To Top
       
18:13 Δευτέρα 24 Απριλίου, 2017
Επόμενο
Προηγούμενο
Διάσημοι και «επώνυμοι»
ΑΡΧΙΚΗΑΠΟΨΕΙΣΑΡΘΡΑ ΣΤΟΝ "Φ" Διάσημοι και «επώνυμοι»

  Ζήνα Πουλλή      20 Μαρτίου 2017, 12:12 μμ  

Τελευταία στέλλονται στο email μου πληροφορίες για τους «επώνυμους» Κύπριους (επώνυμοι είμαστε όλοι μας). Κάθε βδομάδα παίρνουμε με τις εφημερίδες περιοδικά που απεικονίζουν διάφορους «επώνυμους». Στο Survivor υπάρχει ομάδα «Διάσημοι» (προσωπικά δεν γνωρίζω κανέναν τους). Με αφορμή την ημέρα της Γυναίκας δημοσιεύτηκαν σχετικές συνεντεύξεις προσωπικοτήτων (όπως αναφερόταν). Ταπεινή μου γνώμη ότι είναι οι τελευταίοι που έπρεπε να ερωτηθούν, αφού αποτελούν εξαιρέσεις, έχουν την οικονομική άνεση να ζουν σε υψηλό βιοτικό επίπεδο, είναι οι προνομιούχοι. Έπρεπε να ερωτηθούν γυναίκες της καθημερινότητας και της βιοπάλης για να διερευνηθεί η θέση της γυναίκας στην κοινωνία μας, που καταγράφει αυξημένο αριθμό περιστατικών ενδοοικογενειακής βίας, κατά κανόνα σε βάρος της γυναίκας.
Όμως, γιατί οι άνθρωποι αρέσκονται στην ιδέα του να είναι διάσημοι;
Αν αφήσουμε κατά μέρος τα συνεπαγόμενα υλικά αγαθά της διασημότητας, οι διάσημοι φέρουν ένα είδος ευθύνης απέναντι στους θεατές, στις οικογένειες, στους φίλους τους, στον εαυτό τους. Αναμένονται να είναι δημόσια πρότυπα, κάτι που για ορισμένους είναι δυσβάστακτο και αφόρητο (μεγάλο ποσοστό αυτοκτονιών διασημοτήτων, π.χ. τραγουδιστής Nirvana Kurt Cobain, Marilyn Monroe, Ernest Hemingway, Robin Williams). 
Στο βιβλίο «Illusion of Immortality (Giles, 2000)», ο συγγραφέας εισηγείται ότι οι ψυχολογικές ρίζες της φήμης εστιάζονται στην ψευδαίσθηση της «αθανασίας». Πιο παλιά το όχημα προς την αθανασία ήταν τα βιβλία, η απεικόνιση σε νομίσματα ή χαρτονομίσματα, αγάλματα και πορτρέτα και η ονομασία δημόσιων χώρων και κτηρίων. Ο άνθρωπος θέλει να παραμείνει στη μνήμη των επιζώντων μετά θάνατο, να αφήσει ίχνη στο πέρασμά του από τη γη. 
Σήμερα, χρειάζεται η βοήθεια των ΜΜΕ, για να γίνει κάποιος διάσημος. Στην ψηφιακή εποχή που ζούμε, οι διασημότητες αναπαράγουν τον εαυτό τους σε απίστευτο βαθμό, κυκλοφορούν χιλιάδες εικόνες (φωτογραφίες, video), λέγονται και γράφονται σχόλια γι’ αυτούς σε ιλιγγιώδεις ποσότητες. Ακόμα και αν πεθάνει αύριο ένας διάσημος, μπορεί να αφήσει πίσω του τα ίχνη του για πολλά χρόνια (π.χ. η Marilyn Monroe έχει πεθάνει στις 5/8/1962 αλλά το είδωλό της είναι ζωντανό ακόμα). 
Ένας παραγωγός κινηματογράφου (John Waters) δήλωσε ότι στο Hollywood όλοι θέλουν να γίνουν διάσημοι. Ο παραγωγός του American Idol, Simon Cowell, το αποκάλεσε «επιδημία». 
Οι πανεπιστημιακοί Donna Rockwell και David Giles διερεύνησαν την εμπειρία του να είσαι διάσημος παίρνοντας συνεντεύξεις 15 παγκοσμίως γνωστών Αμερικανών (11 άντρες και 4 γυναίκες ηλικίας από 35 έως 86 χρόνων) που ανήκαν σε διαφορετικές κατηγορίες (ηθοποιοί, νομικοί, πολιτικοί, επιχειρηματίες, αθλητές, μουσικοί, τηλεπαρουσιαστές κ.ά. ) [Journal of Phenomenological Psychology 40 (2009) 178–210]. Καταγράφηκαν εκτός από τις απαντήσεις, ο τόνος της φωνής και οι άλλες αντιδράσεις. Η έρευνα συμπεριλάμβανε ερωτήσεις του τύπου: Πώς νιώθεις που είσαι διάσημος; Το έχεις μετανιώσει που έγινες διάσημος; Πώς το αντιμετωπίζεις;
Ο Boorstin δίνει έναν περιληπτικό ορισμό: «Η διασημότητα είναι ένα πρόσωπο που είναι καλά γνωστό». Δεν φαίνεται να έχει σημασία ο λόγος που γίνεται γνωστό. Τις μέρες μας ένας τηλεπαρουσιαστής έχει την ίδια αναγνώριση όπως τον Shakespeare ή τον Ελύτη ή έναν Πρωθυπουργό. Για τι ακριβώς διακρίνεται η Paris Hilton ή η Kardashian (κοινός παρονομαστής ο πλούτος) ή μια οποιαδήποτε σοσιαλιτέ;
Η ζωή του διάσημου προσφέρει κολακεία, ζεστασιά, ικανοποίηση του εγώ, πρόσβαση παντού, πλούτο, πειρασμούς. Όπως ήταν αναμενόμενο, το να είσαι διάσημος συνεπάγεται απώλεια ιδιωτικής ζωής λόγω της αναγνωρισιμότητας, απαιτητικές προσδοκίες. Σπάνια ένας διάσημος ακούει τη λέξη «όχι» και αυτό μπορεί να τον αποπροσανατολίσει. Ο διάσημος αναμένεται να βρει τον δρόμο του μέσα σε ένα λαβύρινθο, νιώθει να είναι περισσότερο ένα αντικείμενο παρά μια ανθρώπινη ύπαρξη, μετατρέπεται σε αξιοθέατο, νιώθει μοναξιά. Σταδιακά, δεν μπορεί να κυκλοφορήσει ελεύθερα όπως οποιοσδήποτε άλλος θνητός χωρίς «παρενοχλήσεις». Το να είσαι διάσημος είναι πλήρης απασχόληση, χρειάζεται εξισορρόπηση μεταξύ του ναρκισσισμού και να νοιάζεσαι για τον «πλησίον». Η φήμη είναι εφήμερη, δεν διαρκεί για πάντα. Μερικοί έχουν την αφέλεια να συγχύζουν τους οπαδούς με τους πραγματικούς φίλους ή ακόμα χειρότερα με την οικογένειά τους.
Δύσκολη η διαχείριση της φήμης, ειδικά όταν επέλθει ξαφνικά. Η Suzan Boyle έγινε ξαφνικά διάσημη όταν έλαβε μέρος στο διαγωνισμό Britain’s Got Talent (2009). Ακολούθησε νευρικός κλονισμός. 
Όλοι οι ερωτηθέντες συμφώνησαν ότι ενώ τους ενοχλεί η στέρηση του προσωπικού τους χώρου, λατρεύουν τη δύναμη που έρχεται με τη φήμη και δεν μετανιώνουν που έγιναν διάσημοι.
Σήμερα δεν ισχύει το ρητό «πολλοί τον πλούτο μίσησαν, τη δόξα ουδείς» διότι η δόξα φέρνει και πλούτο.

Σχολιάστε την Είδηση

Τα σχόλια εκφράζουν ΜΟΝΟ τις απόψεις των χρηστών που τις δημοσιεύουν, τις οποίες και δεν υιοθετεί το philenews.com. Προσβλητικά σχόλια θα διαγράφονται.