Η πρόσφατη καταδίκη του τέως Βοηθού Γενικού Εισαγγελέα στις κατηγορίες για διαφθορά, δωροδοκία, δωροληψία και συνομωσία αποτελεί πρωτοφανή διαπόμπευση του συστήματος δικαιοσύνης της χώρας μας και ταυτόχρονα τρανή επιβεβαίωση της άλωσης του πολιτικού μας συστήματος από μία διεφθαρμένη ολιγαρχική κομματοκρατικήανακυκλωμένη ελίτ.
Ο ΡίκκοςΕρωτοκρίτου ήταν ένας εκ των εκλεκτών «αρίστων» του Προέδρου Αναστασιάδη, των οποίων οι διορισμοί δεν ήταν τίποτε περισσότερο από προϊόν συναλλαγής για στήριξη της υποψηφιότητάς του στις προεδρικές εκλογές με αντίτιμο τομετεκλογικό βόλεμά τουςσε δημόσια αξιώματα.Η εμπλοκή του Προέδρου Αναστασιάδη στην υπόθεση ΡίκκουΕρωτοκρίτου δεν περιορίζεται στην μετ΄ εγκωμίων επιλογή και διορισμό του.  Επεκτείνεται στην προκλητική συμπαράστασή του τόσο μετά τηνέκθεση Πική όσο και κατά την διάρκεια της ακροαματικής διαδικασίας της δίκης,στην οποία μάλιστα εμφανίστηκε και ως μάρτυρας υπεράσπισης, κάτι που πρώτη φορά συνέβη στο ιστορικό της Κυπριακής Δημοκρατίας.
Η αντίδραση του Προέδρου Αναστασιάδη στην ανακοίνωση της απόφασης του κακουργιοδικείου ήταν παθητική, ως να αφορούσε τον τελευταίο τυχόντα. Δεν ίδρωσε καν το αυτί του.  Ο Πρόεδρος δεν έκρινε σκόπιμο ούτε καν να απολογηθεί για την εσφαλμένη επιλογή του και τα σοβαρά προβλήματα που αυτή προκάλεσε. Η στάση του Προέδρου βέβαια δεν ξάφνιασε.  Τι θα περίμενε κανείς από τον άνθρωπο που αθέτησετις πλείστες προεκλογικές δεσμεύσεις του, συναίνεσε στην κλοπή των αποταμιεύσεων μεγάλης μερίδας του λαού, συνέργησε στην πτώχευση της Λαϊκής και την κατάρρευση της Τράπεζας Κύπρου για διάσωση της Τράπεζα Πειραιώς,   πυροδότησε την οικονομική κρίση που έριξε στη φτώχια δεκάδες χιλιάδες συμπατριωτών του, φυγάδεψε τα χρήματα των συγγενών, πελατών και φίλων του στο εξωτερικό, αμνήστευσε τον πρώην κεντρικό τραπεζίτη που ήταν εκ των κυρίων συντελεστών της κατάρρευσης του τραπεζικού συστήματος, ροκάνισε τον χρόνο για να μην διωχθούν οι υπαίτιοι της καταστροφής της οικονομίας, συγκάλυψε την νυν κεντρική τραπεζίτριαγια την αυθαίρετη αλλαγή του συμβολαίου της και την προκλητική συγκάλυψη σκανδάλων όταν υπηρετούσε ως Γενική Ελέγκτρια, βόλεψε τους αποχωρήσαντες υπουργούς του ΔΗΚΟ, τακτοποίησε τα στελέχη του ΔΗΣΥ σε δημόσιες θέσεις, άλωσε τον συνεργατισμό με τα πλουσιοπάροχα συμβόλαια ημετέρων, είπε ψέματα επανειλημμέναστον κυπριακό λαό,υπερέβηκε πολλάκις τις συμφωνημένες διαχρονικές κόκκινες γραμμές της πολιτικής ηγεσίας στο κυπριακό,  αγνόησε την λαϊκή εντολή του δημοψηφίσματος του 2004, διασύρθηκε δημόσια στην Κύπρο και στο εξωτερικό από το γνωστό πάθος του για το αλκοόλ, αποδείχθηκε ανίκανος να διοικήσει το κράτος το οποίο κατάρρευσε κυριολεκτικά χρόνο με το χρόνο στους παγκόσμιους δείκτες αξιολόγησης διαφθοράς, ανταγωνιστικότητας, ευημερίας, ευτυχίας, μιζέριας, παιδείας, υγείας κλπ.
Σε οποιαδήποτε ευνομούμενο κράτος, όπως καισε οποιαδήποτε προηγμένη δημοκρατική πολιτεία, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας θα είχεπρο πολλού είτε παραιτηθεί αυτόβουλα είτε εξαναγκαστεί σε παραίτηση.Όπως θα είχε πράξει και ο ηγέτης οποιουδήποτε σοβαρού οργανισμού, όπως για παράδειγμα μίας δημόσιας ή ιδιωτικής εταιρείας, ο οποίος θα υπέπιπτε σε τόσες πολλές και σοβαρές παραβάσεις.   Ο ηγέτης ενός οργανισμού,πόσο δε μάλλον ο Πρόεδρος ενός κράτους, είναι η βιτρίνα η οποία εκπέμπει προς τα έξω αυτό που περιέχεται στο εσωτερικό.  Είναι το πρόσωπο που πρέπει να παραδειγματίζει με την συμπεριφορά του, να εμπνέει εμπιστοσύνη με τη σοβαρότητα, συνέπεια και σταθερότητά του και να λάμπει με την αρετή και το ήθος του.
Διερωτάται κανείς πως μπορεί να αναμένουμε κάτι καλύτερο από τους υπουργούς, τους βουλευτές, τους δημάρχους, τους κοινοτάρχες, τους λοιπούς αιρετούς αξιωματούχους, του δημόσιους λειτουργούς, αλλά και τους απλούς πολίτες, όταν ο ύπατος άρχοντας του τόπου επιδεικνύει αυτήν την συμπεριφορά.
Τέλος, ας μην ξεχνάμε τη ρήση του Πλάτωνα ότι, κάθε λαός είναι άξιος των ανθρώπων που τον κυβερνούν.

Πρόεδρος Πνοής Λαού.