To Top
13:59 Παρασκευή
22 Μαρτίου 2019
Επόμενο
Προηγούμενο
Η μαρτυρία Παπαντώνη, ο Βαγορής και η κατηφοριά της ντροπής
ΑΡΧΙΚΗΑΠΟΨΕΙΣΑΡΘΡΑ ΣΤΟΝ "Φ" Η μαρτυρία Παπαντώνη, ο Βαγορής και η κατηφοριά της ντροπής
  14 Μαρτίου 2019, 10:54 πμ  
«Μόλις έφθασα στας Φυλακάς, ωδηγήθην πλησίον του Παλληκαρίδη δια να του μεταδώσω την Θείαν Κοινωνίαν. Τον βρήκα απολύτως ήρεμον χωρίς την παραμικράν εκδήλωσιν ταραχής ή λιποψυχίας. Τα λόγια του εις την συνομιλίαν μας ήσαν κοφτά και μετρημένα…..
Όταν συνελήφθη μέσα στο δάσος με ένα όπλο, που δεν μπορούσε να χρησιμοποιηθεί ήτο νύχτα, και οι σύντροφοί του έτρεξαν και έφυγαν και δεν συνελήφθησαν. Αυτός όμως δεν έτρεξε να φύγει, και περίεργος γι’ αυτό του υποβάλλω την ερώτησιν.
-Γιατί δεν έτρεξες να φύγεις και συ όπως έκαμαν οι άλλοι;
Εσήκωσε το πρόσωπον του και με είδε στα μάτια, γιατί ήτο σκυφτός, και με ελαφρόν μειδίαμα μου λέγει.
-Τους επήρα για δειλούς, όταν τους είδα να τρέχουν…….
Του συνέστησα να έχει θάρρος μέχρι τέλους και να μην αφήσει την εντύπωση στους Άγγλους δημίους ότι εδειλίασε.
-Έχω θάρρος, μου λέγει, και δεν θα δειλιάσω, εύχομαι δε να είμαι ο τελευταίος. Τα τελευταία του λόγια ήσαν: Τους χαιρετισμούς μου εις όλους, και εύχομαι σύντομα την ελευθερίαν της Κύπρου».

 
Απόσπασμα της μαρτυρίας του ιερέα των Φυλακών Παπαντωνίου Ερωτοκρίτου όπως καταγράφεται στο βιβλίο του «Πώς έζησα το δράμα των απαγχονισθέντων». Ελάχιστο δείγμα των ιδανικών που καθοδηγούσαν εκείνο τον 19χρονο, που ατρόμητος αντίκρισε κατάματα τον Χάρο. Με γεμάτα τα στήθια από ελληνοπρεπή λεβεντιά και οραματιζόμενος μια ουρανογάλανη πατρίδα, ανέβηκε πριν από 62 χρόνια, μεσάνυκτα όπως ψες, στο ικρίωμα. Και λίγα λεπτά μετά την είσοδο της 14ης Μαρτίου 1957 άνοιξε η καταπακτή του θανάτου. Ο Χάρος είχε στήσει τα δίκτυα του από κάτω, περιμένοντας τον λεβεντονιό να πέσει σ’ αυτά. Φευ. Η ψυχή του Βαγορή είχε προ καιρού προλάβει να πάρει μιαν ανηφοριά. Να ακολουθήσει τα μονοπάτια που παν στη λεφτεριά. Είχε προλάβει να ανέβει τα σκαλοπάτια που οδηγούν στην Πύλη της αθανασίας.
 
Αλήθεια, μακαριστέ Παπαντώνη, πώς να δείλιαζε αυτός η νέος; Μα αυτός ήταν η προσωποποίηση του ήλιου. Δεν σκιάζει και στη χειρότερη συννεφιά. Το φώναζαν οι στίχοι του. «Των αθανάτων το κρασί/ Το ‘βρετε σεις και πίνετε/ Ζωή για σας ο θάνατος/ Κι αθάνατοι θα μείνετε».
 
Φώναζαν τα γράμματά του. «Θ’ ακολουθήσω με θάρρος τη μοίρα μου. Δεν λυπάμαι για τίποτα. Ας χάσω το κάθε τι. Μια φορά κανείς πεθαίνει. Θα βαδίσω χαρούμενος στην τελευταία μου κατοικία. Ώρα 7.30. Η πιο όμορφη μέρα της ζωής μου», έγραφε στο τελευταίο γράμμα που είχε γράψει στους συμμαθητές του.
 
Φώναζε η τεράστια καρδιά του, που πλημμύριζε από ελληνοπρέπεια, αξιοπρέπεια και περηφάνια. «Γνωρίζω ότι θα με κρεμάσετε. Εκείνο το οποίο έχω να πω είναι τούτο. Ό,τι έκαμα το έκαμα ως Έλλην Κύπριος όστις ζητεί την ελευθερία του. Τίποτα άλλο», βροντοφώναξε στους αποικιοκράτες κατά τη δίκη του. Κι αυτοί οι τιποτένιοι τρόμαξαν. Περιορίστηκαν στην ποταπή μέθοδό τους. Εκείνη την μικρόψυχη με την οποία έκρυβαν την δειλία τους. Την θανατική καταδίκη. Πού να ήξεραν, όντας ευτελή ανθρωποειδή οι ίδιοι, ότι με αυτό τον τρόπο πρόσφεραν νέκταρ αθανασίας στον αγέρωχο νέο.
 
Η μαρτυρία του Παπαντώνη για την μεγαλοπρεπή στάση του Βαγορή λίγα λεπτά πριν ανεβεί στο μαρτυρικό ικρίωμα, επιβεβαιώνεται πλήρως και από τους ψυχρούς εκτελεστές. Ο διευθυντής των υπηρεσιών υγείας του αποικιοκρατικού καθεστώτος, έγραψε στην έκθεσή του: «Συγκροτημένος, ψυχικά προετοιμασμένος, χωρίς μεγάλες ή μικρές διαταραχές, έτοιμος για το αναπόφευκτο, τον τιμημένο θάνατο στην κρεμάλα, στάθηκε στις τελευταίες του στιγμές ο Ευαγόρας Παλληκαρίδης».
 
Είναι ένα σημείο από την μαρτυρία του Παπαντώνη στο οποίο αξίζει να εστιάσουμε την προσοχή μας. Τον ρώτησε γιατί δεν έτρεξε να σωθεί όπως έκαναν οι σύντροφοί του και έμεινε να συλληφθεί. Εκείνος απάντησε: «Τους επήρα για δειλούς, όταν τους είδα να τρέχουν»! Συγκλονίζονται οι ψυχές από το μεγαλείο του. Ο νους αδυνατεί να συλλάβει το μέγεθος του ηρωισμού. Ντρεπόταν ακόμη και να τρέξει για να μην συλληφθεί!
 
Αναπόφευκτη η σύγκριση με τη συμπεριφορά των γενιών που ακολουθήσαμε. Ειδικά των «ηγετών». Μόνο ντροπή για το κατάντημα. Έχασαν την πορεία. Ξέχασαν αξίες και ιδανικά. Κουρέλιασαν την αξιοπρέπεια και την εντιμότητα. Εκείνος πήρε μιαν ανηφοριά. Αυτοί ακολουθούν αδιάκοπα μιαν κατηφοριά. Εκείνος πέταξε στην αθανασία με φουσκωμένα στήθη από ελληνοπρέπεια. Αυτοί κατρακυλούν στα τάρταρα της καταισχύνης, βεβηλώνοντας ό,τι εθνικά αξιοπρεπές έχει απομείνει. Τρέχουν να κρυφτούν ακόμη και σε μικρότερης σημασίας θέματα. Ακόμη και σε εκείνα που βάζουν επιτροπές να ερευνήσουν και να καταλήξουν σε πορίσματα. Δεν διαθέτουν το παραμικρό ψήγμα ευθιξίας.
 
Και η κοινωνία; Παθητικά παρακολουθεί την ατελείωτη κατηφοριά της ντροπής. Απομένει εκείνο το ανατριχιαστικό τρίξιμο της καταπακτής. Σχίζει την ατμόσφαιρα τα μεσάνυκτα κάθε 13ης Μαρτίου. Ως μοναδική ελπίδα να ξυπνήσουν οι συνειδήσεις. Όλων όσων προδώσαμε τη θυσία του Ευαγόρα. Όσων επιτρέψαμε να ανοίξει η κερκόπορτα και να σκλαβωθεί η μισή μας πατρίδα. Όσων επιτρέψαμε να κυλήσει η άλλη μισή στο βούρκο. Όσων επιτρέψαμε να πνίξει το χρυσοπράσινο φύλλο η απέραντη μπόχα από οχετούς ντροπής και εξευτελισμού. Ελπίζοντας κάποια στιγμή να βρούμε την δύναμη να κοιτάξουμε στον καθρέφτη τον εφιάλτη και να αναζητήσουμε τα βήματα του αθάνατου παλληκαριού…

 
Σχολιάστε την Είδηση

Τα σχόλια εκφράζουν ΜΟΝΟ τις απόψεις των χρηστών που τις δημοσιεύουν, τις οποίες και δεν υιοθετεί το philenews.com. Προσβλητικά σχόλια θα διαγράφονται.