To Top
18:44 Σάββατο
19 Οκτωβρίου 2019
Επόμενο
Προηγούμενο
Αυτοί που φεύγουν
ΑΡΧΙΚΗΑΠΟΨΕΙΣΑΡΘΡΑ ΣΤΟΝ "Φ" • Αυτοί που φεύγουν
  17 Σεπτεμβρίου 2019, 9:54 πμ  
Δεν θα πω το τετριμμένο «τι γίνεται, όλοι φεύγουν;» ή το άλλο «πολύ θανατικό έπεσε τελευταία». Υπήρχαν πάντα αυτές οι κακές ειδήσεις για όσους μένουμε πίσω, και όσο μεγαλώνουμε μας φαίνονται ακόμα πιο κακές. Όμως, αυτό το ποτάμι που λέγεται ζωή, για ό,τι παρασέρνει μαζί του εκεί όπου δεν υπάρχει «πόνος, λύπη ή στεναγμός», φέρνει πάντα και κάτι καινούργιο, από μιαν άλλη κοίτη του.

Κάποτε, όταν έγραφα τη νεκρολογία κάποιου, μούσκευα το χειρόγραφο με δάκρυα. Τώρα, μαζί με τη λύπη, υπάρχει και ένα αίσθημα ευγνωμοσύνης που πρόλαβα να πάρω καλά πράγματα από πολλούς από εκείνους που αποχαιρετώ. 

Την περασμένη Παρασκευή «έφυγε» από τη ζωή ένας τέτοιος άνθρωπος. Ο σπουδαίος ποιητής Νάνος Βαλαωρίτης (1921-2019). Αιρετικός και απρόβλεπτος, όπως αρμόζει στους γνήσιους σουρεαλιστές. Έφυγε πλήρης ποίησης και ημερών στα 98 του χρόνια. Διαβάζω στο βιογραφικό του: Δισέγγονος του Αριστοτέλη Βαλαωρίτη, γεννήθηκε στη Λωζάνη της Ελβετίας το 1921. Σπούδασε φιλολογία και νομικά στα πανεπιστήμια Αθηνών, Λονδίνου, Σορβόνης. Παρουσίασε άρθρα και μετέφρασε πρώτος στο Λονδίνο εκτενώς Έλληνες ποιητές της γενιάς του ‘30 -Σεφέρη, Ελύτη, Εμπειρίκο, Εγγονόπουλο, Γκάτσο. Στην Αγγλία έζησε από το 1944 έως το 1953 και γνώρισε τον Έλιοτ και όλο τον κύκλο του. Το διάστημα 1954-60 έμεινε στο Παρίσι και γνώρισε τον Αντρέ Μπρετόν και τους υπερρεαλιστές. Το 1960 γύρισε στην Ελλάδα και διηύθυνε το περιοδικό «Πάλι» (1963-1966). Το 1969 παρουσίασε ελληνική ποίηση στο γαλλικό περιοδικό «Lettres Nouvelles». Από το 1968 έως το 1993 δίδαξε συγκριτική λογοτεχνία και δημιουργική γραφή στο Πολιτειακό Πανεπιστήμιο του Σαν Φρανσίσκο. Οργάνωσε παρουσίαση των Ελλήνων υπερρεαλιστών στο Κέντρο Πομπιντού το 1990-91. Διηύθυνε από το 1989 έως το 1995 με τον ποιητή Αντρέα Παγουλάτο το περιοδικό «Συντέλεια». Το 1959 βραβεύτηκε με το Β΄ Κρατικό Βραβείο Ποίησης, το οποίο και αρνήθηκε. Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας τού απένειμε τον Χρυσό Σταυρό του Τάγματος Τιμής (2006). Το 2009 τιμήθηκε με το Μεγάλο Κρατικό Βραβείο Λογοτεχνίας για το σύνολο του έργου του.

«Η ανάπτυξη που πρεσβεύω είναι η πολιτιστική. Να ανακαλύψουμε και να αξιοποιήσουμε τη δική μας ταυτότητα χωρίς φόβο και πάθη, χωρίς κόμπλεξ μειονεξίας ή ψευτοανωτερότητας. Ούτε εκλεκτός λαός είμαστε ούτε του πεταμού», έλεγε σε μια πρόσφατη συνέντευξή του ο Νάνος Βαλαωρίτης (φωτό). 

Κι ακόμα: Δύο ειδήσεις από το Παλιό μας Ημερολόγιο, που επίσης μας φέρνουν θλίψη, η μία, θλίψη και οργή, η άλλη. 

Σαν σήμερα, το 1982, έφευγε από τον κόσμο αυτόν, σε ηλικία μόλις 45 ετών, ένας από τους πιο σπουδαίους συνθέτες καλής ελληνικής μουσικής, ένας άνθρωπος γλυκύτατος κι ωραίος, ο δικός μας Μάνος Λοΐζος. Γεννήθηκε στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου από πατέρα Κύπριο και μητέρα Ροδίτισσα, και πέθανε σε νοσοκομείο της Μόσχας από εγκεφαλικό επεισόδιο. 

Και, τούτη τη μέρα, 17 Σεπτεμβρίου 1996 στην Αθήνα, με συμφωνία όλων των κομμάτων, η ελληνική Κυβέρνηση γίνεται ανάδοχος της κόρης του Τάσου Ισαάκ, ο οποίος στις 11 Αυγούστου της ίδιας χρονιάς είχε δολοφονηθεί άγρια από εγκάθετους «Γκρίζους Λύκους» και Τούρκους αστυνομικούς, μπροστά στα βλέμματα των ουδέτερων ΟΗΕδων στη Δερύνεια της επαρχίας Αμμοχώστου, κατά τη διάρκεια αντικατοχικής εκδήλωσης. Η γυναίκα του ήταν έγκυος. Το κοριτσάκι που γεννήθηκε λίγους μήνες μετά ονομάστηκε Αναστασία και τη βάπτισε ο τότε υπουργός Εξωτερικών της Ελλάδος, Θεόδωρος Πάγκαλος. Σήμερα, η Αναστασία Ισαάκ, για την οποία η Χαρούλα Αλεξίου έγραψε «Το Τραγούδι Του Χελιδονιού», είναι 23 ετών\ και για πρώτη φορά φέτος απηύθυνε ομιλία κατά την τελετή μνήμης του πατέρα της και του Σολωμού Σολωμού. Το παράπονό της βεβαίως είναι ότι πέρασαν τόσα χρόνια και ακόμα το ένταλμα σύλληψης 6 ατόμων που κατονομάστηκαν από την Ιντερπόλ παραμένει ακόμα σε συρτάρια. Ο ένας από αυτούς είναι «βουλευτής» στον κατεχόμενο βορρά.
 
Ζωή σε λόγου μας.
Σχολιάστε ή διαβάστε πατώντας εδώ...