To Top
14:21 Παρασκευή
22 Μαρτίου 2019
Επόμενο
Προηγούμενο
«Είμαστεν αγνοούμενοι που πάππον ώς αγγόνιν»
ΑΡΧΙΚΗΑΠΟΨΕΙΣΑΡΘΡΑ ΣΤΟΝ "Φ" «Είμαστεν αγνοούμενοι που πάππον ώς αγγόνιν»
Τελευταία Ενημέρωση: 14 Μαρτίου 2019, 11:13 πμ
Ο παραπάνω στίχος του Ανδρέα Παράσχου, μπορεί να γράφτηκε σε πιο αθώους, πιο ισορροπημένους και πιο αληθινούς από τους τωρινούς καιρούς αλλά σχηματοποιεί ακόμα την ύπαρξή μας. Μαζί με τον προηγούμενο δε - «ώρα καλή σου Βαγορή, που ’ρτες που την αγχόνη»- διαμορφώνει ρητά και αναντίλεκτα την ιστορική συνέχεια αυτού του μαραζιάρη λαού που (για έναν περίεργο λόγο) επιβιώνει ακόμα σ’ αυτή την κόλαση της ανατολικής Μεσογείου.
 
Το πιο πάνω σημειώνεται συνειδητά, όχι ως ένα μνημόσυνο, μα ως προσπάθεια αφήγησης μιας άλλης οπτικής, που δεν έχει να κάνει ούτε με τις φολκλόρ φωνασκίες περί ιερών και οσίων ούτε με την ενοχική λογική του «ελάτε να ξαναγράψουμε την ιστορία μας». 
 
Ο Βαγορής, λοιπόν, που από την ώρα της αγχόνης δεν σταμάτησε να περπατά στον μεμψίμοιρο δρόμο των συμπατριωτών του και να προσπαθεί με τη μορφή του να επαναφέρει την ανηφοριά, δεν έχει να κάνει μ’ αυτά. Δεν έχει να κάνει με τις μικρότητες που προσβάλλουν τη μνήμη και ασελγούν εις βάρος της συνείδησης αυτού του λαού, που δικαιούται να ζητά και να απαιτεί, όχι επειδή διεξάγει διαρκή αγώνα μα γιατί τα παιδιά του έκαναν βιος το «χαίρε ω χαίρε ελευθεριά» και περπάτησαν προς την αγχόνη χωρίς αμφιβολία.
 
Επί του παρόντος, ο Παλληκαρίδης, «πάππος, μωρόν τζιαι πέρκαλλος», αναδεικνύει μιαν άλλη πάστα που υπήρξε και -πιθανώς- να υπάρχει σε τούτο τον τόπο. Γι’ αυτό ενοχλεί η μορφή του και υποβαθμίζεται σε λογύδρια περί μηνυμάτων και τιμών. Ο Παλληκαρίδης δεν διεκδίκησε ποτέ να είναι άγιος, ιερός και όσιος, αλλά ο Βαγορής. Ο Βαγορής, όπως φανερώνει το προαναφερθέν ποίημα, πάτησε καλά στη γη και ανέβηκε για να βρει εκείνη την πεντασύλλαβη που καθορίζει το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον του νησιού.
 
Ενοχλεί. Ενοχλεί εκείνους που επιμένουν πως τούτος ο τόπος χωράει σε μια γωνιά του παλατιού του Μπάκιγχαμ ή… στο κοινοτικό στάδιο Πύλας για ένα θέαμα πλάι στις προτομές του Κεμάλ και υπό τη σκιά του κατοχικού στρατού και των κυανόκρανων. Ενοχλεί. Όλους εκείνους που απορρίπτουν το όραμα που έχει ανάγκη ο τόπος και προτιμούν να συντηρούν τη μετριότητα των ημερών, που στρώνει κόκκινα χαλιά στη βαρβαρότητα. Ο Παλληκαρίδης δεν είναι βιβλίο στο ράφι για να ξεσκονίζεται κάθε 13-14 του Μάρτη και να μνημονεύεται σαν μαρμαρωμένος βασιλιάς. Ο Ευαγόρας, από την Τσάδα και τον Λάρνακα Λαπήθου, είναι η ιστορική συνέχεια αυτής της πατρίδας, που καημένη και ηττημένη έχει να προτάξει υπόνοιες αγώνα και μεταμοντέρνες ατάκες περί «ειρήνης». Ο Παλληκαρίδης είναι το ροκ του μέλλοντός μας. Και όποιος δεν καταλαβαίνει, δεν ξέρει πού πατά και πού πηγαίνει…

alekos@phileleftheros.com
 
Σχολιάστε την Είδηση

Τα σχόλια εκφράζουν ΜΟΝΟ τις απόψεις των χρηστών που τις δημοσιεύουν, τις οποίες και δεν υιοθετεί το philenews.com. Προσβλητικά σχόλια θα διαγράφονται.