει εις Κύριον, και να τοποθετεί στο τραπέζι την «ίση κατανομή βαρών» με τρόπο που εύκολα μπορεί να εκληφθεί ως προειδοποίηση ή και απειλή, και να λέει (έτσι γενικά και αόριστα) ότι οι Λεμεσιανοί και οι Παφίτες και οι Σκαλιώτες και οι Λευκωσιάτες θα αποζημιώσουν τους πρόσφυγες, επιδεινώνοντας έτσι μια υπάρχουσα αντιπαράθεση ανάμεσα στον κόσμο, δεν ξέρω σε τι ακριβώς ωφελεί. Στο να τη βγει των οπαδών της «δεύτερης καλύτερης λύσης», του Νικόλα, του Λιλλήκα και του Σιζόπουλου; Είναι αυτά τα καπρίτσια αρκετός λόγος για να παίζουμε με το θέμα των προσφύγων; Άλλωστε το κόστος της εισβολής μετριέται μόνο σε γη; Δεν μετριέται σε απώλεια ανθρώπινων ζωών; Δεν μετριέται ψυχολογικά; Δεν επηρεάστηκαν αρνητικά οι ζωές ανθρώπων μη προσφύγων;

Όταν, λοιπόν, λέμε και γράφουμε επικριτικά ότι ναι, είναι πολλοί αυτοί που σκέφτονται το Κυπριακό με καθαρά προσωπικούς, ωφελιμιστικούς τρόπους, πολλοί που προτάσσουν τα ιδιοτελή συμφέροντά τους πάνω από το γενικό καλό, αδυνατώ να αντιληφθώ σε τι εξυπηρετεί το να υποστηρίξω κάτι που -φαινομενικά, αν μη τι άλλο- προτρέπει προς την ίδια κατεύθυνση, από την απέναντι πλευρά.  Συγγνώμη, έχουν παίξει πολλοί πάνω στην πλάτη των προσφύγων, άλλοι έβγαλαν χρήματα και κάποιοι έστησαν πολιτικές καριέρες, δεν νομίζω ότι χρειάζεται να παίξουν κι άλλοι. Και δεν λέω ότι αυτό επιχειρούσε ο Σωκράτης Χάσικος με τον άκομψο τρόπο που έθεσε το θέμα. Άλλωστε, είναι γνωστό ότι ο υπουργός έχει έναν παρορμητικό τρόπο να λέει κάποια πράγματα, το έχει κάνει πολλές φορές στο παρελθόν, σε πολλές μάλιστα περιπτώσεις ήταν φάουλ. Νομίζω ότι είναι μια τέτοια, ατυχέστατη στιγμή. Κατά πώς έλεγε, λοιπόν, ο Θουκυδίδης, ας ασχολούμαστε με το ωραίο με απλότητα, χωρίς να το παρακάνουμε, και να φιλοσοφούμε χωρίς να φτάνουμε στα άκρα και να γινόμαστε μαλθακοί.