To Top
16:50 Πέμπτη
5 Δεκεμβρίου 2019
Επόμενο
Προηγούμενο
Όταν η σιωπή είναι χρυσός
ΑΡΧΙΚΗΑΠΟΨΕΙΣΑΡΘΡΑ ΣΤΟΝ "Φ" • Όταν η σιωπή είναι χρυσός
  02 Δεκεμβρίου 2019, 10:20 πμ  
Το πόρισμα για τις συνθήκες θανάτου του μικρού Στυλιανού πυροδότησε μια σειρά από αντιδράσεις, οι οποίες καταδεικνύουν πολλές από τις παθογένειες που δυναστεύουν το ταλαίπωρο κράτος μας και το κρατούν αιχμάλωτο σε νοοτροπίες του παρελθόντος. Η δε δημόσια αντιπαράθεση για το ποιος ευθύνεται λιγότερο από τον άλλο, συνιστά προσβολή στη νοημοσύνη των πολιτών, τουλάχιστον όσων επιμένουν να μην κρίνουν εάν πρώτα δεν ακούσουν όλες τις απόψεις. Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή, ψύχραιμα και νηφάλια. 

Εάν όλοι συμφωνούμε ότι σεβόμαστε τα ευρήματα της έρευνας, τότε καταλήγουμε στο συμπέρασμα ότι υπάρχουν σοβαρές πολιτικές ευθύνες, οι οποίες στην προκειμένη περίπτωση έχουν όνομα και επώνυμο, τις οποίες η αρμόδια υπουργός, Ζέτα Αιμιλιανίδου οφείλει να αναλάβει. Τα γεγονότα βοούν και είναι λυπηρό να συζητούμε τα αυτονόητα. Το δεύτερο σημείο που θα πρέπει να θίξουμε είναι η αυθόρμητη, όπως χαρακτηρίστηκε, αντίδραση των λειτουργών κοινωνικής ευημερίας. Ο χρόνος που επέλεξαν να διαμαρτυρηθούν αλλά και η γραμμή άμυνας που χάραξαν για να αντικρούσουν όσα καταγράφονται στο λεπτομερέστατο πόρισμα, εκθέτει λειτουργούς μιας υπηρεσίας που έχει σαν αποστολή να διαχειρίζεται κοινωνικά προβλήματα μέχρι και ανθρώπινα δράματα και στον βαθμό που μπορεί να τα αποτρέπει. 

Κανένας δεν θέλει τη θυματοποίηση λειτουργών και σίγουρα το πρόβλημα δεν αρχίζει και δεν σταματά στα χαμηλά στρώματα της υπηρεσίας. Aυτό, όμως, δεν αποτελεί δικαιολογία για την προσχηματική επίκληση των προβλημάτων που υφίστανται ως υπερασπιστική γραμμή για κάτι τόσο κραυγαλέο. Δυστυχώς η νοοτροπία της απόσεισης ευθυνών από επαγγελματίες είναι ακόμη πιο ενοχλητική, γιατί έχει καταντήσει η βίβλος όσων επιμένουν να συντηρούν, να ευνοούν και να υπηρετούν την πολύ άσχημη πλευρά ενός δήθεν συνδικαλισμού, την οποία συνηθίσαμε να βλέπουμε στον δημόσιο και ευρύτερο δημόσιο τομέα. Αυτές οι αυθόρμητες κινητοποιήσεις των κοινωνικών λειτουργών, όπως και προηγουμένως αστυνομικών (τελευταία περίπτωση η δράση του κατά συρροήν δολοφόνου) και άλλων επαγγελματιών, θα είχαν νόημα εάν προηγούντο των τραγωδιών. Σε τέτοιες περιπτώσεις η καλύτερη επιλογή δεν είναι η απεργία αλλά η σιωπή.

Ο θάνατος του Στυλιανού είναι ένα τραγικό γεγονός, που δεν επανορθώνεται. Μπορεί, όμως, υπό ορισμένες συνθήκες να λειτουργήσει καταλυτικά ως αφορμή για αντιμετώπιση ή και αποτροπή άλλων ανθρώπινων τραγωδιών στο μέλλον. Για να γίνει όμως κάτι τέτοιο απαιτούνται κάποιες ελάχιστες προϋποθέσεις, οι οποίες δυστυχώς σπανίζουν στη χώρα μας. Η ανάληψη ευθύνης είναι κάτι πέραν των σχεδίων υπηρεσίας, των κλιμάκων εισδοχής, των προσαυξήσεων, της εφάπαξ αποζημίωσης και των λοιπών δικαιωμάτων ή και προνομίων. Είναι αρετή.  

yiannis.antoniou@phileleftheros.com
Σχολιάστε ή διαβάστε πατώντας εδώ...