To Top
10:25 Δευτέρα
20 Ιανουαρίου 2020
Επόμενο
Προηγούμενο
Συνεχίζοντας τον δρόμο που χάραξαν οι προηγούμενοι με μεγάλους αγώνες
ΑΡΧΙΚΗΑΠΟΨΕΙΣΑΡΘΡΑ ΣΤΟΝ "Φ" • Συνεχίζοντας τον δρόμο που χάραξαν οι προηγούμενοι με μεγάλους...
  09 Δεκεμβρίου 2019, 11:32 πμ  
«Η ασφάλεια των πολιτών δεν είναι κατοχυρωμένη. Το κράτος ευρίσκεται εις μεγάλην αδυναμίαν και εξ αυτού οι κίνδυνοι καθίστανται τόσοι, όσοι σχεδόν είναι και εκείνοι εκ της τουρκικής στρατιωτικής επεμβάσεως». Είναι ένα απόσπασμα από το κύριο άρθρο του «Φιλελεύθερου», στην πρώτη σελίδα, της 2ας Αυγούστου 1974. Τίτλος: Να δώσωμεν τα χέρια. Ήταν η πρώτη μέρα επανακυκλοφορίας μετά την αναστολή έκδοσης της εφημερίδας αμέσως μετά το πραξικόπημα. Θα μπορούσε να είναι γραμμένο και σήμερα. Η ασφάλεια των πολιτών δεν είναι κατοχυρωμένη. Αυτή ήταν η έγνοια όσων πριν από εμάς εργάστηκαν για να έχει συνέχεια αυτή η εφημερίδα, να έχει ουσιαστική παρέμβαση στον αγώνα της επιβίωσης του κυπριακού λαού, στην προάσπιση των συμφερόντων του, στην ασφάλειά του. Αυτή είναι η έγνοια όσων και σήμερα εργάζονται κάτω από αυτό το πλαίσιο. Ίσως κάποιοι να πουν «κούφια λόγια», «αχρείαστο αυτολιβάνισμα». Όμως, όταν μια εφημερίδα συνεχίζει να έχει την αναγνώριση και τη στήριξη του λαού επί 65 χρόνια, δεν έχει ανάγκη από κούφια λόγια. Αρκεί η αυτογνωσία. Που λέει ότι εμείς, που πήραμε τη σκυτάλη από μεγάλα ιστορικά ονόματα στον χώρο της ενημέρωσης και σε ένα βαθμό της καθοδήγησης της κοινής γνώμης, δεν χρειάστηκε να κάνουμε κάτι ιδιαίτερα κοπιαστικό. Ήταν αρκετό να ακολουθήσουμε τον δρόμο που χάραξαν εκείνοι σε καιρούς πολύ πιο δύσκολους από τους δικούς μας, σε καιρούς που δεν υπήρχαν δρόμοι να ακολουθήσουν, τους χάρασσαν οι ίδιοι με τα χέρια και το μεράκι τους, με θυσίες που δεν χωράει σήμερα το δικό μας μυαλό. Με διώξεις. Με συλλήψεις. Με ξύλο ακόμα. Με πενιχρά μεροκάματα. Με ατελείωτα βασανιστικά ωράρια. Αλλά, με ζηλευτή αφοσίωση και ιδεολογία. Που δεν λυγίζουν μπροστά στις δυσκολίες. Ήταν οι πραγματικοί πρωτοπόροι μας. Κι έγραφαν την ιστορία του Τύπου παράλληλα με την ιστορία του Τόπου. Η αγωνία τους για την ασφάλεια του λαού, γνήσια. Διότι, βίωναν μαζί του, ενίοτε και ως πρωταγωνιστές, τη βασανιστική πορεία. Το 55-59, το 63-64, το 67, το 74… Σήμερα, θέλουμε να πιστεύουμε ότι η δική μας αγωνία είναι το ίδιο γνήσια. Και ότι η συνέχεια που μας επιτρέπουν να έχουμε οι αναγνώστες μας σημαίνει ότι το αναγνωρίζουν και μας εμπιστεύονται για να πορευτούμε με το κεφάλι ψηλά στα 65 χρόνια μιας εφημερίδας, που δεν είναι μόνο μία ακόμα έπαλξη ενημέρωσης, αλλά είναι και ταυτισμένη με την ιστορία, δημιουργώντας στην τρίτη γενιά των ανθρώπων του «Φιλελεύθερου» πρόσθετο βάρος και υποχρεώσεις. Απέναντι πάντα στον κυπριακό λαό και σε κανέναν άλλο.

Στα χρόνια που ο υποφαινόμενος ως διευθυντής σύνταξης έχει τη δημοσιογραφική ευθύνη αυτής της εφημερίδας, έχει ακούσει και πολλές επικρίσεις. Συνήθως από εκείνους που πιστεύουν ότι ο «Φιλελεύθερος» δεν ικανοποιεί την πολιτική γραμμή που θα επιθυμούσαν σε ό,τι αφορά το κυπριακό πρόβλημα. Αρκετοί κρίνουν την εφημερίδα από τις προσωπικές μου απόψεις. Δεν είναι, όμως, καλοπροαίρετοι κριτές. Διότι, αγνοούν το βασικό χαρακτηριστικό του «Φιλελεύθερου»: Ότι φιλοξενεί στις στήλες του όλες τις απόψεις. Όχι μόνο όσων «ξένων» επιθυμούν να φιλοξενηθούν, αλλά και διασφαλίζοντας τον πλουραλισμό με τους δικούς του ανθρώπους. Δεν είναι λίγες οι φορές που κείμενα αρθρογράφων μας συγκρούονται μεταξύ τους. Οι προσωπικές απόψεις του καθενός είναι πάντα σεβαστές. Κάποιος μπορεί να μας στείλει ένα άρθρο των δύο και τριών χιλιάδων λέξεων όταν τα άρθρα μας είναι 600 - 700 λέξεις. Είναι πρακτικά αδύνατο να το δημοσιεύσουμε, αλλά ο αποστολέας μάς κατηγορεί ότι του κάνουμε λογοκρισία. Δύσκολα μπορούν όλοι να αντιληφθούν ότι σε αυτή την εφημερίδα θεωρούμε τη λογοκρισία εγκληματική πράξη.

Άλλοι μπορεί να μας κατηγορούν ότι είμαστε μέρος του κατεστημένου. Δικαιολογημένα σε ένα βαθμό, αφού βλέπουν μια εφημερίδα να κυριαρχεί στον χώρο της ενημέρωσης για 65 χρόνια. Είναι και της μόδας τώρα να παριστάνουν όλοι ότι τα βάζουν με το κατεστημένο. Αλλά, πώς μπορεί μια εφημερίδα ή ένας δημοσιογράφος να είναι μέρος του κατεστημένου όταν καθημερινά συγκρούεται με όποιον θεωρεί ότι υπονομεύει το δημόσιο συμφέρον; Όσοι το λένε αυτό είναι φανερό πως δεν μας διαβάζουν. Μας αρκεί, όμως, που ο Γενικός Ελεγκτής της Δημοκρατίας, Οδυσσέας Μιχαηλίδης, που ως γνωστό δεν χαρίζει κάστανο, δηλώνει σε αυτή την επετειακή μας έκδοση: «Τα ΜΜΕ αλώνονται το ένα μετά το άλλο από συμφέροντα ξένα προς το κοινό καλό, ξένα προς το συμφέρον της κοινωνίας και των πολιτών. Ευτυχώς για τον τόπο, ‘‘Ο Φιλελεύθερος’’ παραμένει προπύργιο ελευθεροτυπίας και, μαζί με ελάχιστα άλλα ΜΜΕ, αποτελεί μέσο ελέγχου της εξουσίας, με αντικειμενικότητα, αξιοπιστία και σεβασμό στη δημοσιογραφική δεοντολογία». Αυτή η αναγνώριση μάς κάνει περήφανους. Κι αυτό είναι που θα συνεχίσουμε να κάνουμε για να μην προδώσουμε ποτέ την ιστορία του «Φιλελεύθερου», και μέχρι να νιώσουμε ότι η ασφάλεια των πολιτών είναι κατοχυρωμένη και το κράτος δεν ευρίσκεται εις μεγάλην αδυναμίαν. Είτε αυτό αφορά τη συνεχιζόμενη κατοχή και τους κινδύνους που προέρχονται από αυτήν, είτε αφορά τη διαφθορά που λυμαίνεται τα συμφέροντα του λαού. Το μόνο που θέλουμε να μας πιστώνουν οι αναγνώστες μας είναι την ειλικρίνεια απέναντί τους. Στην καθημερινή κούρσα της ενημέρωσης η δημοσιογραφική ομάδα του «Φιλελεύθερου», μπορεί να κάνει λάθη, μπορεί να μην είμαστε σε όλους αρεστοί, μπορεί ακόμα και να κρίνουμε λανθασμένα ένα γεγονός ή ένα πρόσωπο, αλλά ποτέ δεν θα τα κάνουμε για να εξυπηρετήσουμε άλλες σκοπιμότητες από εκείνες που επιβάλλει η υπηρεσία προς τον κυπριακό λαό.
 
Σχολιάστε ή διαβάστε πατώντας εδώ...