Ξαφνικά έγινε μείζον θέμα μια απόφαση της Βουλής για το αν θα γίνεται αναφορά κάθε 15 Ιανουαρίου στα σχολεία για το ενωτικό δημοψήφισμα του 1950. Το αν εξυπηρετούσε κάτι τη δεδομένη στιγμή η συγκεκριμένη απόφαση ή το κατά πόσο είναι λογικό ή όχι η Βουλή να αποφασίζει για το τι θα διδάσκεται στα σχολεία είναι ένα θέμα. Καλώς ή κακώς έγινε όμως. Η Τουρκία και ο Ακιντζί βρήκαν την ευκαιρία για να πουν τα δικά τους και να κάνουν τα παιχνίδια τους σε σχέση με τις συνομιλίες στο Κυπριακό.

Αλλά αυτοί μπορούν να λένε ό,τι θέλουν και δεν πρέπει να μας ξενίζει. Ούτε φυσικά δεν πρέπει να μπαίνουμε στη λογική να αμφισβητούμε και τα αυτονόητα. Να μην μας ενοχλεί η σημαία στον Πενταδάκτυλο, ούτε οι παρελάσεις για την εισβολή, ούτε οι εορτασμοί στα Κόκκινα για τους βομβαρδισμούς της Τηλλυρίας (για τους οποίους κάθε χρόνο τους παρέχονται και διευκολύνσεις), αλλά να θεωρείται πρόκληση, η αναφορά σε ένα ιστορικό γεγονός. Αλλά είπαμε, αυτοί μπορούν να λένε ξεδιάντροπα ό,τι θέλουν. Το τραγικό είναι ότι κάποιοι βρίσκουν και λογικά τα όσα αναφέρουν Ακιντζί και Τουρκία.
 
«Είχα προβλέψει την αντίδραση του Τουρκοκύπριου ηγέτη και αυτή τη φορά έχει 100% δίκαιο. Καλώ και εγώ τον Πρόεδρο Αναστασιάδη να ανατρέψει αυτή την απαράδεκτη πρωτοβουλία του ΕΛΑΜ που επιδιώκει τον εκτροχιασμό της διαδικασίας επανένωσης και να σπείρει επικίνδυνους σπόρους δυσπιστίας μεταξύ Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων», έγραφε μεταξύ άλλων στον προσωπικό της λογαριασμό στο Facebook, η κ. Ερατώ Κοζάκου Μαρκουλλή, πρώην υπουργός Εξωτερικών και μέλος σήμερα της ομάδας συμβούλων του Προέδρου στις συνομιλίες.
 
Είναι λοιπόν για να διερωτάσαι το πώς μια δεκάλεπτη αναφορά (από μια έστω αχρείαστη απόφαση της Βουλής) σπέρνει τόσους σπόρους δυσπιστίας και προκαλεί τόση (δικαιολογημένη μάλιστα) αντίδραση. Σάμπως και η απόφαση ήταν για επαναφορά του αιτήματος της ένωσης. Αλλά κάποιοι έχουν ήδη αρχίσει να βρίσκουν δικαιολογημένο το αίτημα των εγγυήσεων για την ασφάλεια των Τουρκοκυπρίων. Σύντομα θα ακούσουμε για το δικαιολογημένο αίτημα για παραμονή του τουρκικού στρατού ως προστάτη της ειρήνης. Αφού (με τη λογική τους), προκαλούμε.