To Top
19:09 Πέμπτη
5 Δεκεμβρίου 2019
Επόμενο
Προηγούμενο
«Όταν οι Έλληνες ήμασταν στο εμείς και όχι στο εγώ!»
ΑΡΧΙΚΗΑΠΟΨΕΙΣΑΡΘΡΑ ΣΤΟΝ "Φ" • «Όταν οι Έλληνες ήμασταν στο εμείς και όχι στο εγώ!»
  11 Νοεμβρίου 2019, 10:05 πμ  
Με αφορμή τον χθεσινό κλασικό Μαραθώνιο της Αθήνας, ένα εξαιρετικό σημείωμα στο Facebook για έναν μεγάλο Έλληνα, από τον γιατρό-στοματολόγο στο Ιατρικό Κέντρο Αθηνών Δημήτρη Τριάντο, το οποίο και αναδημοσιεύω με την άδειά του, και με λίγες περικοπές για να χωρέσει εδώ.
 
Στέλιος Κυριακίδης, ο πρώτος μη Αμερικανός αθλητής που νίκησε στον θρυλικό Μαραθώνιο της Βοστώνης, από τις μεγαλύτερες επιτυχίες του ελληνικού αθλητισμού. Γιος αγροτών από χωριό κοντά στην Πάφο, έκανε καθημερινά 15-20 χιλιόμετρα με τα πόδια για να πάει στο γειτονικό χωριό, εγκαταστάθηκε στην Αθήνα για να εργαστεί ως εισπράκτορας στην «Ηλεκτρική Εταιρεία», πρόδρομο της σημερινής Δ.Ε.Η, χωρίς ποτέ να εγκαταλείψει τον αθλητισμό. 
 
Το 1941, στην πιο σκληρή χρονιά της κατοχής, παντρεύεται και ως γαμήλιο δώρο λαμβάνει μισό καρβέλι ψωμί. Το άθλημά του, ο μαραθώνιος, θα του σώσει τη ζωή. Το 1943, στο Χαλάνδρι, συνελήφθη από Γερμανούς ως αντίποινα για τον φόνο Γερμανού στρατιώτη. Ο Γερμανός αξιωματικός υπηρεσίας ήταν μαραθωνοδρόμος και όταν βρήκε στο πορτοφόλι του Κυριακίδη την κάρτα διαπίστευσης των Ολυμπιακών Αγώνων του 1936 στο Βερολίνο όπου είχε πάρει μέρος, τον άφησε ελεύθερο. 
 
Το 1946, ο 36χρονος Στέλιος αποφάσισε να συμμετάσχει στον περίφημο πεντηκοστό Διεθνή Μαραθώνιο της Βοστώνης, μετά από τιμητική πρόσκληση των διοργανωτών. Μόλις άκουσε ότι το αεροπορικό εισιτήριο κόστιζε 575 δολάρια τρελάθηκε, πού να τα βρει: «εκείνη την ημέρα πήγα 30 φορές πάνω κάτω την οδό Σταδίου», παρά την αντίρρηση της γυναίκας του πούλησε την ηλεκτρική κουζίνα και το ραδιόφωνό τους, ενώ κατάφερε να λάβει και από τη Δ.Ε.Η., όπου δούλευε, επιταγή 1.000 δολαρίων. 
 
Φθάνει στην Αμερική αλλά οι γιατροί θεώρησαν ότι δεν θα έβγαζε τη διαδρομή, καθώς ήταν εξαιρετικά αδύναμος και καχεκτικός. Ένας Έλληνας ομογενής μάγειρας του ξενοδοχείου όπου διέμενε τον βοήθησε να πάρει πέντε κιλά μέσα σε λίγες ημέρες. Την ημέρα του αγώνα, όμως, οι γιατροί είχαν και πάλι τις ενστάσεις τους, αυτός αναγκάζεται να υπογράψει υπεύθυνη δήλωση, ότι ήταν ενήμερος για τους κινδύνους, και, αποφασισμένος, διακηρύττει «Ήρθα να τρέξω για επτά εκατομμύρια πεινασμένους Έλληνες!».
 
20 Απριλίου 1946, 12:00μ, δίνεται η εκκίνηση του Μαραθωνίου. Κύριοι διεκδικητές ο Αμερικανός Τζόνι Κέλι και ο Καναδός Ζεράρντ Κοτέ. Πριν τον αγώνα κάποιος δίνει στον Στέλιο ένα διπλωμένο χαρτάκι να το διαβάσει. Από τη μια πλευρά έγραφε «Ή ταν ή επί τας» και από την άλλη «Νενικήκαμεν». Ο Στέλιος ζητά από την επιτροπή να αγωνιστεί με τον αριθμό 7, τυχερό αριθμό στην Αρχαία Ελλάδα· αυτοί του δίνουν το 77, δυο φορές τυχερός!.
 
Ακολουθώντας τη συνήθη τακτική του, δεν σπατάλησε δυνάμεις από την αρχή αλλά επιτάχυνε από το μέσον της διαδρομής, κοιτούσε μόνο μπροστά λέγοντας «όταν κοιτάζεις πίσω σου, δίνεις φτερά στον αντίπαλο». Στα τελευταία χιλιόμετρα προπορευόταν μαζί με τον Τζόνι Κέλι. Ομογενείς αλλά και Αμερικανοί τον ενθάρρυναν. Ένας, Έλληνας του φώναξε: «Στέλιο, καλά πας, έστω δεύτερος!». Ένας Αμερικανός δημοσιογράφος που παρακολουθούσε τον αγώνα με αυτοκίνητο τον πληροφόρησε: «ο Κέλι «έσπασε», είναι ώρα να φύγεις». Τότε ο Κυριακίδης ακούει κάποιον να του φωνάζει «για την Ελλάδα, Στέλιο μου, για τα παιδιά σου!». Ο κοκαλιάρης Στέλιος βγάζει φτερά, κατακτά τη νίκη, φωνάζοντας στον τερματισμό: «For Greece!» (Για την Ελλάδα, χωρίς το γαμώτο!) Ο χρόνος του 2:29:27, ο καλύτερος στην Ευρώπη και για 22 χρόνια ακατάρριπτος στην Ελλάδα!
 
Οι Αμερικανοί τον αποθεώνουν, τον ονομάζουν «νέο Φειδιππίδη», σπεύδουν να του προτείνουν μια νέα ζωή, επαγγελματικό συμβόλαιο και προτάσεις στο Χόλιγουντ. Αυτός περιφρονεί δόξα και χρήματα, μόνη του αγωνία και φροντίδα οι φτωχοί συμπατριώτες του. «Τι θα ήθελες να κάνουμε για σένα;», «Για μένα τίποτα. Μόνο για την Ελλάδα…». 
 
Παραμένει για περίπου ένα μήνα στην Αμερική, καταφέρνοντας να συγκεντρώσει από δωρεές Αμερικανών και Ελλήνων ομογενών 650.000 δολάρια (!), φέρνοντας το ποσό αυτό στην Ελλάδα. Το «Πακέτο Κυριακίδη», όπως ονομάστηκε, ήταν η πρώτη οικονομική βοήθεια από Αμερική πριν ακόμα το Σχέδιο Μάρσαλ. Στις 23 Μαΐου, ο Κυριακίδης επέστρεψε στην Ελλάδα. Για πρώτη φορά μετά την Κατοχή, φωταγωγήθηκε η Ακρόπολη, περίπου ένα εκατομμύριο Έλληνες τον υποδέχθηκαν με τιμές ήρωα, για να επιστρέψει σπίτι του στη Φιλοθέη χρειάστηκε 8 ώρες
 
Ο Στέλιος δεν είχε τίποτα το αθλητικό στην όψη του, κοκαλιάρης και υποσιτισμένος, κανείς δεν πίστευε πως μπορούσε να τρέξει, πόσο μάλλον να τερματίσει πρώτος, είχε όμως το σημαντικότερο, αθλητική ψυχή και συνείδηση καταγωγής. Ο Αμερικανός Τζόνι Κέλι, ο επικρατέστερος για τη νίκη, όταν ρωτήθηκε γιατί δεν κέρδισε, απάντησε: «Πώς θα μπορούσα να κερδίσω έναν τέτοιον αθλητή; Εγώ έτρεχα για τον εαυτό μου, αυτός για μια ολόκληρη πατρίδα».
 
Γιάννης Τσαρούχης: Ό,τι μεγάλο έκανε η Ελλάς, το έκανε από την πείνα. Ο Έλληνας με κοιλιά έχασε το κίνητρο να μεγαλουργεί!
 
Σχολιάστε ή διαβάστε πατώντας εδώ...