To Top
23:37 Τρίτη
12 Νοεμβρίου 2019
Επόμενο
Προηγούμενο
Τριλογία «1984» - Μέρος Α΄: Μ’ αεροπλάνα, πούλμαν και βαπόρια
ΑΡΧΙΚΗΑΠΟΨΕΙΣΑΡΘΡΑ ΣΤΟΝ "Φ" • Τριλογία «1984» - Μέρος Α΄: Μ’ αεροπλάνα, πούλμαν και βαπόρια
  19 Οκτωβρίου 2019, 9:30 πμ  
Τα πρώτα χρόνια της Κυπριακής Δημοκρατίας, όταν πηγαίναμε ταξίδι, όσοι βέβαια είχαμε τέτοια πολυτέλεια,  επισκεπτόμασταν συνήθως κάποιους συγγενείς, οι οποίοι εκτός της φιλοξενίας, μας έκαναν και ξενάγηση. Αυτό γινόταν αφορμή και για τους ίδιους να βγουν από τη ρουτίνα τους, δουλειά-σπίτι, εκκλησία και κανένα γαμήλιο γλέντι τις Κυριακές και να γνωρίσουν τον τόπο στον οποίον είχαν μεταναστεύσει, «προσωρινά», μας το τόνιζαν. Οι κατεξοχήν τόποι μετανάστευσης ήταν βέβαια η Μεγάλη Βρετανία και οι μακρινές Αυστραλία και Αμερική, που μας έπεφταν όμως μακριά για επίσκεψη.
 
Μόνο μια μικρή μερίδα, της ελίτ του νησιού, είχε την πολυτέλεια να ταξιδεύει αεροπορικώς από το αεροδρόμιο Λευκωσίας, το μαγικό μέρος όπου οι πόρτες άνοιγαν αυτόματα, από μόνες τους. Ο κόσμος πήγαινε ως εκεί για κυριακάτικη βόλτα, για να δει τα αεροπλάνα που προσγειώνονταν ή απογειώνονταν, ενώ τα παιδιά χειροκροτούσαν και οι μεγάλοι σταυροκοπιούνταν. Οι οικονομικά προνομιούχοι ταξίδευαν σε ελβετικά θέρετρα, σε πόλεις με ιαματικά λουτρά και στα ένδοξα Παρίσια, στη Βενετία ή στην αιώνια πόλη τη Ρώμη.
 
Πριν την αποπεράτωση του αεροδρομίου, μόνον ατμοπλοϊκώς μπορούσε κανείς να ταξιδέψει. Τα επιβατικά πλοία αναχωρούσαν για Πειραιά από το λιμάνι Λεμεσού, όπου οι ταξιδιώτες έμπαιναν σε βάρκες για να τους πάρουν μέχρι το καράβι, το οποίο δεν μπορούσε να δέσει. Στην Αθήνα έκαναν σκάλα, για να πιάσουν πλοίο ή αεροπλάνο για τον τελικό προορισμό τους. Πολλοί έπαιρναν πούλμαν, διασχίζοντας την απέραντη τότε Γιουγκοσλαβία του Τίτο και άλλες χώρες της Ευρώπης μέχρι να φτάσουν στη Μεγάλη Βρετανία.
 
Εμείς, εκείνα τα Χριστούγεννα τα είχαμε περάσει στη άδεια φοιτητούπολη του Cambridge, όπου οι πάντες είχαν φύγει εκτός από την αδελφή που συνέχιζε την έρευνά της, ακόμη και στις διακοπές. Πρώτες γιορτές χωρίς τη μητέρα που είχε φύγει από τη ζωή λίγους μήνες πριν. Χριστούγεννα γκρίζα και σκοτεινά κάτω από μια αόρατη ασταμάτητη βροχή, με τα κολλέγια, να χάνονται μες στην ομίχλη και τον χαμηλό ουρανό.
 
Την Πρωτοχρονιά πήγαμε με τον πατέρα στο Βόρειο Λονδίνο και φιλοξενηθήκαμε στη θεία Κλεού. Οι γυναίκες του σπιτιού ήταν ντυμένες στα μαύρα αφού ο θείος Χαρής είχε αποδημήσει εις Κύριον εκείνο το φθινόπωρο. Μόνο η μικρή Χαρούλα, ήταν μια νότα χαράς ανάμεσά μας, με τις πυρόξανθες κυματιστές κοτσίδες της και τις φακίδες στο πρόσωπο, σαν ηρωίδα αγγλικού μυθιστορήματος. Μιλούσε την κυπριακή διάλεκτο, όπως και όλοι στο σπίτι, καλύτερα κι από μας που γεννηθήκαμε και ζούσαμε στο νησί.
 
Μας πήραν στο Tower Bridge, όπου περιμέναμε μέχρι να περάσει καράβι. Ένα ποταμόπλοιο με τα ψηλά του φορτία, έπαιξε την μπουρού, πέρασε κάτω από την πτυσσόμενη γέφυρα και συνέχισε να πλέει, στον γκρίζο Τάμεση. Οι θείες, οι μηχανικούδες, που βρέθηκαν εκεί για πρώτη φορά, επισκαλούσαν ενθουσιασμένες. Χρόνια σκυμμένες στη ραπτομηχανή, στο εργοστάσιο ή στην κουζίνα τους, σηκώνονταν μόνο για να δουν αν καταστήθηκε το φαί ή για να κάνουν «άλαϊλι» στο μωρό που έκλαιγε στην κούνια.
 
Την παραμονή Πρωτοχρονιάς θα μας έπαιρναν στη χοροεσπερίδα. «Να βάλετε τα καλά σας», μας είπαν. Τα πιο καλά που είχαμε με τη Νάτια, ήταν οι μακριές μας ινδικές φούστες με τα χαϊμαλιά, λες και πηγαίναμε σε συναυλία στο Woodstock, ενώ η ξαδέλφη η Τέρψα και οι υπόλοιπες κοπέλες στο ρεβεγιόν φορούσαν ταγεράκια ή τουαλέτες με στρασάκια.
 
Έλαμπαν και λίκνιζαν τα κορμιά τους όλη νύχτα ενώ οι μητέρες και οι γιαγιάδες χόρεψαν καλαματιανό και συρτό. Οι άντρες μπήκαν στην πίστα στα ζεϊμπέκικα, για να κάνουν τις φιγούρες τους. Ακολούθησαν τα τσιφτετέλια όπου όλη η παροικία, πρόσφυγες και μη τραγουδούσαν και χόρευαν. 
 
«Σήκω χόρεψε κουκλί μου, να σε δω να σε χαρώ
τσιφτετέλι τούρκικο, νινανάι γιαβρούμ, νινανάι-νάι»
 
Μέσα σε ντουμάνια καπνού και ουίσκι-κόλα υποδεχτήκαμε τη νέα χρονιά 1984. Δεν βγάλαμε ούτε μία αναμνηστική φωτογραφία γιατί δεν είχαμε flash. Τα κινητά, τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, όπως το Facebook, φάνταζαν τότε όπως ένα βιβλίο επιστημονικής φαντασίας, κάτι σαν το προφητικό 1984 του George Orwell.
 

 
ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ…
 
dena.toumazi@gmail.com
Σχολιάστε ή διαβάστε πατώντας εδώ...