To Top
10:04 Δευτέρα
16 Δεκεμβρίου 2019
Επόμενο
Προηγούμενο
Το απύθμενο θράσος
ΑΡΧΙΚΗΑΠΟΨΕΙΣΑΡΘΡΑ ΣΤΟΝ "Φ" • Το απύθμενο θράσος
  17 Νοεμβρίου 2019, 10:45 πμ  
Είναι απόλυτη πεποίθησή μου πια ότι τα θέματα πολιτικής ηθικής δεν αγγίζουν τον Πρόεδρο και τον Αρχιεπίσκοπο. Αναφέρω αυτούς τους δύο γιατί, πέρα από το θεσμικό τους βάρος, είναι και τα κεντρικά πρόσωπα του πρόσφατου σκανδάλου των διαβατηρίων. Θα το πω λαϊκά, γιατί έτσι ενδεχομένως να συνεννοηθούμε ευκολότερα με αυτούς που μπλέξαμε: Δεν κολλά τίποτε! Η δήλωση του Προέδρου της Δημοκρατίας είναι εξόχως αποκαλυπτική: «Λάθη έγιναν, ουδείς το αρνείται. Επομένως δεν χρειάζεται περαιτέρω συζήτηση. Αυτό το περί παγκοσμίου ρεζιλέματος, το βιώνουμε μόνο στην Κύπρο».
 
Εάν αυτό δεν είναι η επιτομή του πολιτικού θράσους, αναρωτιέμαι αλήθεια τι άλλο μπορεί να είναι. Και αλαζονεία βεβαίως, καθώς στο προεδρικό μας σύστημα κανείς δεν μπορεί να μετακινήσει τον Αναστασιάδη από την καρέκλα του. Πλην όμως, υπάρχει και κάτι που λέγεται υστεροφημία. Όλοι αυτοί οι παρατρεχάμενοι που του μεταφέρουν ότι κουρνιαχτός είναι και θα καταλαγιάσει, λογάριασαν άραγε το κόστος για έναν άνθρωπο που ταύτισε τη ζωή του με την πολιτική; Ας αναλογιστεί ο ίδιος ο Πρόεδρος, το χάραμα που ξυπνάει και είναι μόνος, με καθαρό μυαλό: Ως τι άραγε επιθυμεί να τον καταγράψει στα κιτάπια της η Ιστορία; 

Ως πολιτικός κάποτε, όχι και τόσα πολλά χρόνια πριν, ήταν ταυτισμένος με τη ρεαλιστική σχολή σκέψης για λύση του Κυπριακού. Αναλαμβάνοντας μάλιστα και προσωπικό κόστος σε εποχές που άλλοι έκαναν πιρουέτες. Σήμερα όμως; Τώρα πια θεωρείται ο πατέρας του (ανομολόγητου ακόμα δημόσια) plan b. Και ο Πρόεδρος με το πρώην δικηγορικό γραφείο που συνεχίζει να φέρει το όνομά του και δραστηριοποιείται στις περιβόητες πολιτογραφήσεις. Ζώντας ανεπίγνωστα σ’ έναν spectacular κόσμο όπως θα έλεγε και ο εξωστρεφής γαμπρός του. Γιατί εάν είχε ελάχιστη επίγνωση της απαξίωσης που κυριαρχεί στην κοινωνία των πολιτών, δεν θα πήγαινε να υποβάλει τα σέβη του στον άλλο μεγάλο πρωταγωνιστή της παρωδίας που ζούμε: τον Αρχιεπίσκοπο. 

Το ότι φοράει ράσα ο Χρυσόστομος δεν τον ανεβάζει σε βάθρο κι ούτε τον καθιστά άτρωτο στην κριτική. Αντιθέτως το σχήμα του θα έπρεπε να αυξάνει τις απαιτήσεις εάν είχε κάποια ψήγματα τουλάχιστον πνευματικότητας. Εδώ όμως μιλάμε για έναν προκλητικά φιλοχρήματο παπά, ο οποίος όσο γερνάει γίνεται χειρότερος. Μιλάει σαν έμπορας και θυμάται την Εκκλησία μονάχα όταν διεκδικεί ρόλο στα δημόσια πράγματα. Έχει άποψη για όλα –από το Κυπριακό μέχρι τις εξετάσεις των τετραμήνων– ένας αμετροεπής τύπος που ξεροσταλιάζει πάνω από το παγκάρι. Μετά τις 310.000 που πήρε για τη μεσιτεία θα έπρεπε, αν μη τι άλλο, να ρίξει τους τόνους και να επιδείξει λίγη σεμνότητα. Αυτός όμως αποθρασύνθηκε εάν κρίνουμε από τα όσα έσουρε στους καθηγητές.
 
Και γιατί να μην το κάνει άλλωστε; Αφού ξέρει ότι το χέρι του νόμου δεν τολμά να τον αγγίξει και ο πρώτος πολίτης της Δημοκρατίας δεν θα κρατήσει τις οφειλόμενες αποστάσεις. Και εδώ βάζουμε μια τελεία. Χωρίς κάποιο συμπέρασμα ή μια σκέψη έστω που μπορεί να εμπεριέχει έναν σπόρο αισιοδοξίας. Η σημερινή στήλη εξάλλου δεν γράφει τίποτε παραπάνω απ’ όσα επεσήμανε τις δύο περασμένες Κυριακές. Δείτε το περισσότερο ως ψυχοθεραπεία: τα λέμε για να εκτονωνόμαστε. Ώστε, αν μη τι άλλο, να μη νομίζουν ότι είμαστε τόσο ζώα που τα καταπίνουμε όλα αμάσητα.

stavros.christodoulou@phileleftheros.com
Σχολιάστε ή διαβάστε πατώντας εδώ...