To Top
23:43 Σάββατο
14 Δεκεμβρίου 2019
Επόμενο
Προηγούμενο
Το απαράδεκτο, το μη βιώσιμο και το πόσιπολ
ΑΡΧΙΚΗΑΠΟΨΕΙΣΑΡΘΡΑ ΣΤΟΝ "Φ" • Το απαράδεκτο, το μη βιώσιμο και το πόσιπολ
  01 Δεκεμβρίου 2019, 9:27 πμ  
Η πρώτη αντίδραση που έλαβα μετά την τριμερή στο Βερολίνο, ήταν τον Άθω Αντωνιάδη να αναλύει από το ραδιόφωνο κάθε λέξη που υπήρχε στο κοινό ανακοινωθέν και να αποπέμπει τις περισσότερες στο πυρ του εξώτερο. 

Ούτε που κατάλαβα πότε πρόλαβε να το διαβάσει, πώς κατέληξε στα συμπεράσματα που κατέληξε, τι ακριβώς περίμενε να περιλαμβάνει το κοινό ανακοινωθέν. Ουσιαστικά, ήταν ένα παιχνίδισμα με τις λέξεις. Και απολογούμαι που καταπιάνομαι μόνο με τον Άθω Αντωνιάδη αλλά η κίνηση στην πρωτεύουσα ήταν ως εκ θαύματος περιορισμένη εκείνο το πρωινό και δεν πέρασα τρία τέταρτα της ώρας στο αμάξι. Είμαι σίγουρος πως τη δική του απορριπτική και γκρινιάρικη σχολή σκέψης υιοθετούν και πολλοί άλλοι. Κάποιοι επειδή τους συμφέρει, κάποιοι επειδή πιστεύουν πως το καλύτερο για τους ίδιους και για τη χώρα είναι να μην υπάρξει πρόοδος προς την κατεύθυνση της λύσης. 

Από όσα είπε ο εκπρόσωπος στο ΔΗΚΟ θα καταπιαστώ στην αναφορά του για το στάτους κβο. Στάθηκε ιδιαίτερα στο σημείο του ανακοινωθέντος που αναφέρεται σε «μη βιώσιμο στάτους κβο» ενώ μέχρι σήμερα τέτοιου είδους ανακοινωθέντα μιλούσαν για «απαράδεκτο στάτους κβο». 

Ίσως εδώ να βρίσκεται όλη η ουσία του κυπριακού προβλήματος σήμερα. Όχι στις λέξεις που περικλείονται σε ένα ανακοινωθέν. Για πολλά χρόνια το στάτους της εισβολής και κατοχής ήταν απαράδεκτο. Η κατάσταση που επακολούθησε με την ίδρυση του ψευδοκράτους και μετέπειτα ήταν μία απαράδεκτη κατάσταση για εμάς τους Ελληνοκύπριους, για αρκετούς Τουρκοκύπριους, αλλά και για τα επίσημα Ηνωμένα Έθνη. Εξ’ ου και το «απαράδεκτο στάτους κβο». Σήμερα όμως, 45 χρόνια μετά την εισβολή, πόσο απαράδεκτη είναι η κατάσταση; Πόσο μας ενοχλεί αυτό το στάτους κβο; Δεν είναι ερώτηση που πρέπει να την απαντήσουν τα Ηνωμένα Έθνη, ούτε οι ηγέτες των δύο κοινοτήτων. Είναι μία ερώτηση που πρέπει να θέσουμε στους εαυτούς μας, Ελληνοκύπριοι και Τουρκοκύπριοι. Πόσο μας ενοχλεί πλέον η υφιστάμενη κατάσταση και τι θυσίες είμαστε διατεθειμένοι να κάνουμε σήμερα για να αλλάξει το στάτους κβο; Διευκρινίζω πως το «να τους ρίξουμε όλους στη θάλασσα», δεν είναι επιλογή.    
Σ’ αυτόν τον πελλότοπο δαπανήσαμε πολύ χρόνο (αλλά λίγη φαιά ουσία) στις δήθεν προσπάθειες για επίλυση του Κυπριακού. Αφήσαμε κατά μέρος άλλες σημαντικές πτυχές με τις οποίες θα έπρεπε να καταπιάνεται ένα σοβαρό κράτος και γι’ αυτό σήμερα φτάσαμε να αναρωτιόμαστε πώς καταντήσαμε έτσι ως κοινωνία. Ανεχθήκαμε για πολλά χρόνια ανίκανους, ψυχικά ασταθείς ίσως και διεφθαρμένους πολιτικούς να διατηρούνται στο πολιτικό προσκήνιο επειδή ύψωναν πολιτικές παντιέρες, ρόσες και γάλανες, -όπως οι σταρ σηκώνουν το μικρόφωνο και ζητούν από το κοινό να τραγουδήσει μαζί τους- για το Κυπριακό. 

Είναι η ώρα λοιπόν να αναρωτηθούμε, γιατί όχι και μέσω ενός δημοψηφίσματος, εάν θεωρούμε το στάτους κβο ως απαράδεκτο. Αν πλέον δεν είναι απαράδεκτο, είναι βιώσιμο ή όχι; Ποιες οι συνέπειες της παγιοποίησής του; Αν πάλι θεωρήσουμε ότι δεν είναι ούτε βιώσιμο, θα πρέπει να αποφασίσουμε δημοκρατικά ποια είναι η επόμενη καλύτερη λύση. Σε απλά γκρίκλις: «Τι είναι πόσιπολ να γίνει;». 

Έχουμε κατασταλάξει μέσα μας τι θέλουμε να γίνει με την πατρίδα μας ή απλώς φωνάζουμε συνθήματα, όπως στο γήπεδο όποτε ο διαιτητής σφυρίξει εναντίον μας; Προσωπικά είμαι σχεδόν βέβαιος πως κανένα από τα πολιτικά κόμματα δεν καίγεται για επίλυση του προβλήματος. Η πρόσφατη ιστορία έδειξε πως ούτε οι κόκκινοι, ούτε οι γαλάζιοι ούτε οι κεντρώοι-φλερτάρω με την άκρα δεξιά- είναι διατεθειμένοι να δεχθούν το κόστος μίας λύσης. Κατάντησαν όλοι και ο καθένας με το μοναδικό δικό του τρόπο να εμφανίζονται ως επαναστάτες εναντίον μίας κατάστασης που οι ίδιοι εξέθρεψαν και επιδίωξαν. Εδώ και 45 χρόνια ζούμε καθημερινά στα παρασκήνια και στη σκηνή ενός θεάτρου παράλογου. Μόνο που το έχουμε συνηθίσει τόσο πολύ, που έχει γίνει η καθημερινότητά μας. Προτού, λοιπόν, ρίξουμε ξανά την ευθύνη σε τρίτους, ας βεβαιωθούμε πρώτα πως εμείς οι ίδιοι θέλουμε λύση του προβλήματος και τι είδους λύση θέλουμε. 

ΥΓ. Το επόμενο άρθρο θα είναι για την οικονομία. Δεσμεύομαι.

* Αρχισυντάκτης επιχειρηματικών εκδόσεων «Ο Φιλελεύθερος». 
 
Σχολιάστε ή διαβάστε πατώντας εδώ...