To Top
06:41 Κυριακή
15 Δεκεμβρίου 2019
Επόμενο
Προηγούμενο
Δεν έχουμε την πολυτέλεια για αφορισμούς
ΑΡΧΙΚΗΑΠΟΨΕΙΣΑΡΘΡΑ ΣΤΟΝ "Φ" • Δεν έχουμε την πολυτέλεια για αφορισμούς
  28 Ιουνίου 2019, 10:55 πμ  
Το νομοσχέδιο Μενέντεζ - Ρούμπιο, που εγκρίθηκε από την Επιτροπή Εξωτερικών Σχέσεων της αμερικανικής Γερουσίας, είναι μια από τις πιο ουσιαστικές εξελίξεις σε όσα αφορούν αυτό που χωρίς περιεχόμενο ονομάζουμε γεωπολιτική της Μεσογείου και εμπλεκόμενα συμφέροντα. Όχι τόσο διότι μετά από τέσσερις δεκαετίες οι Αμερικανοί θα άρουν το άδικο και ανεξήγητο εμπάργκο όπλων προς την Κυπριακή Δημοκρατία, αλλά κυρίως γιατί δείχνει ότι η Ουάσινγκτον αναζητεί μια νέα στρατηγική στην Ανατολική Μεσόγειο και σε αυτή τη στρατηγική για πρώτη φορά η Κύπρος έχει αναβαθμισμένο ρόλο. Ιδίως επειδή, από τη μια, συνδέθηκε με την Ελλάδα και το Ισραήλ και, από την άλλη, φαίνεται να υπάρχει η προοπτική να χάσει τον ρόλο που είχε μέχρι τώρα η Τουρκία. Φυσικά, βρισκόμαστε στα αρχικά στάδια των εξελίξεων και ουδείς μπορεί να ξέρει ποια θα είναι η κατάληξη, και πάντα με την ανησυχία ότι μπορεί να επανέλθει η άνθηση των σχέσεων ΗΠΑ – Τουρκίας και να μείνει πάλι η Κύπρος έξω από το σχέδιο. Πάντως, ο γερουσιαστής Μπομπ Μενέντεζ, διαχρονικά και σε δύσκολους καιρούς υποστηρικτικός για την Κύπρο, ήταν σαφέστατος μετά την έγκριση του νομοσχεδίου, λέγοντας ότι το Ισραήλ, η Ελλάδα και η Κύπρος είναι βασικοί εταίροι των ΗΠΑ και ότι η ψηφοφορία της Τρίτης επιβεβαιώνει ότι η Ουάσινγκτον χρειάζεται μια νέα στρατηγική που θα αντικατοπτρίζει τα αμοιβαία συμφέροντα που έχει με αυτές τις χώρες.

Μπροστά σε αυτές τις εξελίξεις δεν μας επιτρέπεται να είμαστε αφοριστικοί. Χρειαζόμαστε διπλωματία διεθνούς εμβέλειας, που ποτέ δεν διαθέταμε, για να εμπλακούμε στις εξελίξεις προς όφελος των δικών μας συμφερόντων. Οι αφορισμοί ότι αυτή η εξέλιξη μάς δένει στο άρμα των Αμερικάνων είναι κοντόφθαλμη. Όπως είναι και η ενθουσιώδης αποδοχή των αντιρωσικών προνοιών των Αμερικανών. Ότι, ας πούμε, πρέπει να τεθεί προϋπόθεση πως για την άρση του εμπάργκο όπλων ο Πρόεδρος των ΗΠΑ θα επιβεβαιώνει προς τις αρμόδιες επιτροπές του Κογκρέσου (τουλάχιστον ετησίως) ότι «η κυβέρνηση της Κυπριακής Δημοκρατίας κάνει και συνεχίζει να αναλαμβάνει τα αναγκαία βήματα για άρνηση πρόσβασης στα λιμάνια, για ανεφοδιασμό σε καύσιμα και προμήθειες, σε ρωσικά πολεμικά πλοία». Πρόκειται για αμερικανικές ανοησίες. Μια νομοθεσία των ΗΠΑ δεν μπορεί να εφαρμοστεί στην Κύπρο. Αλλά, επί της ουσίας, ρωσικά πολεμικά σπάνια, ή καθόλου, έρχονται εδώ για ανεφοδιασμό. Έχουν βάση στη Συρία, πάνε πια και στον Βόσπορο. Εδώ έρχονται πολύ περισσότερο γερμανικά και γαλλικά πολεμικά. Αν χρειαστεί, όμως, να έρθουν ρωσικά δεν θα δεσμευτούμε με έναν αμερικανικό νόμο να τα διώξουμε. Εκτός, βεβαίως, αν θα δεσμευτούν οι Αμερικάνοι ότι αν κάνουμε ό,τι θέλουν θα είναι δίπλα μας στον αγώνα της απελευθέρωσης από την Τουρκία. Κάτι που δεν κάνουν οι Ρώσοι και δεν θα κάνουν ούτε οι Αμερικάνοι. Υπάρχει, όμως, πια μια πιθανότητα, έστω μικρή, να αλλάξει πράγματι η πολιτική των ΗΠΑ για την Ανατολική Μεσόγειο και η Κύπρος, σε συνεργασία με την Ελλάδα και το Ισραήλ, να αποκτήσει τον γεωστρατηγικό ρόλο που αποζητά. Οι ΗΠΑ θέλουν να μειώσουν την επιρροή της Ρωσίας στην περιοχή, κυρίως στις τρεις χώρες, εμείς θέλουμε να μειώσουμε την επιρροή της Τουρκίας. Χρειάζεται μαεστρία να το χειριστούμε. Αλλά, πρώτα από όλα, πρέπει να αναρωτηθούμε τι κερδίσαμε τόσα χρόνια που προσπαθούσαμε να τα έχουμε καλά με όλους. Και με τους Ρώσους και με τους Αμερικάνους και με τους Άραβες και με τους Ισραηλινούς. Αυτό που θέλουμε τώρα είναι να τερματιστεί η τουρκική ομηρία. Και χρειαζόμαστε βοήθεια. Αν θα είναι αμερικάνικη η βοήθεια, προσωπικά ολίγον με ενδιαφέρει. Αλλά, να την διασφαλίσουμε, όχι να τα χάσουμε όλα στο τέλος.

Το αμερικάνικο νομοσχέδιο, εκτός από τις αναφορές για τη Ρωσία, περιέχει σημαντικές πρόνοιες που δείχνουν και μια προοπτική. Όπως τη δημιουργία Ενεργειακού Κέντρου ΗΠΑ – Ανατολικής Μεσογείου για τη διευκόλυνση της ενεργειακής συνεργασίας μεταξύ ΗΠΑ, Ισραήλ, Ελλάδας και Κύπρου, τη στρατηγική για ενισχυμένη συνεργασία στον τομέα της ασφάλειας και της ενέργειας με τις χώρες της Ανατολικής Μεσογείου κ.ά. Να εργαστούμε σε αυτή τη νέα προσέγγιση, όχι να την απορρίψουμε επειδή θίγονται παραδοσιακοί φίλοι. Τους θέλουμε δίπλα μας τους παραδοσιακούς φίλους, όπως είμαστε κι εμείς δίπλα τους όποτε μας χρειαστούν στην ΕΕ για παράδειγμα, αλλά πρέπει κι αυτοί να σεβαστούν ότι εμείς είναι που έχουμε να αντιμετωπίσουμε την τουρκική λαίλαπα.
Σχολιάστε ή διαβάστε πατώντας εδώ...