To Top
       
23:33 Κυριακή 30 Απριλίου, 2017
Επόμενο
Προηγούμενο
Να βλέπω τη στεριά που φεύγει...
ΑΡΧΙΚΗΑΠΟΨΕΙΣΑΡΘΡΑ ΣΤΟΝ "Φ" Να βλέπω τη στεριά που φεύγει...

  Χρήστος Μιχαηλίδης      20 Μαρτίου 2017, 10:20 πμ  

Κέισι Άφλεκ, 41, Αμερικανός ηθοποιός. Συγκλονιστική είναι η ερμηνεία του στον ρόλο του Λι Τσάντλερ στην ταινία Manchester By The Sea -ερμηνεία για την οποία του απονεμήθηκε φέτος το Όσκαρ Α’ Ανδρικού Ρόλου. Χρειάζεται να ενσυναισθανθεί κάποιος τη δύσκολη κατάσταση την οποία, σύμφωνα με την υπόθεση της ταινίας που δεν θα σας περιγράψω, χρειάζεται να διαχειριστεί εάν θέλει να εξέλθει από ένα βαθύ, προσωπικό του σκότος και να αρχίσει να ξαναζεί.


Εκείνο που εμένα τουλάχιστον μου έμεινε από την αριστουργηματική ταινία του Κένεθ Λόνεργκαν είναι πως όταν κάποιος παραδέχεται (και τούτο δεν είναι εύκολο όταν είσαι σε βαριά κατάθλιψη) ότι δεν μπορεί να διαχειριστεί άλλο την κατάστασή του και μαθαίνει σιγά-σιγά να ζει με αυτήν αλλά όχι να τη θάβει, αυτό αποκαλύπτει δύναμη και όχι αδυναμία.


Σε αντίθεση με μερικούς φίλους, μου άρεσε το τέλος, που αφήνει ανοικτά αρκετά ενδεχόμενα -για μένα, αισιόδοξα. Οι δύο βασικοί χαρακτήρες της υπόθεσης έχουν τη πλάτη στραμμένη προς την αντίθετη κατεύθυνση από εκείνην που κινείται η βάρκα.  Κάθονται στην πρύμνη ψαρεύοντας και βλέπουν τη θάλασσα που τους απομακραίνει από τη στεριά. Εκεί όπου η ζωή τους ήρθε τούμπα. Στο πρόσωπό τους διαγράφεται ένα ανεπαίσθητο χαμόγελο.


Ο Άφλεκ ήταν για μένα μια αποκάλυψη. Η σκηνή με την πρώην σύζυγό του, όπου και οι δύο προσπαθούν απεγνωσμένα να εξομολογηθούν ο ένας στον άλλον τα φοβερά αισθήματά τους, είναι από τις πιο δυνατές που έχω δει ποτέ στο σινεμά. Η μουσική, κυρίως κλασική, υπέροχη. Καθιστά πιο δυνατή την κάθε σκηνή. Συστήνω ανεπιφύλακτα την ταινία. Και συστήνω να τη δει όποιος θέλει σε κινηματογράφο και μάλιστα καλό. Όχι στο σπίτι.
 

Πρόσφατα πήγα σινεμά στην Κύπρο, στη Λεμεσό, και στενοχωρήθηκα πολύ. Η αίθουσα στα Cineplex ήταν παρατημένη και ήμασταν εκεί σε προβολή στις 8 το βράδυ, μόλις 6 άτομα. Όσο καλή τηλεόραση και αν έχει κανείς σπίτι του, τίποτα δεν μπορεί να αναπληρώσει την ατμόσφαιρα μιας καλής, περιποιημένης και με άριστη εικόνα και ήχο κινηματογραφικής αίθουσας. Τα φώτα που σβήνουν. Οι ανάσες των ανθρώπων που είναι γύρω σου και που κατά τη διάρκεια του έργου μετατρέπονται σε διαφόρων ηχητικών μορφών αντιδράσεις. Δεν υπάρχουν αχρείαστες διακοπές στον κινηματογράφο. Πας εκεί για να δεις ταινία, όχι για να τη διακόψεις να φας σουβλάκια ή να μιλήσεις κανά δεκάλεπτο στο τηλέφωνο. Επίσης, είναι σημαντικό που θα σηκωθείς από τον καναπέ σου, θα ντυθείς, θα βγεις έξω και θα πας κάπου που θα ‘ναι και άλλος κόσμος. Άγνωστος μεν, αλλά στις δύο-τρεις ώρες που διαρκεί μια ταινία γίνεται οικείος.


Είπαν…
Δημήτρης Παπαδημούλης, ευρωβουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ, τοποθετούμενος και αυτός για την κυβερνητική συγκατοίκηση που έχει αρχίσει να ενοχλεί ανοικτά πολλά στελέχη του κυβερνώντος κόμματος: «Καμμένος και Τσίπρας μοιράζονται το ίδιο κυβερνητικό κρεβάτι αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν μπορούν να κάνουν διαφορετικά όνειρα». Συνήθως, όποιοι πάνε στο Ευρωκοινοβούλιο στις Βρυξέλλες, βελτιώνονται πολιτικά. Αυτός χειροτερεύει μέρα με τη μέρα.


Μάγια Αγγέλου, 1928-2014, Αμερικανίδα ποιήτρια. Είπε: «Δεν υπάρχει τίποτα πιο τραγικό από κάποιον νέο και κυνικό. Διότι αυτό σημαίνει πως ο άνθρωπος αυτός, εκεί που δεν εγνώριζε τίποτα, έφτασε να μην πιστεύει σε τίποτα». Έχουμε τέτοιο απτό παράδειγμα στην Ελλάδα σήμερα. 


Ανδρέας Ανδριανόπουλος, Έλληνας πολιτικός, πρώην υπουργός επί κυβερνήσεων Νέας Δημοκρατίας, έχων από χρόνια οικειοθελώς αποσυρθεί από την ενεργό πολιτική δηλώνοντας ότι, έτσι όπως ασκείται, δεν τον εκφράζει πλέον. Έγραψε αυτό το απίθανο, αλλά αληθινό, χθες στον λογαριασμό του στο twitter: «Ο Πρόεδρος των ΗΠΑ στηρίζει δασμούς και προστατευτισμό. Ο Κινέζος Πρόεδρος στηρίζει παγκοσμιοποίηση κι ελεύθερη αγορά!

Ανεπανάληπτο!!». Πράγματι…
Εικονογράφηση: Αυτοπορτρέτο του φωτογράφου Έντουαρντ Χόνακερ, με θέμα «Κατάθλιψη».


Τελευταία Φράση
«Έχω εδώ τη ζωή μου, την ελπίδα μου και τον Θεό μου». – Αντριέν Λεκουβρέρ, Γαλλίδα ηθοποιός, απεβίωσε σαν σήμερα, 20 Μαρτίου του 1730, στο Παρίσι. Τις τελευταίες στιγμές της, ένας ιερέας της πρότεινε να δηλώσει μετάνοια για τις αμαρτίες της, ιδιαιτέρως την αμαρτωλή της σχέση με τον Μαυρίκιο της Σαξονίας, που ήταν παντρεμένος. Εκείνη, με επιθετικό ύφος, πρόφερε την πιο πάνω τελευταία της φράση δείχνοντας ταυτόχρονα μια προτομή του Μαυρίκιου -ό,τι, δηλαδή, αυτός ήταν ο Θεός της. Η Εκκλησία απαγόρευσε να ταφεί ως χριστιανή. 

(Πηγή: Λάουρα Μανθανέρα, Η Τελευταία Φράση 500 Διασήμων Ανθρώπων, Εκδόσεις Ενάλιος).

Σχολιάστε την Είδηση

Τα σχόλια εκφράζουν ΜΟΝΟ τις απόψεις των χρηστών που τις δημοσιεύουν, τις οποίες και δεν υιοθετεί το philenews.com. Προσβλητικά σχόλια θα διαγράφονται.