Τελικά, μπράβο. Καλά έκανε το Κεντρικό Αρχαιολογικό Συμβούλιο (ΚΑΣ) της Ελλάδος και απέρριψε το αίτημα του Οίκου μόδας Gucciνα να πραγματοποιήσει επίδειξη στην Ακρόπολη το καλοκαίρι. Κάποιοι υποστηρικτές του αιτήματος, αντέτειναν ότι είχε επιτραπεί παλαιότερα, και μάλιστα με τεράστια, θετική διεθνή απήχηση, η φωτογράφηση από τη διάσημη φωτογράφο Nellyακόμα και γυμνών μοντέλων στον Παρθενώνα (βλέπε εικονογράφηση εδώ), η δική μου, υποκειμενική οπωσδήποτε, απάντηση είναι:
   
Οι φωτογραφίες της Έλλης Σουγιουλτζόγλου-Σεραηδάρη, γνωστότερη ως Nelly, ήταν και είναι ακόμα έργα τέχνης, και βοήθησαν να διαμορφωθεί μία οπτική αντίληψη στον δυτικό κόσμο για την ομορφιά της Ελλάδος, είτε αυτή είναι αρχαίος ναός, θάλασσα, ουρανός ή και γυμνή γυναίκα, «κόρη» όπως θα λέγαμε καλύτερα. Μία καλή φωτογράφηση, δεν έχει καμία σχέση με τα ντεφιλέ της Gucci. Ναι μεν θα φωτογραφίζονταν τα μοντέλα με τα ρούχα του Οίκου, σίγουρα οι φωτογραφίες και τα ρούχα θα ήταν υψηλής ποιότητας, αλλά όχι τέχνη. Πασαρέλα θα ήταν. Επίδειξη. Και ο Παρθενώνας, όπως σημειώνει η φίλη μου η Βένα, «δεν είναι για τζερτζελέδες και πανηγύρια».
   
ΥΓ: Καλύτερη δε απόδειξη, για μένα πάντα, της ορθότητας της απόφασης της ελληνικής αρχαιολογικής Αρχής, είναι το πρωτοσέλιδο χθες της ιταλικής LaRepublica, που μεταφράζει την απάντηση της Ελλάδας περίπου ως «μπορεί να είμαστε φτωχοί (σ.σ.: και να μας έπεφταν μια χαρά τα λεφτά του Gucci), αλλά δεν πουλάμε και την Ακρόπολη». Εκεί, είναι η ψυχή μας.
   
Ο Χρήστος Μποκόρος είναι από τους πιο σπουδαίους σήμερα εικαστικούς καλλιτέχνες στην Ελλάδα. Στο Μουσείο Μπενάκη της Αθήνας (στην οδό Πειραιώς) συνεχίζεται ώς τις 26 Φεβρουαρίου η μεγάλη αναδρομική έκθεση του έργων της ζωγραφικής του, με τίτλο Όψεις Αδήλων. Με την ευκαιρία της έκθεσης, που πραγματικά αξίζει τον κόπο όσοι βρεθείτε στην Αθήνα να την επισκεφθείτε, εξέδωσε το «eμερολόγιο» του, όπως το ονομάζει. Στο βιβλίο αυτό, καταγράφει με ημερολογιακή προσέγγιση, κάθε τι που τροφοδοτούσε την ύπαρξή του, και συναφώς την έμπνευσή του να ζωγραφίσει. Συνοδεύει τα κείμενα με έργα και φωτογραφίες του.
  
 Ανάγνωσμα, από αυτό το eμερολόγιο, μονορούφι: «Άβυσσος η ψυχή του ανθρώπου. Τόσοι αιώνες πολιτισμού κι ακόμη στο σκοτάδι αδίστακτη η δύστυχη μανία ξεσπά ασυλλόγιστη και μακελεύει κόσμο απεγνωσμένη. Απέναντι, ακαταμάχητο το φως και η ελπίδα. Ποιο θα νικήσει; Όποιο ταΐσεις πιο πολύ!»
   
Κι ένα ύστερο, εκτός πλαισίου, διαθέτον βαρύτητα ασήμαντη, παρόλ' αυτά κεχαριτωμένη. Ίσως μια μέρα επιζήσει ως απόφθεγμα στο αρχείο του «Το Ακούσαμε κι Αυτό». Τσίπρας προς Μοσκοβισί: «Και, επίσης, θεωρώ ότι είναι ζωτικής σημασίας πως πρέπει να δημιουργήσουμε ένα μέτωπο λογικής. Μία συμμαχία, αν θέλετε, των λογικών». Ή πιο λαϊκά: Έχει ξεφύγει το παιδί.
 
PERSONAE NON GRATAE
«Πού είναι ο Παύλος σου τώρα;» ρωτούσαν κάτι γομάρια της Χρυσής Αυγής τη Μάγδα Φύσσα, μάνα του δολοφονηθέντος γιού της, μέσα στο δικαστήριο όπου διεξάγεται η δίκη και όπου προχθές πάλι προκλήθηκαν από τους νεοναζιστές επεισόδια. Υπενθυμίζουμε ότι τον Σεπτέμβριο του 2013, ο οργανωμένος χρυσαυγίτης Γιώργος Ρουπακιάς μαχαίρωσε και σκότωσε τον 34 μουσικό Παύλο Φύσσα στο Κερατσίνι, λαϊκό προάστιο του Πειραιά, και παραδέχτηκε ότι είναι ο φυσικός αυτουργός. Ηθικός, φέρεται να είναι η Χρυσή Αυγή, ηγετικά στελέχη της οποίας κατηγορούνται για συμμετοχή σε εγκληματική οργάνωση. Όσον αφορά, όμως, το συγκεκριμένο περιστατικό, αναρωτιέμαι εάν συνηθίζεται μέσα σε αίθουσα δικαστηρίου γομάρια να προσβάλλουν τη μνήμη νεκρού επιτιθέμενοι λεκτικά στη μητέρα του, και η Έδρα να μην παρεμβαίνει.