To Top
20:38 Κυριακή
24 Σεπτεμβρίου 2017
Επόμενο
Προηγούμενο
Μια ιστορία για τον Σπύρο
ΑΡΧΙΚΗΑΠΟΨΕΙΣΑΡΘΡΑ ΣΤΟΝ "Φ" Μια ιστορία για τον Σπύρο
Τελευταία Ενημέρωση: 22 Μαρτίου 2017, 4:23 μμ

Είναι γεγονός και, εντάξει, εν πολλοίς κατανοητό, ότι στις κηδείες και στα μνημόσυνα προσωπικοτήτων θα ακούσεις απίστευτες υπερβολές, αν όχι και μεγαλειώδη ψέματα. Πέραν των κηδειών και των μνημόσυνων, όμως, υπάρχει λόγος να κοροϊδευόμαστε μεταξύ μας ή να κλείνουμε τα μάτια στην πραγματικότητα; Πάρτε για παράδειγμα τον Σπύρο Κυπριανού και όσα λέχθηκαν την περασμένη βδομάδα από επίσημα χείλη αλλά κι από θαυμαστές του στα social media (ναι, υπάρχουν!) επ’ ευκαιρίας του 15ου ετήσιου μνημοσύνου του.

Ο Σπύρος Κυπριανού, η διακυβέρνηση του οποίου έμοιαζε με χολιγουντιανή ταινία διανθισμένη με πολιτικές συνωμοσίες, απαγωγές, σατανικούς εγκέφαλους, φαντάσματα, απειλές, ύποπτα τηλεφωνήματα και κατασκόπους  -τα περισσότερα εκ των οποίων, αν όχι όλα, ήταν στη σφαίρα αισθήσεων και παραισθήσεων-, ήταν πολλά πράγματα. Είχε και τα καλά του, δεν μηδενίζουμε. Αλλά σίγουρα δεν ήταν ούτε «διορατικός», ούτε «δίκαιος», ούτε «καθοδηγητής».

Όσο να ‘ναι, δεν λες διορατικό έναν πρόεδρο ο οποίος, λίγες ημέρες πριν από την ανακήρυξη του ψευδοκράτους, δήλωνε ότι ο κίνδυνος ανακήρυξης δεν ήταν τόσο βέβαιος όσο οι πολιτικοί του αντίπαλοι υποστήριζαν, καθότι είχε διαβεβαιώσεις από τον... Τσαουσέσκου της Ρουμανίας ο οποίος, με τη σειρά του, είχε διαβεβαιώσεις από έναν Τούρκο αξιωματούχο ότι οι Τούρκοι δεν θα προχωρούσαν σε ανακήρυξη ξεχωριστού «κράτους».

Ούτε και «δίκαιο καραβοκύρη» τον λες, όταν ξέρεις ότι επέτρεψε στο εκφραστικό του όργανο να δημοσιεύσει στις 12 Φεβρουαρίου του 1983 τα χαλκευμένα έγγραφα που παρουσίαζαν τον Κληρίδη σαν «πράκτορα των Ναζί» και ούτε καν ένιωσε ποτέ την ανάγκη να απολογηθεί, ακόμα κι όταν η ίδια η εφημερίδα, τριάμισι χρόνια μετά, απολογήθηκε υπό το βάρος καταδικαστικής απόφασης.

Τέλος πάντων, δεν έχει και κανένα ιδιαίτερο νόημα να τα θυμάται κανείς σήμερα όλα αυτά. Αν κάτι αξίζει τον κόπο -δεδομένου ότι ευτυχήσαμε να έχουμε για πρόεδρο μια προσωπικότητα όπως τον Σπύρο Κυπριανού, η διακυβέρνηση του οποίου μας χάρισε πολλές κωμικές και ιλαροτραγικές ιστορίες- είναι πού και πού να θυμόμαστε μερικές από αυτές τις ιστορίες εν είδει ψυχαγωγικού διαλείμματος (καλή ώρα σαν κι αυτό που επιχειρούμε εμείς τώρα), στην αφόρητα βαρετή και βάναυσα κακοποιημένη πολιτική καθημερινότητα της εποχής μας. Τις περισσότερες των οποίων μας είχε γνωστοποιήσει μέσω της εφημερίδας «Ο Κήρυκας», ο παλιός φίλος, μετέπειτα άσπονδος εχθρός και εν τέλει συνοδοιπόρος του, Τάσσος Παπαδόπουλος. Ο οποίος μας αποκάλυψε ότι ο Σπύρος Κυπριανού ισχυριζόταν ότι είχε μια... «υπερφυσική» σχέση με τον Μακάριο, ακόμα και μετά τον θάνατον του εθνάρχη. Πως όταν ο Σπύρος έλεγε συγκινημένος στις ομιλίες του «...αισθάνομαι βαθιά επικοινωνία με τον Μακάριο και με πίστη συνεχίζω μέχρι τέλους την πορεία που εκείνος χάραξε», δεν ήταν... σχήμα λόγου. «Πραγματικά ΠΙΣΤΕΥΕ ότι “επικοινωνούσε” με τον Μακάριο!», έγραφε ο Τάσσος Παπαδόπουλος και αποκάλυπτε ότι: «Σε συνάντησή του με συνεργάτιδα του Μακαρίου, της είπε: “Ξέρεις, επικοινωνώ με τον Μακάριο. Κοιτάζω τη φωτογραφία του και αισθάνομαι τα μάτια μας να συναντώνται. Ό,τι λέγω και ό,τι κάμνω εκείνος μου τα υποβάλλει”». Και συνέχιζε, σχολιάζοντας ειρωνικά, πως «εμβρόντητοι, ακόμα και οι υπουργοί του, έβλεπαν αυτή την κατάρρευση… και με αμηχανία του συνέστησαν να “ξεκουραστεί” γιατί έπασχε από… υπερκόπωση». 

Από τις πιο γαργαλιστικές ιστορίες, όμως, ενδεικτική του τι αξιωθήκαμε να ζήσουμε σ’ αυτό τον τόπο, είναι αυτή με τα χαμένα κλειδιά μιας οικογενειακής φίλης του Τάσσου Παπαδόπουλου στην παραλία του Grecian Beach, στην Αγία Νάπα. Ήταν το 1978, τότε που ο Σπύρος θεωρούσε τον Τάσσο ως τον εγκέφαλο μιας μεγάλης συνωμοσίας σε βάρος του και είχε διατάξει την ΚΥΠ να τον παρακολουθεί νυχθημερόν. «Όταν θα φεύγαμε από την παραλία», αφηγείται ο Τάσσος, «η κ. Μενεκίδου διαπίστωσε πως τα κλειδιά του αυτοκινήτου της είχαν, προφανώς, πέσει στην άμμο. Χωρίς τα κλειδιά δεν μπορούσε να φύγει. Αρχίσαμε όλοι να ανασκαλεύουμε την άμμο για να τα βρούμε. Υποθέτω πως όσο σκάβαμε, τόσο χώνονταν τα κλειδιά στην άμμο. Μετά από μιας ώρας έρευνα ήταν αδύνατο να τα βρούμε. Είδα τότε στην παραλία έναν φίλο μου που είναι συλλέκτης αρχαίων νομισμάτων. Και που ήξερα ότι είχε ένα μικρό χειροκίνητο μηχάνημα που ανιχνεύει την ύπαρξην μετάλλου στο έδαφος. Τον παρακάλεσα να το φέρει για να ερευνηθεί η άμμος μήπως και έτσι επισημανθούν τα χαμένα μεταλλικά κλειδιά. Ήλθεν και χρησιμοποίησεν το “μασιήνι” του, χωρίς όμως αποτέλεσμα. Σε όλη τη διάρκεια ήμασταν κάτω από τα άγρυπνα βλέμματα των πρακτόρων της ΚΥΠ, που με παρακολουθούσαν νυχθημερόν και υπέβαλλαν αναφορές στον πρόεδρο. Ο οποίος έχοντας την έκθεση της ΚΥΠ στο χέρι έλεγεν “o γνωστός συνωμότης Τάσος Παπαδόπουλος, στο πλαίσιο των συνωμοτικών ενεργειών του, χρησιμοποίησε χτες στην παραλία Grecian Beach περίεργο μηχάνημα για σκοπούς κατασκοπείας. Δεν κατορθώσαμε να διαπιστώσουμε τα στοιχεία της προηγμένης τεχνολογίας κατασκοπευτικής συσκευής”».

Και τώρα που συνειδητοποιήσατε πόσο τυχεροί ήμασταν που (απ) αξιωθήκαμε να μας κυβερνήσουν τέτοιοι σοφοί και οραματιστές ηγέτες, καλή Κυριακή να έχετε! 

Σχολιάστε την Είδηση

Τα σχόλια εκφράζουν ΜΟΝΟ τις απόψεις των χρηστών που τις δημοσιεύουν, τις οποίες και δεν υιοθετεί το philenews.com. Προσβλητικά σχόλια θα διαγράφονται.