Συγκινείται όταν μιλά για την οικογένειά της και παραδέχεται πως απολαμβάνει να είναι η κολόνα του σπιτιού, αφήνοντας το ελεύθερο στον σύζυγό της να καταπιάνεται με την πολιτική. Η Άντρη Αναστασιάδη, δεν θαμπώθηκε ποτέ από τα φώτα της δημοσιότητας και τους πολιτικούς κύκλους. Η οικογενειακή ζωή ήταν πάντα προτεραιότητά της.

Απ’ τη χαραμάδα της βαριάς ξύλινης πόρτας του σπιτιού στην οδό Μεσοβουνίων, με περιεργάζονται δυο πράσινα αμυγδαλωτά ματάκια. Ο μικρός Γιώργος ανέλαβε ρόλο οικοδεσπότη. Απλώνει τα  χεράκια του μέχρι το πόμολο και σπρώχνει την πόρτα με τη βοήθειά μου. Συστήνομαι και ρίχνω κλεφτές ματιές στο μεγάλο σαλόνι, που είναι διακοσμημένο από την ίδια την οικοδέσποινα, με αντικείμενα από ταξίδια που έχει κάνει με τον σύζυγό της. Λουκάνικα και τυροπιτάκια ψήνονται στο φούρνο. Στο τραπέζι κουραμπιέδες και μπισκότα με φιστίκι που τα έφτιαξε η μητέρα της κυρίας Άντρης. Μυρίζει Χριστούγεννα. Τα παιδιά τρέχουν γύρω από το δέντρο. «Γιαγιά, ο Γιώργος έσπασε τα στολίδια». «Γιαγιά, πότε θα πάμε στο λούνα παρκ;». Μικρές φωνούλες που ακούγονται σαν μελωδία στ’ αφτιά μας.

Ο μικρός Νίκος, «το πιστό αντίγραφο του παππού του», ο αδελφός του ο Γιώργος και τα ξαδελφάκια τους Νίκολα και Άντης, δίνει ο καθένας τη δική του παράσταση, μετατρέποντας όλο το σπίτι σε σκηνικό από γιορτή. «Ο Άντης έχει κόκκινο μαλλί όπως η γιαγιά μου και η Έλσα μου», λέει η Άντρη Αναστασιάδη μιλώντας με τεκμήρια -στα χέρια της κρατά μια φωτογραφία της κόρης της, τότε που ήταν κοκκινομάλλα. Η Νίκολα, η ζωηρή της παρέας, αεικίνητη μέσα στο καρό της φορεματάκι, μας συνεπαίρνει με τις τσαχπινιές και τις παιδικές, έξυπνες ερωτήσεις της, λίγο πριν αρχίσει η φωτογράφηση. Τα παιδιά μαζεύονται γύρω απ’ τη γιαγιά τους. Αγκαλιάζονται, λογομαχούν, δυσανασχετούν, ξαναγκαλιάζονται. Η γιαγιά τους με το χαμόγελο ζωγραφισμένο στα χείλη. Τίποτα δεν μπορεί να της χαλάσει μια από τις πιο όμορφες στιγμές της εβδομάδας. Όταν έχει δίπλα της και τα τέσσερα εγγονάκια της. 


 
Ποιος από τους τέσσερις σάς θυμίζει περισσότερο τον εαυτό σας;
Βλέπω κάτι από εμένα σε όλα μου τα εγγόνια. Εντοπίζω στον καθένα κι ένα διαφορετικό μου χαρακτηριστικό. 

Ήσαστε κι εσείς ζωηρή ως παιδί;
Ναι, ήμουν ζωηρή. Ίσως η Νίκολα μού θυμίζει λίγο περισσότερο τον εαυτό μου. 

Τι σας έχει μείνει από την εποχή εκείνη; 
Μεγάλωσα σε μια οικογένεια με πολλή αγάπη. Οι γονείς μου ήταν πάντα δίπλα σε μένα και τ’ αδέλφια μου.  Ζούσαμε ανέμελα χρόνια τότε.

Σε αντίθεση με σήμερα;
Ναι, περνούμε πιο δύσκολους καιρούς. Τα παιδιά έχουν περισσότερες απαιτήσεις, οι γονείς λιγότερο χρόνο κι έτσι τους κακομαθαίνουν με υλικά αγαθά. Ίσως σε κάποιες περιπτώσεις να τους στερούν και το παιχνίδι, που είναι πραγματικά κρίμα. Γιατί όταν μεγαλώσεις δεν θα μπορείς να παίζεις και να είσαι ανέμελος.

Εσείς χορτάσατε παιχνίδι στα παιδικά σας χρόνια;
Ναι, δεν θυμάμαι να έκανα και τίποτα άλλο.

Με τις τόσες υποχρεώσεις που έχετε, καταφέρνετε να βρίσκεστε συχνά με την οικογένειά σας; 
Μοιράζω το χρόνο μου έτσι ώστε να βλέπω συχνά και εγγόνια και παιδιά, αλλά και να είμαι εντάξει στις υποχρεώσεις μου. Κάθε πρωί μιλώ στο τηλέφωνο με τον πιο μεγάλο, τον Άντη και κάθε Σάββατο έχουμε καθιερώσει να τρώμε όλη η οικογένεια μαζί. 

Είστε η παραδοσιακή γιαγιά, που θα μπει στην κουζίνα και θα φτιάξει για τα εγγόνια της το αγαπημένο τους φαγητό;
Ναι, λατρεύω να μαγειρεύω και να μαζεύω όλη την οικογένεια γύρω από το τραπέζι. Είμαι από τη φύση μου άνθρωπος που αγαπά την οικογένεια. 

Έτσι ήσαστε πάντα; Προτεραιότητά σας οι άλλοι και μετά ο εαυτός σας;
Η αλήθεια είναι πως μόλις έγινα μητέρα, μπήκαν τα δικά μου «θέλω» σε δεύτερη μοίρα. Κι έτσι είναι μέχρι σήμερα. Πρώτα τα παιδιά και τα εγγόνια μου και μετά εγώ. 

Έχετε απραγματοποίητα όνειρα;
Όχι, είμαι ένας ολοκληρωμένος άνθρωπος. Μέχρι και το όνειρό μου να σπουδάσω διακοσμήτρια, κατάφερα να πραγματοποιήσω. Όταν ήμουν νέα, ήταν ένα επάγγελμα άγνωστο, έτσι προτίμησα να κάνω κάτι με το οποίο θα μπορέσω να εργαστώ. Ήθελα να είμαι ανεξάρτητη. Η διακόσμηση ήρθε μετά, όταν άρχισα να παρακολουθώ μαθήματα μέσω αλληλογραφίας. Επίσης, κατάφερα να γίνω δασκάλα Ikebana, του γιαπωνέζικου τρόπου ανθοδετικής λουλουδιών. 

Λέτε πως είστε πάντα δίπλα στην οικογένειά σας. Όταν εσείς έχετε τις μαύρες σας σε ποιον ακουμπάτε για βοήθεια; 
Στη μητέρα μου που είναι πρωτίστως φίλη μου. Όπως και η κάθε μητέρα, είναι ο άνθρωπος που μου δίνει πάντα τη σωστή συμβουλή. 

Μιλάτε ευθέως. Είστε γενικότερα έτσι ως χαρακτήρας;
Λέω πάντα αυτό που νιώθω και σκέφτομαι. Είμαι ανοιχτό βιβλίο. Απλά ίσως να μη ζητήσω τη βοήθειά τους. Γενικότερα, αυτό που έχω να πω θα το πω, εκτός κι αν είναι κάτι που ξέρω ότι θα στενοχωρήσει τον άλλο. 
 
{Όσο μιλάμε η Νίκολα μάς παρακολουθεί και ενίοτε, προσπαθεί να μπει στη συζήτησή μας. «Γιαγιά πότε θα έρθει η μαμά; Σε ένα λεπτάκι;».} 
 
Σας έχει στοιχίσει ποτέ η ειλικρίνεια; 
Όχι, δεν νομίζω πως μου έχει στοιχίσει. 

Ποιες στιγμές έχουν σημαδέψει τη ζωή σας;
Η γέννηση των παιδιών μου και των εγγονιών μου. Ήταν πραγματικά μεγάλες χαρές, τις οποίες άνθρωποι που δεν τις έζησαν ίσως και να μην καταλαβαίνουν. Πάντα ήμουν της οικογένειας.  
 
{Η Νίκολα αποσύρεται για λίγο στην κουζίνα και επιστρέφει δριμύτερη. «Γιαγιά,  μου αρέσει η ζάχαρη, θέλω κι άλλη».}
 
Πώς γνωριστήκατε με τον κ. Αναστασιάδη; Σας ερωτεύθηκε με την πρώτη ματιά; 
Τότε ήταν διαφορετικά τα πράγματα. Η φιλία μεταξύ ενός άντρα και μιας γυναίκας ήταν απαγορευμένη, τόσο από το σπίτι, όσο και από το σχολείο, έτσι δεν μπορούσε να με γνωρίζει. Στην πορεία αγαπήσαμε ο ένας τον άλλο. Περνούσε μια μέρα από το γραφείο του πατέρα μου, με είδε και αυτό ήταν.
{Όταν πια σιγουρεύεται  πως έχω μονοπωλήσει το ενδιαφέρον της γιαγιάς της, αρχίζει κι αυτή τις ερωτήσεις της. Αναρωτιέται ποιος είναι ο άντρας με το πολύχρωμο πουλόβερ στη φωτογραφία. Τελικά μαθαίνει ότι είναι ο μπαμπάς της σε πιο μικρή ηλικία.} 
 
Πώς είναι να ζείτε με έναν άνθρωπο που παθιάζεται τόσο με την πολιτική;
Είμαι από τη φύση μου ανεξάρτητος άνθρωπος, έτσι βρίσκω διεξόδους ώστε να μη νιώθω πως η ζωή μου όλη είναι η πολιτική. Ο καθένας στον τομέα του. Αυτός στην πολιτική του κι εγώ με τα δικά μου ενδιαφέροντα. Έτσι συμπληρώνει ο ένας τον άλλο. Πάντα με εμπιστευόταν στα του σπιτιού. Ήξερε πως ό,τι αναλάμβανα θα το έφερνα εις πέρας. Αυτό του επέτρεπε να μένει απερίσπαστος στα καθήκοντά του και να απουσιάζει πολλές ώρες από το σπίτι, έχοντας το κεφάλι του ήσυχο. Μάλιστα, τα παιδιά αγαπούν τον πατέρα τους και λόγω της δικής μου συμβολής. Γιατί όταν έχανε τις σχολικές τους γιορτές κι απογοητεύονταν, τους έλεγα πάντα: «δεν είναι ότι δεν θέλει ο μπαμπάς, αλλά ότι δεν μπορεί».

Λυγίσατε ποτέ; Ζητήσατε ποτέ από τον σύζυγό σας να απομακρυνθεί από την πολιτική σκηνή; 
Δεν θα μπορούσα ποτέ να το κάνω αυτό. Η πολιτική είναι ένας τρόπος ζωής για τον Νίκο. Θυσίασε πολλά πράγματα που αγαπά για να είναι εκεί. Προσωπική ζωή, καριέρα, τα παιδιά του…  Είναι πραγματικά αφοσιωμένος στην πολιτική και την προσφορά και η προσωπική του ζωή έρχεται σε δεύτερη μοίρα. Μάλιστα, η ενασχόληση με την πολιτική, ήταν κάτι έμφυτο, ένα κομμάτι του εαυτού του από τα νεανικά του χρόνια, όταν τον γνώρισα κι εγώ. Πώς θα μπορούσα λοιπόν εγώ να του στερήσω αυτή τη χαρά;

Εσείς όμως προτιμήσατε να κρατηθείτε μακριά από το κόμμα. 
Ένας από μια οικογένεια είναι αρκετός. Θα ήταν πρόβλημα να ασχολούμαστε και οι δύο με το κόμμα. Κι εγώ είμαι της αρχής πως όταν αποφασίσεις να κάνεις οικογένεια, πρέπει η μητέρα να θυσιάσει κάποια πράγματα προς όφελος των παιδιών της. Παρόλο που εργάστηκα κι εγώ πολλά χρόνια - αφυπηρέτησα πρόωρα από τη θέση του τεχνικού επιθεωρητή Δημοσίων Έργων - ήμουν από τις τυχερές μαμάδες, που τελείωναν με τα επαγγελματικά τους γύρω στο μεσημέρι. Έτσι είχα την ευκαιρία να απολαμβάνω οικογενειακές στιγμές. 

Πεθυμάτε τις μέρες που ήσαστε εργαζόμενη γυναίκα;
Νιώθω ότι έκανα τον κύκλο μου. Είμαι πολύ ευχαριστημένη και ικανοποιημένη απ’ όσα έχω κάνει στον επαγγελματικό τομέα. Και δεν είμαι σαν αυτούς που αφυπηρετούν και δεν έχουν τι να κάνουν. Ασχολούμαι με όσα δεν είχα χρόνο να ασχοληθώ ενώ εργαζόμουν. 
 
{Τη θέση της Νίκολα παίρνει ο Γιώργος, ο οποίος είναι ακόμη πιο αποφασισμένος να μπει ανάμεσα στη συζήτησή μας.  «Γιαγιά, πάμε να παίξουμε κρυφτό;».} 
 
Η αντίστροφη μέτρηση για τις εκλογές έχει ήδη αρχίσει. Πώς τη βιώνετε;
Ζώντας τόσα χρόνια την πολιτική, αυτή γίνεται αναπόσπαστο μέρος της ζωής σου. Την περίοδο αυτή, αναμφίβολα, η παρουσία της στη ζωή μας είναι πιο έντονη και σίγουρα δεν αφήνει κανέναν ανεπηρέαστο. Ωστόσο, εγώ αφήνω τα πράγματα να κυλήσουν φυσιολογικά, αφού το άγχος μόνο προβλήματα δημιουργεί και δεν δίνει ποτέ καμία λύση. 

Αλλά σίγουρα η πολιτική είναι ένα επάγγελμα που θέλει γερό στομάχι.
Σίγουρα, αλλά τόσα χρόνια το συνηθίσαμε. Στις αρχές στενοχωριόμασταν με το καθετί, αλλά μετά γίναμε πιο δυνατοί και μάθαμε να μην επηρεαζόμαστε από αυτό το παιχνίδι που μπορεί οποιαδήποτε στιγμή, είτε να σ’ ανεβάσει συναισθηματικά είτε να σε ρίξει.

Οι δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι ο σύζυγός σας έχει πάρα πολλές πιθανότητες να είναι αυτός ο επόμενος πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας.  Εσείς είστε σίγουρη για τη νίκη;
Πιστεύω ότι πάει πολύ καλά. Έτσι όντως δείχνουν οι δημοσκοπήσεις καθώς και η συνεχώς αυξανόμενη κοινωνική συμμαχία από όλα τα πολιτικά στρώματα που τον στηρίζει. Ο κόσμος αντιλαμβάνεται ότι σ’ αυτές τις κρίσιμες στιγμές χρειάζεται μια δυναμική και πεπειραμένη ηγεσία που να ενώνει δυνάμεις.
{Όταν τελειώνουμε, τα παιδιά έχουν απομακρυνθεί. Τους ακούμε όμως να παίζουν κρυφτό και απολαμβάνουμε την ευρηματικότητά τους στις κρυψώνες. «Γιαγιά θέλω να κρυφτώ στο ίδιο μέρος με τον Γιώργο και ο Άντης δεν με αφήνει» λέει η Νίκολα μ’ ένα παραπονεμένο ύφος, που αντικαθίσταται με ένα πλατύ χαμόγελο, όταν η γιαγιά της την… κρύβει στην αγκαλιά της.} 
 
Πώς φαντάζεστε την επόμενη μέρα των εκλογών;
Αν ο λαός τιμήσει τον Νίκο με την ψήφο του, οπωσδήποτε τα καθήκοντα και οι υποχρεώσεις θα είναι αυξημένα, θα μου δοθεί όμως έτσι η ευκαιρία να στηρίξω ενεργά τις κοινωνικές ομάδες που το έχουν ανάγκη. Αυτό άλλωστε είναι κάτι που ήδη πράττω εδώ και χρόνια και το οποίο προτίθεμαι να συνεχίσω με περισσότερο ζήλο λόγω της οικονομικής κρίσης και των προβλημάτων που βιώνει ο τόπος. 

Ινώ, Έλση και Άντρη.Τρεις γυναίκες, τρεις γενιές!
Ινώ, Έλση και Άντρη. Τρεις γυναίκες, τρεις γενιές!


Από την Θεοδώρα Γιάγκου - Φωτογραφίες: Χρήστος Παναγίδης

Η συνέντευξη δημοσιεύθηκε στο περιοδικό DownTown τον περασμένο Δεκέμβριο