To Top
22:27 Παρασκευή
6 Δεκεμβρίου 2019
Επόμενο
Προηγούμενο
Οι τρεις αδελφές
ΑΡΧΙΚΗΑΠΟΨΕΙΣΑΡΘΡΑ ΣΤΟΝ "Φ" • Οι τρεις αδελφές
Τελευταία Ενημέρωση: 16 Νοεμβρίου 2019, 10:27 πμ
Έχουν και οι τρεις μάτια σε όλες τις αποχρώσεις της θάλασσας, δίπλα στην οποία μεγάλωσαν. Το σπίτι τους βρισκόταν κάποτε ανάμεσα σε περιβόλια, πορτοκαλεώνες και λιβάδια όπου έβοσκαν αγελάδες και αρνάκια. Ένα σπίτι που «πήγαινε να γίνει φυτό», χαμένο μες στα δέντρα και τα εποχιακά λουλούδια. Κάθε φορά που περνούσα πηγαίνοντας στη γιαγιά Ανδριανή, αναδύονταν φανταστικές μυρωδιές από φαγητά, ψωμί και γλυκά. Στο σπίτι συμβίωναν γυναίκες τεσσάρων γενιών, τις οποίες φανταζόμουν να ψήνουν μαγικούς χυλούς, να φουρνίζουν συνεχώς γλυκά και να τα γαρνίρουν με λουλούδια και κρέμες.
 
Τα άγνωστά μου κορίτσια από «το σπίτι των μυρωδιών» κάποια στιγμή απέκτησαν όνομα, σάρκα και οστά, εφόσον η Σταύρη, η Ελπίδα και η Ρεβέκκα, φοιτούσαν στο ίδιο δημοτικό σχολείο με μένα. Οι λαχταριστές μυρωδιές βγήκαν από τη σφαίρα του μύθου και έμπαιναν κατευθείαν στο στομάχι μας, σε γενέθλια, γιορτές, επισκέψεις. Τα χρόνια περνούσαν και δίπλα στις παραδοσιακές συνταγές με τα γιούλια και το ανθόνερο έρχονταν νέες και μπροστά μας παρέλαυναν δούκισσες, καρδινάλιοι, Μαρίες Αντουανέτες με παντεσπάνια και σαντιγές.
 
Μεγαλώσαμε και φύγαμε για σπουδές. Όταν επιστρέψαμε, «το σπίτι των μυρωδιών» και της γιαγιάς ήταν πια κρυμμένα, ανάμεσα σε πολυκατοικίες και η θάλασσα χαμένη πίσω από ξενοδοχεία. Χάθηκαν και τα περβόλια με το τριφύλλι και τα αρνάκια. Έφυγαν και οι γιαγιάδες και τη σιωπή της νύχτας με τους γρύλους ή τις νυχτερίδες αντικατέστησαν οι θόρυβοι των αυτοκινήτων και των τουριστικών κέντρων. Εκεί που βρίσκονταν τα σπίτια τους, γέρνει σήμερα η σκιά ενός οβάλ ουρανοξύστη.
 
Το μόνο σταθερό σημείο στην περιοχή παραμένουν οι μυρωδιές. Οι τρεις αδελφές φτιάχνουν με πάθος και μεράκι το καθετί, απαραίτητα συστατικά επιτυχίας, στη μαγειρική και στη ζαχαροπλαστική. Εν αντιθέσει με αυτές του Τσέχωφ, που μεμψιμοιρούσαν και ονειρεύονταν μια ζωή όλο μεγαλεία στη Μόσχα, οι δικές μας πάντα γελούν και έχουν μια καλή κουβέντα να πουν.
 
Στο μυθιστόρημα «Σαν νερό για ζεστή σοκολάτα», της Μεξικάνας Λάουρα Εσκιβέλ, η ηρωίδα σαν ήταν λυπημένη, έκλαιγε, οπόταν τα φαγητά γίνονταν αλμυρά ή επικίνδυνα μέχρι δηλητηρίασης από το πολύ δάκρυ. Στο δικό μας εγχώριο μυθιστόρημα οι τρεις αδελφές χύνουν στα φαγητά τους γέλια και θετική ενέργεια, έτσι κάθε έδεσμά τους, είναι «χαρά θεού».
 
Εννοείται πως δεν παρελαύνουν ποτέ σε τηλεοπτικές εκπομπές με μαγειρικές, ή σε περιοδικά, παίζοντας τις μεγάλες chefs. Αναμφίβολα θα μπορούσαν να είχαν γράψει μια ολόκληρη εγκυκλοπαίδεια όπως η «Larousse Γαστρονομία». Όμως η τέχνη του «ευ ζην» δεν γράφεται, ούτε διαβάζεται. Τη χαίρεσαι, τη μοιράζεσαι και την απολαμβάνεις με φίλους. Δεν νοιώθεις την ανάγκη να πουλήσεις μούρη στην τηλεόραση ή να εκδόσεις ένα νέο βιβλίο ζαχαροπλαστικής, με την ίδια ευκολία που κάποιοι εκδίδουν ποιητικές συλλογές ή μυθιστορήματα.
 
Ο αέρας μυρίζει φρέσκο ψωμί και η ατμόσφαιρα γαλήνη και ειρήνη. Πρέπει να είναι η κύρια Μαίρη, η μητέρα τους, που πάλι ζυμώνει και φουρνίζει.               
 
Καλό Σαββατοκύριακο με θεσπέσιες μυρωδιές και γεύσεις…!
 
 
«Ειρήνη είναι η μυρουδιά του φαγητού το βράδυ,
τότε που το σταμάτημα του αυτοκινήτου στο δρόμο δεν είναι φόβος,
τότε που το χτύπημα στην πόρτα σημαίνει φίλος,
και το άνοιγμα του παραθύρου κάθε ώρα σημαίνει ουρανός…
 
Ειρήνη είναι ένα ποτήρι ζεστό γάλα κι ένα βιβλίο μπροστά στο
παιδί που ξυπνάει….
Τότε που τα στάχυα γέρνουν το ’να στ’ άλλο λέγοντας: το φως, το φως
και ξεχειλάει η στεφάνη του ορίζοντα φως…
Τότε που οι φυλακές επισκευάζονται να γίνουν βιβλιοθήκες…
Τότε που η μέρα που πέρασε, δεν είναι μια μέρα που χάθηκε,
μα είναι η ρίζα που ανεβάζει τα φύλλα της χαράς μέσα στο βράδυ
κι είναι μια κερδισμένη μέρα κι ένας δίκαιο ύπνος…
 
Η ειρήνη είναι τα σφιγμένα χέρια των ανθρώπων
είναι το ζεστό ψωμί στο τραπέζι του κόσμου
είναι το χαμόγελο της μάνας
Τίποτ’ άλλο δεν είναι η ειρήνη…»
(Αποσπάσματα από το «Ειρήνη» του Γιάννη Ρίτσου)
 
 
 dena.toumazi@gmail.com
 
  Δένα Αναξαγόρου Τουμαζή      Γαλάτης Πέτρου   
Σχολιάστε ή διαβάστε πατώντας εδώ...